Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η επικοινωνιακή πολιτική της ΑΕΚ από τον περυσινό τελικό του κυπέλλου, μέχρι τη φετινή σίγουρη κατάκτηση του πρωταθλήματος, υπήρξε σεμιναριακή. Οι άνθρωποι της ομάδας, – του συχνά ασυγκράτητου Μελισσανίδη συμπεριλαμβανομένου – κατάλαβαν έγκαιρα κάτι πολύ απλό: Το φινάλε της σεζόν 2016-2017 βρήκε τον ΠΑΟΚ κυπελλούχο μεν, φορτωμένο με ένα πολύ βαρύ φορτίο δε: Η διαιτησία του Κύζα στον δεύτερο ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό (και ο τρόπος που την «φούσκωσαν» τα ΜΜΕ του Αλαφούζου), το γκολ – οφσάιντ στον Βόλο, η καταραμένη υπόθεση Ίβιτς και ορισμένες αλαζονικές συμπεριφορές στελεχών του, κατέστησαν τον «Δικέφαλο του Βορρά» σχεδόν καθολικά αντιπαθή στην υπόλοιπη Ελλάδα. Κι αυτό, για έναν οργανισμό άμαθο στον πρωταθλητισμό όπως ο ΠΑΟΚ δεδομένα θα ήταν πρόβλημα. Το μόνο που είχε να κάνει η ΑΕΚ ήταν να κρατήσει επισήμως χαμηλούς τόνους και να υποδαυλίσει το «αντιπαοκτσήδικο» και «είστε οι γαύροι του Βορρά» κλίμα, με λίγα στοχευμένα άρθρα. Τα υπόλοιπα τα έκαναν ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, τα ΜΜΕ τους αλλά δυστυχώς και ο ίδιος ο ΠΑΟΚ που δεν αντιδρούσε σωστά στην πίεση.
Η συμπαθής και ο αντιπαθής
Και κάπως έτσι, την ίδια ώρα που κάθε σφύριγμα υπέρ του ΠΑΟΚ μεγεθυνόταν και γινόταν πρώτο θέμα στα παραδοσιακά ΜΜΕ ή στα social media, τα σφυρίγματα υπέρ της ΑΕΚ ξεχνιόταν μετά από λίγες ώρες. Ο ΠΑΟΚ έπαιζε διαρκώς με τη στάμπα του νέου «χαλίφη» στην πλάτη, η ΑΕΚ έπαιζε με πολύ λιγότερο άγχος και με τις ευχές των ουδέτερων να το σηκώσει εκείνη να πολλαπλασιάζονται από αγωνιστική σε αγωνιστική. Ο ΠΑΟΚ με τον Ατρόμητο έδινε δήθεν «φιλικά», ο Χιμένεθ σε κάθε ματς διαμαρτυρόταν επειδή οι αντίπαλοι έπαιζαν για την νίκη (!). Για πρώτη φορά από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, σε ντέρμπι ΠΑΟΚ – ΑΕΚ, οι φίλοι μου, Παναθηναϊκοί και Ολυμπιακοί, ήταν με την ΑΕΚ!
Με πιο απλά λόγια: Η φετινή ΑΕΚ – έχοντας στο ενεργητικό της τουλάχιστον όσα ευνοϊκά σφυρίγματα είχε και ο ΠΑΟΚ, εντούτοις – είναι μια συμπαθητική ομάδα. Ο φετινός ΠΑΟΚ, δίχως ευθύνη των παικτών, είναι μια αντιπαθητική ομάδα.
Τι αντίκτυπο είχε αυτό επί της ουσίας; Σε δυο από τα κρισιμότερα παιχνίδια της σεζόν, η ΑΕΚ είδε τους διαιτητές να αποφασίζουν υπέρ της σε δύσκολες φάσεις και μάλιστα μέσα σε καυτές έδρες: Το γκολ του Γιακουμάκη στο «Καραϊσκακης» μέτρησε και της έδωσε τη νίκη (ορθώς, ασφαλώς και δεν υπήρχε φάουλ), το γκολ του Βαρέλα στην Τούμπα μέτρησε αρχικά, αλλά μετά ακυρώθηκε (κακώς).
Αντιστρόφως, σε δυο από τα κρισιμότερα παιχνίδια της σεζόν, ο «χαλίφης» ΠΑΟΚ είδε τους διαιτητές να αποφασίζουν εναντίον του σε δύσκολες φάσεις: Στην Τρίπολη το γκολ του Βαρέλα ακυρώθηκε ως οφσάιντ (ορθώς), στην Τούμπα το γκολ του Βαρέλα ενώ σωστά μέτρησε στην αρχή, μετά λανθασμένα ακυρώθηκε (αν ο Μελισσανίδης φτάνει να μιλά για απόφαση 50-50, ακυρώνοντας όλους τους αρθρογράφους της ομάδας του, τότε πρέπει να έχει πειστεί και ο τελευταίος Έλληνας ότι πρόκειται για 100% καθαρό γκολ) και έγινε η αρχή του τέλους για τους «Ασπρόμαυρους», η αρχή της στέψης για την ΑΕΚ.
Δεν ήμουν στο μυαλό του Κομίνη εκείνα τα λεπτά της απόλυτης σύγχυσης στην Τούμπα, στοιχηματίζω πάντως ότι όλη η πίεση που προκάλεσαν τα άρθρα, τα δημοσιεύματα και η παραφιλολογία περί «χαλίφηδων», σε συνδυασμό με το περυσινό γκολ – οφσάιντ στον τελικό, και το επιτόπιο τραμπούκο του «κιτρινόμαυρου» πάγκου, μέτρησαν καταλυτικά στο να πάρει πίσω την αρχική απόφασή του και να προκαλέσει το μπάχαλο (που επιδείνωσε αδικαιολόγητα και καταστροφικά ο Σαββίδης).
Το μάθημα για τον ΠΑΟΚ
Η ΑΕΚ επέστρεψε από έναν –κατά την γνώμη της – άδικα χαμένο τίτλο στο Πανθεσσαλικό και με ψυχραιμία, ηρεμία και οικογενειακό κλίμα, εκμεταλλεύτηκε την συμπάθεια της κοινής γνώμης, δημιούργησε επιπλέον πίεση στον αντίπαλό της και τώρα απολαμβάνει τα οφέλη.
Ποδοσφαιρικά επιχειρήματα που να στοιχειοθετούν ότι η ΑΕΚ άξιζε το πρωτάθλημα περισσότερο από τον ΠΑΟΚ δεν υπάρχουν. Ναι, ο ΠΑΟΚ έπρεπε να τιμωρηθεί. Και τιμωρήθηκε. Αυτό αρκεί για να χαρακτηριστεί η κατάκτηση του πρωταθλήματος από την ΑΕΚ δίκαιη; Νομικά εντάξει, ποδοσφαιρικά γιατί; Ουδείς αναρωτιέται, όλοι απλώς το αποδέχονται. Διότι η ΑΕΚ επέβαλλε απόλυτα και δίχως την παραμικρή αντίσταση την δική της οπτική στην κοινή γνώμη.
Όταν η Ένωση έχασε το πρωτάθλημα του Βάλνερ, όλοι πλην των Ολυμπιακών ήταν με το μέρος της. Τώρα που ο ΠΑΟΚ χάνει το πρωτάθλημα του Γκαρσία, όλοι είναι και πάλι με το μέρος της Ένωσης.
Αν ο ΠΑΟΚ μπορεί να πάρει ένα μάθημα από όλα τα παραπάνω, θα του φανεί χρήσιμο στο άμεσο μέλλον και στην προσπάθειά του να συνέλθει. Αν όχι, θα συνεχίσει να παίζει και του χρόνου με το ίδιο βάρος σε κάθε του ματς και με έναν επιπλέον κίνδυνο: Την οργή του κόσμου που φουσκώνει ανεξέλεγκτη.
Οι υψηλοί τόνοι, οι διαρκείς διαμαρτυρίες, οι δηλώσεις Λουτσέσκου, οι επιστολές Βιεϊρίνια δεν βοηθούν. Η ψυχραιμία, η αυτοκριτική (για την οποία με κράζουν οι ΠΑΟκτσήδες), η σιωπηλή αποφασιστικότητα, η προνοητικότητα (ένα δίχτυ πίσω από τον πάγκο του Ολυμπιακού αν είχε τοποθετηθεί, πιθανότατα σήμερα αυτό το άρθρο να ήταν πανηγυρικό) και ο περιορισμός της λογικής των «Μακεδονομάχων» θα έχουν κατά τη γνώμη μου καλύτερα αποτελέσματα. Ο ΠΑΟΚ πρέπει άμεσα να γίνει ένας αμιγώς ποδοσφαιρικός οργανισμός. Όπως ήταν η ΑΕΚ φέτος. Ούτε όχημα πολιτικών φιλοδοξιών για βουλευτές και υπουργούς, ούτε φορέας τοπικιστικής υστερίας, ούτε η ενσάρκωση μιας φαντασιακής επανάστασης εναντίον του αθηνοκεντρικού κατεστημένου. Αλλά μια ποδοσφαιρική εταιρεία που να βρει επιτέλους την ισορροπία ανάμεσα στην τεχνοκρατική προσέγγιση της καθημερινότητας και την συναισθηματική διαχείριση του καημού χιλιάδων ανθρώπων.
Ίσως πρέπει να ζει κάποιος μακριά από τη Θεσσαλονίκη για να αντιληφθεί στην πλήρη του έκταση αυτά που σας αναφέρω. Για να αντιληφθεί δηλαδή πώς έβλεπε καθ΄ όλη τη διάρκεια της σεζόν η υπόλοιπη Ελλάδα τον ΠΑΟΚ, πόση ζημιά έγινε πέρυσι, πόσο υπερβολικές ακούγονται όλες οι διαμαρτυρίες των ΠΑΟκτσήδων για κλεμμένο πρωτάθλημα.
Τα λάθη της ΑΕΚ
Εν κατακλείδι, αξίζουν συγχαρητήρια στην ΑΕΚ και για την σταθερή της αγωνιστική παρουσία ολόκληρη τη χρονιά, αλλά και για την έξοχη εξωαγωνιστική της τακτική. Το γεγονός, όμως παραμένει. Το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 24 χρόνια, είναι ένα πρωτάθλημα που δεν κρίθηκε στο γήπεδο. Κρίθηκε στα χαρτιά. Στα δικαστήρια. Από ένα ρολό χαρτί, από ένα γκολ που στην καλύτερη περίπτωση ήταν 50-50, στη χειρότερη απολύτως καθαρό και από την συνεπακόλουθη μπούκα του Σαββίδη.
Διαβάζοντας, λοιπόν, άρθρα συναδέλφων και σχόλια στα social media, αναρωτιέμαι: Ένας ΑΕΚτσής που να ξενερώνει με αυτό υπάρχει; Κάποιος φίλος της Ένωσης που να σκέφτεται «όχι έτσι ρε φίλε» (όπως έγραψα εγώ μετά τον περυσινό τελικό του κυπέλλου), κυκλοφορεί εκεί έξω; Ο τρόπος που παίρνει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα, η κατάληξη αυτής της σεζόν, στενοχωρεί έστω και έναν; Ή επειδή «εμείς δεν φταίμε» η επικείμενη κατάκτηση του τίτλου, τα σκεπάζει όλα; Προφανώς ναι.
Δεν θέλω να ξενερώσω τους ΑΕΚτσήδες. Δικαίωμά τους να πανηγυρίσουν με την ψυχή τους. Απλώς βρίσκω την αφορμή να σημειώσω ξανά ότι η περιβόητη διαφορετικότητα των οπαδών είναι ένας μύθος που υπάρχει μονάχα στα δικά τους κεφάλια και πουθενά που αλλού.
Και κάτι τελευταίο. Όσο σωστά κινήθηκε η ΑΕΚ όλη τη χρονιά, τόσο εύκολο είναι να ξεφύγει τώρα που βρίσκεται από πάνω. Ο σεβασμός στον πεσμένο αντίπαλο, αποτελεί παρακαταθήκη για το μέλλον. Η απόλυτη ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι αρθρογράφοι και οι οπαδοί της ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, ειδικά τους τελευταίους μήνες , ανακοινώσεις όπως η πρόσφατη, απαράδεκτη της ORIGINAL, η αλαζονεία του να χαρακτηρίζεις τον ΠΑΟΚ τεταρτοπέμπτο και ΠΑΟΚάκι (εκτός κι αν δέχεσαι από τους Ολυμπιακούς και τους Παναθηναϊκούς να σε χαρακτηρίζουν τριτοτέταρτη και ΑΕΚάκι) και η συστηματική προσπάθεια να γίνει το άσπρο – μαύρο στο γκολ του Βαρέλα, συνιστούν λάθη εντελώς αχρείαστα.
Λάθη που δεν αποκλείεται η ΑΕΚ να τα βρει μπροστά της. Διότι αν κάτι έμαθε ο ΠΑΟΚ φέτος με τον πιο σκληρό τρόπο είναι ότι τελικά, όλα εδώ πληρώνονται…
Πηγή: Sport DNA
