Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου δεν τελείωσε για τον Ιβάν Σαββίδη χθες: επί της ουσίας το τέλος της σχέσης με τον προπονητή υπήρξε μετά τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος και την ήττα από τον ΟΦΗ. Το κύπελλο Ελλάδος θα έσωνε κάπως την χρονιά: ο ΠΑΟΚ δεν έχει πενήντα τίτλους και ο καθένας είναι καλοδεχούμενος.
Η εμφάνιση του Παπαμιμίκου
Λίγες μέρες μετά τον τελικό είχαμε την πρώτη εμφάνιση και μάλιστα με συνέντευξη Τύπου του κ. Ανδρέα Παπαμιμίκου που ανέλαβε ρόλο ειδικού συμβούλου του ιδιοκτήτη της ομάδας του ΠΑΟΚ. Η εμφάνισή του αποτελούσε απόδειξη ότι στην οικογένεια Σαββίδη άρχισαν να προβληματίζονται σοβαρά για αυτό που ήταν εδώ και δύο χρόνια το μεγάλο πρόβλημα της ομάδας (και κατά την γνώμη μου): αναφέρομαι στην έλλειψη στελεχών στην ΠΑΕ. Ο Παπαμιμίκος τότε, στην πρώτη του δημόσια τοποθέτηση, είπε πάρα πολλά – άλλωστε όποιος τον γνωρίζει ισχυρίζεται πως αγαπάει και το μικρόφωνο και την δημοσιότητα. Από τα πολλά άξιζε να κρατήσει κανείς μια αναφορά που έδειχνε από τότε τι θα συμβεί προσεχώς. «Όλη η τοποθέτησή μου αφορά τομές. Το πώς θα διαρθρωθεί το διοικητικό και το αθλητικό τμήμα. Οι τομές θα ανακοινωθούν στην ώρα τους, είναι αποφάσεις του προέδρου. Είναι ένα σχέδιο μελετημένο πάρα πολύ καιρό» είχε πει. Από αυτό και μόνο καταλάβαινε κανείς πως στον ΠΑΟΚ θα υπήρχαν θεαματικές ανακατατάξεις. Που θα έφταναν και στην αλλαγή του προπονητή. Το γεγονός διευκολύνθηκε από τον τρόπο που ολοκληρώθηκε η σεζόν και από την απώλεια τελικά όχι μόνο του πρωταθλήματος αλλά και της δεύτερης θέσης.
Το νέο μοντέλο
Ο Παπαμιμίκος είχε τότε ξεκαθαρίσει το πράγμα λέγοντας πως «το διοικητικό μοντέλο του ΠΑΟΚ που υπάρχει σήμερα δεν λειτουργεί». «Μελετάμε μοντέλα που θα τα προσαρμόσουμε στο ελληνικό περιβάλλον. Δεν έχουμε πάρει ένα συγκεκριμένο μοντέλο. Ο ΠΑΟΚ έχει το δικό του DNA. Κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, μόνο να το εξελίξει. Εμένα αυτή είναι η δουλειά μου. Να συμβάλλω σε αυτή τη διαδικασία. Θα ήθελα να κριθώ αυστηρά και από τους δημοσιογράφους και από τον κόσμο στο τέλος» είχε πει και είχε προσθέσει πως «ο ανταγωνισμός ο ίδιος σε αναγκάζει ως ομάδα να αλλάξεις. Για να πρωταγωνιστείς θα πρέπει να αλλάξεις ο ίδιος. Ακόμα και ο ίδιος ο άνθρωπος διαφορετικά δούλευε πριν δέκα χρόνια, διαφορετικά σήμερα. Εγώ ως δικηγόρος αλλιώς δούλευα πριν δέκα χρόνια με την εταιρεία, αλλιώς τώρα». Είχε μάλιστα τονίσει πως «σαν ΠΑΟΚ δεν πρέπει να μείνεις πίσω από τις εξελίξεις». «Φτάσαμε να πρωταγωνιστούμε. Για να πάμε στο επόμενο κεφάλαιο πρέπει να αλλάξουμε. Ο κύριος Σαββίδης το έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό. Γι’ αυτό δουλεύεται αυτό το μοντέλο. Το χειρότερο πράγμα είναι να πιστεύεις ότι όλα πάνε τέλεια». Τότε λέγαμε πως όλα αυτά σημαίνουν πως και ο Λουτσέσκου τελεί υπό κρίση. Τώρα που γνωρίζουμε τα πάντα έχει γίνει και φανερό πως το πράγμα ήταν πιο περίπλοκο. Ο Λουτσέσκου για να συνέχιζε θα έπρεπε να αλλάξει ο ίδιος, να δεχτεί πχ νέους προϊστάμενους, νέους συνεργάτες κτλ. Αν όμως άλλαζε δεν θα ήταν ο Λουτσέσκου.
Ένα είδος σερ Αλεξ
Γιατί το λέω; Γιατί το μοντέλο που υπήρχε στον ΠΑΟΚ και ο Παπαμιμίκος μας είπε πως θέλει να αλλάξει ήταν το πιο απλό που υπάρχει στην Ελλάδα – ίσως και στην Ευρώπη: δεν υπήρχε μια εταιρία ΠΑΟΚ, αλλά μια ομάδα ανθρώπων γύρω από τον Ρουμάνο προπονητή που ο σκοπός τους είναι να τον ακούνε και να τον βοηθάνε. Ο Λουτσέσκου, τα τρία τελευταία χρόνια, είχε καταφέρει με κάποιο τρόπο να γίνει ένα είδος Σερ Αλεξ Φέργκιουσον του ΠΑΟΚ: ένας μάνατζερ με απόλυτες εξουσίες, ο σερ Ρασβάν. Το πράγμα λειτούργησε για μια σεζόν: πρόπερσι ο ΠΑΟΚ κέρδισε το πρωτάθλημα με ένα τρομερό ντεμαράζ στο τέλος των play off και τέσσερις συνεχόμενες νίκες – με ΠΑΟ, ΑΕΚ, Ολυμπιακό και Αρη. Από τότε όμως ο ΠΑΟΚ πορεύεται φανερά χωρίς στελέχη. Υπήρχε ο Λουτσέσκου και οι συνεργάτες του, η Μαρία Γκοτζάρεβα και ο Αντελίνο Βιερίνια σε ρόλο συμβούλου του Σαββίδη. Ο Μάκης Γκαγκάτσης είναι καιρό τώρα στην ΕΠΟ και έφυγε και ο για καιρό πανταχού παρών Κυργιάκος Κυργιάκος χωρίς να αντικατασταθεί. Δεν υπήρξε αυτά τα χρόνια ούτε αντικατάσταση του Ζοέλ Μπότο, που ήταν ο τελευταίος τυπικά τουλάχιστον προϊστάμενος του κόουτς.
Η πρόσληψη του Παπαμιμίκου ήταν η απόδειξη πως ο Σαββίδης άρχισε να πιστεύει πως πρέπει να δημιουργηθεί ξανά μια εταιρία, δηλαδή να υπάρξουν εντός της ΠΑΕ άνθρωποι που να τρέξουν πολλά που δεν έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με τα αγωνιστικά: το σχέδιο κατασκευής της Νέας Τούμπας πχ κάποιος πρέπει να το να αναλάβει. Οσο για το αγωνιστικό ο Σαββίδης, μετά την εξέλιξη της εφετινής σεζόν, φανερά πείστηκε πως το να δίνεις υπερεξουσίες σε ένα προπονητή δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ειδικά αν αυτός βρεθεί και σε μια δύσκολη προσωπική στιγμή όπως συνέβη με τον καλό Ραζβάν όταν αυτός έχασε τον πατέρα του. Ετσι από τα τέλη του Απρίλη που έγινε η πρώτη δημόσια τοποθέτηση του Παπαμιμίκου άλλαξε και η επικαιρότητα του ΠΑΟΚ: η βασική ερώτηση ήταν τι θα κάνει ο Παπαμιμίκος που ανήγγειλε και τις αλλαγές. Καθώς φαίνεται είχε το σχέδιο του. Αναβαθμίστηκε ο Βιερίνια. Ήρθε ο Μάτος. Έφυγαν στελέχη όπως ο σπουδαίος εργάτης Χρήστος Καρυπίδης, ακούγεται ότι μπορεί να φύγει και ο Πουρλιότοπουλος, ενώ συζητήθηκε και η πιθανότητα επιστροφής του Φερνάντο Σάντος σε ρόλο τεχνικού συμβούλου: αν μοιάζει λίγο η πιθανότητα να έχει απομακρυνθεί είναι γιατί κι αυτός ζήτησε απόλυτες εξουσίες κάτι που στον ΠΑΟΚ δύσκολα θα ξαναέχει ένας και μόνο άνθρωπος.
Με αυτό το νέο διοικητικό σχήμα ο Λουτσέσκου θα ήταν δύσκολο να παραμείνει. Όταν έχεις γίνει βασιλιάς είναι απίθανο να θελήσεις να ξαναγίνεις ένας καλός υπάλληλος – άντε ένας καλός διευθυντής.
Τιμονιέρης κι όχι αφεντικό
Γιατί άργησε το διαζύγιο; Γιατί υπάρχει και η καλή σχέση του Σαββίδη με τον προπονητή: αυτά δεν αλλάζουν εύκολα. Ο συναισθηματισμός προφανώς μπήκε κάποια στιγμή από την πίσω πόρτα, αλλά η εκτίμηση δεν είναι πάντα αρκετή για να συνεχιστεί μια συνεργασία. Ισως ο Παπαμιμίκος, ο Βιερίνια, ο Μάτος να ήθελαν και λίγο χρόνο για να καταλήξουν στο ποιος είναι ο νέος προπονητής. Που θα είναι κάτι σαν τιμονιέρης, μέλος πληρώματος δηλαδή. Να δούμε ποιος θα είναι. Χωρίς να ξεχνάμε πως πρέπει να είναι και λίγο καπετάνιος. Γιατί οι φουρτούνες και στον ΠΑΟΚ δεν θα λείψουν: δεν έχουν να κάνουν με μοντέλα, αλλά με την ίδια την ποδοσφαιρική μας πραγματικότητα. Και η αντικατάσταση ενός μοντέλου Φέργκιουσον δεν είναι κάτι απλό. Ρωτήστε στο Μάντσεστερ…
