Του Νίκου Παπαδογιάννη
Ο Γιώργος Πριντεζης δεν πρόλαβε το έπος της Σαϊτάμα. Παραήταν μικρός, και ας βρέθηκε 13 χρόνια αργότερα συμπαίκτης με τον ένα από τους γενναίους του 2006, τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο.
Της γενιάς του Βασιλόπουλου είναι και ο Γιάννης Μπουρούσης, μόνο που αυτός έμεινε εκτός 12άδας στην Ιαπωνία για να χωρέσει ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης.
Τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όπου η «επίσημη αγαπημένη» ανέπνεε στον σβέρκο του Τιμ Ντάνκαν μέχρι το τέλος, όλοι οι διεθνείς της σημερινής γενιάς τους παρακολούθησαν από την τηλεόραση.
Οι Αμερικανοί προέρχονταν από συντριβή στα χέρια των Πορτορικάνων και κινδύνευσαν με δεύτερη απομυθοποίηση, αλλά καθάρισαν το ματς στο τέλος: 77-71. Προπονητή είχαν τότε τον Λάρι Μπράουν και ασίσταντ, ω ναι, τον Γκρεγκ Πόποβιτς.
Ο Φώτσης πέτυχε 22 πόντους, ο Διαμαντίδης έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού, ο Σπανούλης έμεινε άποντος και η μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης έμοιαζε ακόμη άγουρη.
Ήξερε, πάντως, την τακτική του ανταρτοπολέμου. Έμελλε να της φανεί πολύ χρήσιμη, στο ιστορικό ραντεβού της Σαϊτάμα.
Ο Πρίντεζης ονειρευόταν από μικρός να περάσει την καριέρα του παίζοντας μπάσκετ στο στυλ του NBA. «Μου ταιριάζει πολύ αυτό το παιχνίδι», έλεγε, τον καιρό που επελέγη στο ντραφτ του ΝΒΑ από τους Τορόντο Ράπτορς.
Τους Αμερικανούς τους αντιμετώπισε για πρώτη φορά το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όχι πολύ μακριά από την Σενζέν. Τους συνάντησε ξανά δύο χρόνια αργότερα, σε εκείνο το φιλικό παραμονές του Μουντομπάσκετ της Τουρκίας.
Την πρώτη φορά έμεινε άσφαιρος, την δεύτερη πέτυχε 3 πόντους. Τη σαμπάνια της νίκης ελπίζει να τη γευτεί για πρώτη φορά απόψε.
«Τους είχε πειράξει πολύ η ήττα του 2006 και εμφανίστηκαν στο Πεκίνο αγριεμένοι», θυμάται, με ένα χαμόγελο. «Έφεραν όλα τα αστέρια τους και δεν παίζονταν. Πού σε πονεί και πού σε σφάζει».
Η άλλη μισή αλήθεια, είναι ότι η Εθνική τους πάλεψε για ένα ημίχρονο, πριν παραδοθεί στο αναπότρεπτο (69-92, Παπαλουκάς 15, Σπανούλης 14).
Λίγες μέρες αργότερα, στον τελικό, οι Ισπανοί κοίταξαν στα μάτια την ταξιαρχία του Σιζέφσκι και πλησίασαν στο θαύμα (118-107). Το ματς κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό, με σημείο κλειδί ένα εκτός συστήματος τρίποντο του Κόμπι Μπράιαντ.
Ήταν ένα από τα ομορφότερα παιχνίδια μπάσκετ που γνώρισαν ποτέ οι διοργανώσεις της FIBA. «Είμαστε όλοι Ισπανοί», θυμάμαι να γράφω σε τούτη τη στήλη, από το ίδιο γήπεδο όπου θα διεξαχθεί ο φετινός τελικός.
Όταν η Εθνική μας αντιμετώπισε για πρώτη φορά τις ΗΠΑ με παίκτες του ΝΒΑ, στον ημιτελικό του 1994 στο Τορόντο, η Βερόνικα Αντετοκούνμπο ήταν έγκυος 5 μηνών και κυοφορούσε το παιδί που προοριζόταν για την κορυφή του κόσμου.
Τον καιρό των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήταν έφηβος 14 ετών, ζούσε αόρατος στους δρόμους της Αθήνας και δεν είχε ψωμί να φάει, ούτε τηλεόραση για να δει μπάσκετ.
Ανάμεσα στους Αμερικανούς μπασκετμπολίστες που φόρεσαν το χρυσό μετάλλιο στο βάθρο του Πεκίνου ήταν ο μετέπειτα προπονητής του, Τζέισον Κιντ.
Τα χρυσά παιδιά του Κιντ, Αντετοκούνμπο και Μίντλετον, θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω απόψε στην Κίνα, μπροστά στα μάτια του διαδόχου του, Μάικ Μπούντενχολζερ. Η ζωή κάνει περίεργους κύκλους.
Όταν ο Θανάσης Σκουρτόπουλος θυμάται τη Σαϊτάμα, δεν μιλάει για τρίποντα και πικ-εντ-ρολ, αλλά για «την απόφαση μίας ομάδας ανδρών να αλλάξουν την ιστορία». Και πιστεύει, ότι έχει στα χέρια του με παρέα με αντίστοιχα χαρακτηριστικά.
Ποτέ άλλοτε δεν ήταν για την Εθνική μας ματς επιβίωσης μία σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Αλλά και ποτέ δεν είχε απέναντί της ένα Άλαμο με τόσες μισάνοιχτες κερκόπορτες.
Θα τις εντοπίσουν οι Έλληνες παίκτες και προπονητές; Θα μπορέσουν να τις αξιοποιήσουν;
Γίνεται να χάσει ο Γκρεγκ Πόποβιτς από τον Σκουρτόπουλο και ο Κέμπα Ουόκερ από τον Σλούκα; Χρησιμεύει σε κάτι η αναψηλάφιση των παλαιών ανδραγαθημάτων;
Η ελληνική ομάδα θα προσπαθήσει να κερδίσει όχι με αντάρτικο, αλλά με μπάσκετ. «Θα ξεκινήσουμε από την άμυνα, για να μπορέσουμε να ξεδιπλώσουμε το παιχνίδι μας στο ανοιχτό γήπεδο», εξηγεί ο Ομοσπονδιακός προπονητής.
Ναι, αλλά το ίδιο θέλουν και οι Αμερικανοί. Δεν ξέρουν να παίξουν άλλο μπάσκετ, οι αστέρες από το ΝΒΑ. «Ούτε εμείς ξέρουμε». Με άμυνα σουρωτήρι σαν αυτή των τριών ημιχρόνων που προηγήθηκαν, δεν υπάρχει σωτηρία.
«Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε στα μετόπισθεν, είναι να επιστρατεύσουμε τον εγωισμό μας», είναι η ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του Σκουρτόπουλου. Όχι άλλο «δεν πειράζει» σε εύκολους πόντους του αντιπάλου. Πειράζει και παραπειράζει και δεν έχει γυρισμό.
«Και να χρησιμοποιήσουμε τα διαθέσιμα φάουλ, όταν έχουμε να δώσουμε», προσθέτει ο προπονητής της Εθνικής. Απέναντι σε αντιπάλους γοργοπόδαρους που όμως αποστρέφονται το παιχνίδι στο «ποστ», η διαχείριση των φάουλ μπορεί να αποδειχθεί κλειδί.
Συχνά, οι Αμερικανοί ακροβολίζουν και τους πέντε παίκτες στην περιφέρεια για να ξεκινήσουν από «five out» διάταξη το σχέδιό τους. Και ας μην έχουν Greek Freak ή τρομερούς σουτέρ.
Σήμερα θα χρησιμοποιηθούν πολύ περισσότερο οι σέντερ που προχθές παροπλίστηκαν για λόγους τακτικής, Μπουρούσης και Παπαγιάννης. Αλλά θα δούμε ξανά τον Γιάννη στο “5”.
Μπροστά στα αδηφάγα μικρόφωνα, ο Σκουρτόπουλος αρνείται να καταθέσει προγνωστικό για το «ουδέτερο» ματς που μπορεί να ανοίξει την πόρτα του παραδείσου. Όταν όμως τα κασετοφωνάκια απομακρύνονται, δηλώνει αισιόδοξος.
«Η Τσεχία είναι σοβαρή και στιβαρή ομάδα, ενώ οι άλλοι ήρθαν εδώ ψηλωμένοι. Τους είδα νωρίτερα στην προπόνηση και είχαν τη μύτη τους στο ταβάνι». Και δεν είναι δα τόσο μεγάλη η διαφορά της δυναμικότητας.
Εάν ο …άγιος Θωμάς της Πράγας Τόμας Σατοράνσκι κάνει το θαύμα του στο εναρκτήριο παιχνίδι της ημέρας, η αναμέτρηση της Εθνικής με τις ΗΠΑ γίνεται σχεδόν αδιάφορη.
Το ζητούμενο, πλέον, θα είναι να νικήσει η ελληνική ομάδα τους Τσέχους με διαφορά πόντων σχεδόν μισή από αυτή του αγώνα Τσεχίας-Βραζιλίας και φυσικά να χάσουν οι Βραζιλιάνοι από τα Αμερικανάκια. Δεν το λες και ουτοπία.
Σήμερα, πάντως, η Βραζιλία έχει εθνική εορτή, Μέρα της Ανεξαρτησίας. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, πέταξαν τους Πορτογάλους στον Αμαζόνιο.
Πηγή: Gazzetta
