Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Πόσο πιθανό είναι άραγε τέσσερα παιγνίδια της ίδιας διοργάνωσης να τελειώσουν όλα ισόπαλα και να είναι και όλα διαφορετικά; Αν μιλάμε για το μουντιάλ των 48 ομάδων, των τριών χωρών και των 15 πόλεων ακόμα κι αυτό μπορεί να συμβεί. Γιατί αν κάτι καταλαβαίνει κανείς εύκολα αυτές τις πρώτες πέντε μέρες του μουντιάλ είναι ότι η διοργάνωση αυτή δεν είναι ενιαία: οι συνθήκες των αγώνων είναι ολότελα διαφορετικές – γίνονται σε άλλες χώρες, σε άλλες ώρες και σε άλλες συνθήκες. Και κάπως έτσι κάθε παιγνίδι είναι ένα κεφάλαιο μόνο του.
Εγραψαν ιστορία
Η πλέον απροσδόκητη ισοπαλία ήταν αυτή ανάμεσα στην Ισπανία και στο Πράσινο Ακρωτήρι. Οι πρωταθλητές Ευρώπης έκαναν την αγαπημένη τους κατοχή μπάλας, είχαν ευκαιρίες (με πιο μεγάλη ένα δοκάρι του Τόρς), αλλά έμοιαζαν να παίζουν χωρίς φορ και το να παίξεις όπως η Μπαρτσελόνα χωρίς έστω τον εφετινό Λεβαντόφσκι, δεν είναι απλό, όταν μπροστά σου έχεις μια τόσο κλειστή άμυνα. Το Πράσινο Ακρωτήρι είναι μια ομάδα οργανωμένη στην άμυνα, αθλητικότατη, αλλά και σοβαρή. Που βρήκε και τον ήρωα της βραδιάς: τον τερματοφύλακα Βοζίνια, ετών σαράντα. Το πλήρες όνομά του είναι Ζοσιμάρ Χοσέ Εβόρα Ντίαζ: το Ζοσιμάρ είναι φόρος τιμής στον Ζοσιμάρ, Ιγκίνιο, Περέιρα τον θεαματικό δεξιό μπακ της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Οι παππούδες του τού έδωσαν το παρατσούκλι Βοζίνια όταν ζούσε μαζί τους στο νησί Σάο Βιθέντε.
Ο κόσμος όλος συζητούσε χθες την ισοπαλία των Ισπανών αλλά οι ωραίες ιστορίες είναι αυτές που κουβαλά το Πράσινο Ακρωτήρι. Χθες, για τον αγώνα, η κυβέρνηση της χώρας κήρυξε την μέρα αργία: η πρεμιέρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν μια ιστορική στιγμή και ο καθένας από τους 550.000 κατοίκους άξιζε να τη ζήσει όπως και με όποιον επέλεξε. Η αγκαλιά όλων των παικτών στο τελευταίο σφύριγμα είναι μια από εκείνες τις εικόνες που θα μείνουν στα μάτια των κατοίκων αυτής της ωραίας χώρας μγια πάντα. Η Εθνική τους είναι γεμάτη μυστικά. Ο Ρομπέρτο Ρίκο Λόπεζ πχ, κεντρικός αμυντικός της γνωστής μας Σάμροκ Ρόβερς, ο οποίος ήταν ανίκητος χθες, λέει ότι κλήθηκε πριν από λίγο καιρό χάρη στο LinkedIn, την γνωστή πλατφόρμα στην οποία έχει το βιογραφικό του. Ελαβε ένα μήνυμα από τον τότε προπονητή της ομάδας Ρούι Αγκουας που τον ρωτούσε αν έχει όντως καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήρι όπως δήλωνε. Δεν απάντησε, νομίζοντας ότι ήταν spam. Τον πήραν τηλέφωνο αργότερα να του εξηγήσουν ότι τον χρειάζονται: και βρήκε μια Εθνική για να γράψει ιστορία.
Ο Ντε λα Φουέντε τα χρειάστηκε. Επιστράτευσε πριν την ώρα που ήταν προγραμματισμένο και τον Γιαμάλ και τον Νίκο Γουίλιαμς. Με αυτούς η Ισπανία ανέβασε την πίεση, αλλά παρά την καλή κυκλοφορία της μπάλας δεν βρήκε το γκολ. Η ισοπαλία της μπορεί να σημαίνει πολλά και τίποτα. Σαφώς δεν έδειξε πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του μουντιάλ. Αλλά με ισοπαλία με 0-0 ξεκίνησε και σε αυτό του 2010 που είναι το μόνο που έχει κατακτήσει.
Τους έσωσε ο Λουκάκου
Η ισοπαλία ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Βέλγιο είναι πρόβλημα κυρίως για το Βέλγιο. Ο Σαλάχ δήλωσε παρών και είχε και συμμετοχή στο πολύ ωραίο γκολ των Αιγύπτιων που άνοιξαν το σκορ με τον Εμαμ Ασουρ:έχουν μια σοβαρή ομάδα, όχι με την ποιότητα του Μαρόκου αλλά με κάποιους καλούς παίκτες: τον Μαρμούς τον ξέρουμε, τον Ζίκο και τον Ασουρ, που ήταν οι δυο καλύτεροι της Αιγύπτου σαφώς λιγότερο. Αυτούς που ξέρουμε είναι τους Βέλγους τόσο όσο για να καταλάβουμε ότι απογοήτευσαν. Ο Τροσάρ κουβαλάει την κούραση εξήντα παιγνιδιών με την Αρσεναλ. Ο Ντε Μπρόιν είχε μια κακή σεζόν και αυτή φαίνεται να συνεχίζεται στις ΗΠΑ. Ο Ντοκού θα ήταν ο κορυφαίος επιθετικός στον κόσμο αν στους επιθετικούς απαγορεύονταν να βάλουν γκολ. Ο Ονάνα περπατάει: αν δεν τρέχει δεν βοηθά. Ο Κουρτουά χρειάστηκε δυο φορές: αν το Βέλγιο δεχόταν δεύτερο γκολ η ήττα του θα ήταν απλή διαδικασία. Και χρειάστηκε και ο κόουτς Ρούντι Γκαρσία που βλέποντας τι συνέβαινε έκανε το αυτονόητο: έριξε στο ματς τον ανέτοιμο Λουκάκου ζητώντας του να γεμίσει την περιοχή κι αυτός τα κατάφερε. Αλλά η τελική ισοπαλία δείχνει πόσο στην διοργάνωση ζορίζονται αυτή την πρώτη αγωνιστική οι Ευρωπαίοι. Δεν κέρδισαν ούτε οι Ολλανδοί, ούτε οι Βόσνιοι, ούτε οι Ισπανοί – οι Τσέχοι έχασαν κιόλας.
Ο Δώνης τρόμαξε τον Μπιέλσα
Στα άλλα δυο ματς είχαμε ισοπαλίες χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή. Στο Σαουδική Αραβία – Ουρουγουάη (1-1) ο Γιώργος Δώνης χάλασε το ντεμπούτο του πολυδιαφημισμένου Μπιέλσα ή ο Μπιέλσα δεν άφησε τον Δώνη να κερδίσει: διαλέγετε και παίρνετε. Η Σαουδική Αραβία, ωραία οργανωμένη στα μετόπισθεν προηγήθηκε με τον Αλ Αμρί, ο Μπιέλσα άλλαξε πολύ την Ουρουγουάη στο δεύτερο ημίχρονο και είναι αλήθεια πως παίζοντας με τρεις κυνηγούς (όπως δηλαδή παίζουν οι ομάδες του Μπιέλσα) η Ουρουγουάη ήταν επιιθετικότερη: ο Βίνιας ήταν ο καλύτερος παίκτης της, αλλά το γκολ της ισοφάρισης το βρήκε ο Αραούχο που εξαιτίας των απουσιών έπαιζε ακραίος χαφ κι όχι μπακ. Και στα δυο γκολ οι τερματοφύλακες έχουν ευθύνη: ο Μουσιάλα πανηγύρισε το γκολ της ισοφάρισης πιο πολύ από όλους τους συμπαίκτες του. Η Ουρουγουάη είχε σε κακή κατάσταση τον Νούνιες που κουβαλάει πολλή κόπωση, είχε απουσίες, βοηθήθηκε από τους Βαλβέρδε και Μπετανκούρ που έτρεξαν πολύ, αλλά κυρίως από τις αλλαγές του Μπιέλσα: ο Κανόμπιο και ο Σανάμπρια άλλαξαν την εικόνα της. Αλλά και η Σαουδική Αραβία του Δώνη ήταν αξιόμαχη: οι παίκτες πρώτης γραμμής που υπάρχουν είναι φανερά μετρημένοι, σε σχέση με την ομάδα του Κατάρ ετούτη έχει λιγότερο προικισμένους κυνηγούς αλλά κάθε ματς μαζί της θα είναι για όλους ζόρικο.
Το Ιράν κατέκτησε το LA
Η μέρα έκλεισε με την ισοπαλία του Ιράν με την Νέα Ζηλανδία. Το τελικό 2-2 είναι δίκαιο αλλά είναι κι ένας θρίαμβος για τους Ιρακινούς, κυρίως γιατί υποχρέωσαν το κοινό του υπέροχου γηπέδου του Λος Αντζελες να τους χειροκροτήσει για την προσπάθεια. Το Ιράν έδειξε όλο του το πατριωτικό φρόνημα. Η Νέα Ζηλανδία, καθοδηγούμενη από τον Γουντς που ήταν άλυτο πρόβλημα για τους αμυντικούς του Ιράν χάρη στο ύψος του, άνοιξε το σκορ με τον Τζαστ μόλις στο 7΄: μια ομάδα που όπως το Ιράν έζησε με την αγωνία για το αν θα βρίσκεται στην διοργάνωση θα μπορούσε και να καταρρεύσει, αλλά ο Ταρέμι και οι υπόλοιποι ανασυντάχθηκαν. Αφου ο Ταρέμι είχε ένα σουτ στο δοκάρι μετά από μια προσπάθεια από τις δικές του, οι Ιρανοί ισοφάρισαν στον 31΄με τον Ρεζαϊάν και θα μπορούσαν και να προηγηθούν πριν φύγει το ημίχρονο. Οι Νεοζηκλανδοί αποδείχτηκαν κι αυτοί σκληρά καρύδια, καλύτεροι στην άμυνα από την επίθεση: στο 54΄ο Γουντς έδωσε στον Τζάστ το δεύτερο γκολ του. Αλλά το Ιράν έφερε πάλι το ματς στα ίσια ισοφαρίζοντας δέκα λεπτά αργότερα με τον Μοχεμπί μετά από μια υπέροχη προσπάθεια. Ξαναείδα τον Μοχαμεντί και τον Χατζισαφί, (αλλά και τον Στάμενιτς) ωστόσο αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο είναι το Sofi να φωνάζει «Ιράν – Ιράν» ποιος θα το έλεγε! Και αυτό όμως είναι το Παγκόσμιο κύπελλο…
Πηγή: Karpetshow
