Μετά, απορούμε γιατί υπάρχει βία και αλητεία, γενικότερα, στα νέα παιδιά και στην κοινωνία. Όταν -υποτίθεται- άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας με σπουδές και με οικονομική επιφάνεια, λειτουργούν ως οι χειρότεροι χούλιγκανς!
Καμία τύχη δεν υπάρχει! Και καμιά σωτηρία. Αυτό το πράγμα, που λέγεται επαγγελματικός αθλητισμός στην Ελλάδα, είναι καταδικασμένο, να κολυμπάει μέσα στον βούρκο και τα σκατά! Όλα τα δάκρυα τα οποία τρέχουν κάθε φορά, που ένα νέο παιδί θα χάσει τη ζωή του, με οποιοδήποτε τρόπο, είναι κροκοδείλια.
Είναι για τις κάμερες, ένα ακόμη σόου! Συνηθίσαμε τόσο πολύ στο δήθεν, που μας ενοχλεί το κανονικό!
Κοιτάξτε βίντεο της δεκαετίας του ’80, που ακόμα οι οπαδοί ήταν ανάμεικτα στις εξέδρες. Κάποιο γκολ που πανηγύριζαν πότε οι μεν, και πότε οι δε, δίπλα-δίπλα. Έπειτα, ήρθαν οι μέλισσες, που λέει και το σίριαλ. Για την ακρίβεια, οι κυβερνητικές ανακοινώσεις για πάταξη της βίας, με πρώτη σκέψη το να χωρίζονται οι οπαδοί στις εξέδρες. Οι Πράσινοι και οι Βένετοι, σε μια αναβίωση των βυζαντινών χρόνων, φτάνοντας σε μια καινούργια «Στάση του Νίκα», που οδήγησε σε κάποια άλλη φαεινή ιδέα, πεφωτισμένου πολιτικού ανδρός, να μην επιτρέπονται καν οι φιλοξενούμενοι οπαδοί στα γήπεδα!
Και έτσι, αυτό το άθλιο ελληνικό αθλητικό τοπίο, εξέθρεψε μία ολόκληρη νέα γενιά, η οποία δεν μπορεί να καταλάβει, ούτε μπορεί να αντιληφθεί, συνεπώς δεν μπορεί και να αποδεχθεί, την οποιαδήποτε διαφορετικότητα! Το πρόβλημα είναι τεράστιο και είναι κοινωνικό, για όποιον πιστεύει ότι έχει να κάνει με τα κασκόλ και με τις ομάδες.
Άλκη, συγγνώμη αγόρι μου, αλλά κανείς δεν έμαθε από αυτό που σου συνέβη! Αντίθετα, κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν μέσα και από αυτό το θέμα, προσωπική επίδειξη και πολιτική! Όπως είπαμε, αυτό το τρένο της αθλητικής κουλτούρας και συνύπαρξης, το έχουμε χάσει στην Ελλάδα!
Οριστικά και αμετάκλητα!
