Του Δημήτρη Καρύδα
Το βράδυ της Κυριακής πρόσφερε δύο σημαντικές επιλογές τουλάχιστον στο προσωπικό μου μενού: Να περάσω τρεις ώρες βλέποντας την Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν σε ένα θερινό κινηματογράφο ή να δω τον τελικό του Μουντιάλ παρέα με ποδοσφαιρόπληκτους φίλους μου.
Προφανώς και η επιλογή ήταν εύκολη: Νόλαν, Ντέιμον, Οδύσσεια και καλές μπύρες! Χώρια που όταν τελείωσε το τρίωρο κινηματογραφικό έπος πρόλαβα και ολόκληρη την παράταση του τελικού, είδα το μοναδικό γκολ και δεν έχασα και κάτι σπουδαίο από όσα προηγήθηκαν. Έχω την εντύπωση ότι στο φετινό Μουντιάλ και από τους ελάχιστους αγώνες που παρακολούθησα (κυρίως σε όσους έπεφτα πάνω στο σπικιάζ του απολαυστικού Αλέξη Σπυρόπουλου) αν κάποιος έβλεπε τα τελευταία 15-20 λεπτά τα είχε δει όλα!
Τέλος πάντων, απέχω πόρω από τον ποδοσφαιρικό γνώστη, δεν είμαι καν κατά φαντασία ειδικός όπως πολλοί εκεί έξω οπότε μένω στον Νόλαν και τον Ντέιμον.
Πρώτα από όλα τον μεγάλο σκηνοθέτη οφείλουμε να τον ευχαριστήσουμε διότι έβαλε την Ελληνική μυθολογία για τα καλά στον χάρτη και δημιούργησε ένα νέο brand name ήρωα τον Οδυσσέα! Χωρίς τις υπερβολές των 300 για παράδειγμα που θύμιζαν Μαρβελικούς υπερήρωες, ούτε καν τη Χολιγουντιανή γκλαμουριά της Τροίας. Ο Οδυσσέας του Νόλαν είναι μεν μια υπερπαραγωγή αλλά δεν έχει υπερβολές, ούτε καν σημαντικές ιστορικές παραχαράξεις (με βάση πάντα την αφήγηση του Ομηρου). Το γεγονός ότι σε εποχές που κυριαρχεί η τεχνητή νοημοσύνη παντού ο Νόλαν προτίμησε να γυρίσει χωρίς χρήση τεχνητών εφέ την ταινία την καθιστά ένα σκηνοθετικό επίτευγμα αφού το μεγαλύτερο μέρος της έχει να κάνει με θαλάσσια ταξίδια κλπ.
Ο Ντέιμον και όχι μόνο αυτός καταθέτει μια εξαιρετική ερμηνεία που δεν αποκλείεται να τον οδηγήσει ακόμη και στις υποψηφιότητες των επόμενων Οσκαρ παρότι υπάρχει μια ισχυρή σεναριακή ένσταση. Σχεδόν πουθενά δεν φαίνεται ξεκάθαρα αυτό που ο Όμηρος αναφέρει και έκανε διάσημο τον Οδυσσέα. Το πολυμήχανο πνεύμα, η πονηριά και η εξυπνάδα. Ακόμη και το θέμα του Δούρειου Ίππου που αναγνωρίζεται ως επινόηση του Οδυσσέα στο τέλος καταλήγει να είναι λόγος τύψεων και εσωτερικού μαρτυρίου. Γενικά, στο σεναριακό μέρος ο Νόλαν έχει κρατήσει μόνο την εικόνα του παιδεμένου, ταλαίπωρου ήρωα που είναι αθώος στα πάντα και ‘’βρίσκει τον μπελά του’’.
Παρόλα αυτά, το έργο σέβεται τα γεγονότα και τα παρουσιάζει κινηματογραφικά μεν αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής. Δεν χρειάζεται πιθανώς γιατί το ταξίδι επιστροφής στην Ιθάκη είναι από μόνο μια από τις κορυφαίες road movies στην ιστορία! Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακές οι σκηνές στα παλάτια, είτε του Μενέλαου, είτε του Οδυσσέα αφού ο Νόλαν δημιουργεί εντυπωσιακές ατμόσφαιρες που θυμίζουν (χωρίς να μοιάζουν) σαλούν της Άγριας Δύσης. Αξίζει τον κόπο κάποιος να σπαταλήσει τρεις ώρες από τη ζωή του για τον Οδυσσέα; Νομίζω πως ναι. Και όχι επειδή η άλλη Κυριακάτικη επιλογή μου ήταν να περιμένω 110 λεπτά για να μπει ένα γκολ!
Πηγή: Sportal
