Στίβεν Άνταμς: H καρδιά του τούβλου

Του Παύλου Δεπόλλα

Σταδιοδρομεί ως «ο πιο δυνατός παίκτης του ΝΒΑ». Πίσω όμως από το τραχύ και… τριχωτό παρουσιαστικό του κρύβεται ίσως και ο πιο καλός παίκτης του.

Καλός. Σκέτο. Όχι αγαθός, ώστε να το συνδυάσουμε (κατά πώς έχει η στερεότυπη φράση) με τον γίγαντα. Ο Στίβεν Άνταμς των 211 εκατοστών παρομοιάζεται από κάθε προσωπικό του αντίπαλο με έναν τοίχο από τούβλα. Διότι απλούστατα δεν μπορεί να τον κουνήσει κανείς. Οι τρύπες του… τούβλου ωστόσο αποπνέουν αγνή καλοσύνη. Κλάση. Επίπεδο. Ψυχή.

Ο Νεοζηλανδός σέντερ είναι αυτός που, όταν ο Μέισον Πλάμλι “έφαγε” την προσποίησή του (και πήγε να πέσει με το κεφάλι στο παρκέ μετά το άκυρο σάλτο του), άφησε την μπάλα και το σίγουρο καλάθι, πιάνοντας τον αντίπαλό του, ώστε να μην τραυματιστεί. Λίγα χρόνια μετά οι δυο τους έπαιξαν… κανονικό ξύλο και αποβλήθηκαν αμφότεροι.

Σκληρός μα δίκαιος. Θα απαντήσει, μόνο όταν θα προκληθεί. Πάνω απ’ όλα, μια και μιλάμε για μπάσκετ, ίσως και ο κορυφαίος επιθετικός ριμπάουντερ του ΝΒΑ. Μέχρι το τέλος της καριέρας του(ς), δεν αποκλείεται να έχει ξεπεράσει τον Άντρε Ντράμοντ στην κορυφή του ORB%, ήτοι της ειδικής στατιστικής κατηγορίας με το ποσοστό των ανανεωμένων επιθέσεων διά χειρών ενός παίκτη.

Αν πας βέβαια να του μιλήσεις για έκτη αίσθηση σχετικά ή να τον συγκρίνεις με τον Ρόντμαν, ο ταπεινός, “down to earth” (που λένε και στις ΗΠΑ), μίστερ Άνταμς θα σου απαντήσει ότι «ο Ντένις ήταν επιστήμονας. Μιλούσε για περιστροφές της μπάλας μετά το σουτ και κάτι άλλα ακαταλαβίστικα. Εγώ δεν έχω τα απαιτούμενα εγκεφαλικά κύτταρα για όλο αυτό. Απλώς στέκομαι κοντά στο καλάθι και τη μαζεύω».

Ο ίδιος είναι και στην προσωπική του ζωή ο ορισμός της απλότητας, εντούτοις τα όσα έχει καταφέρει μέσα στις τέσσερεις γραμμές δεν είναι διόλου συνηθισμένα. Δεν έβλεπε καν ΝΒΑ, μεγαλώνοντας ορφανός, μαζί με διψήφιο αριθμό αδερφών. Στην άλλη άκρη κυριολεκτικά του κόσμου είχε τα δικά του θέματα. Από το 2013 ωστόσο είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς και ωραίους τύπους στην καλύτερη λίγκα του πλανήτη.

Οκτώ ονόματα, αμέτρητα αδέρφια, μία Ολυμπιονίκης

Κοινότοπο το ονοματεπώνυμό του, ε; Περιμένετε… Στίβεν Φουνάκι Παέα Χε Όφα Κι Λόα Άνταμς το πλήρες! Ο ψηλός από τα μέρη των Μαορί, των οποίων την κουλτούρα ασπάστηκε, δίχως να τρέχει τέτοιο αίμα μέσα του, έχει οκτώ ονόματα. Από το δεύτερο έχουν προκύψει οι πιστοί του, οι φουνακίστας.

Η Ροτορούα, όπου γεννιέται στις 20 Ιουλίου 1993, είναι μία πόλη στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Στις νότιες όχθες της ομώνυμης λίμνης, πάνω στην καλντέρα στην οποία οφείλεται η αδιάκοπη μέσα στα χρόνια γεωθερμική δραστηριότητα. Τουρίστες συρρέουν για τους θερμοπίδακες και τα λασπόλουτρα, αλλά… wait.

Ο Στίβεν με το ιδιότυπο χιούμορ του μπορεί να περιγράψει καλύτερα (ή και όχι, οσφρητικά) τη φάση. «Μυρίζει σαν κάποιος να κλάνει συνέχεια στη φάτσα σου. Το συνηθίζεις όμως…».

Συνηθίζει ο ίδιος την πολυκοσμία, μεγαλώνοντας με ουκ ολίγα κανονικά και ετεροθαλή αδέρφια. Ο μπαμπάς, ο Σιντ Άνταμς, από το Μπρίστολ, ο οποίος έχει υπηρετήσει στο Βασιλικό Ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας, σπέρνει κουτσούβελα των οποίων ο αριθμός υπολογίζεται μάλλον σε 18, αλλά “παίζει” από 14 έως 21 ανάλογα με την πηγή.

Ο Στίβεν είναι ο μικρότερος γιος και έχει τη διακριτική προστασία του αυστηρού κατά τ’ άλλα πατέρα, μέχρι που εκείνος το 2007, καταβεβλημένος και από ένα τροχαίο ατύχημα, “φεύγει” από καρκίνο. Από την επάρατη νόσο ο άνθρωπός μας έχει χάσει ήδη από τα επτά του και τη μητέρα του. Η Λιλίκα Νγκαουάμο ήταν από τη νησιωτική Τόνγκα, βορειότερα της Νέας Ζηλανδίας.

Ο βενιαμίν θα φτάσει τον γιγαντόσωμο μίστερ Σιντ στο ύψος, αλλά η πιο γνωστή αθλήτρια της φαμίλιας θα γίνει η ετεροθαλής αδερφή του. Η Βάλερι Άνταμς, φυσικά. Η δις Ολυμπιονίκης και οκτάκις Παγκόσμια Πρωταθλήτρια σφαιροβόλος. Η Λίζα στο ίδιο αγώνισμα του στίβου θα στεφθεί Παραολυμπιονίκης.

Ο ίδιος ακολουθεί τον “πορτοκαλί” δρόμο της διεθνούς με τη Νέα Ζηλανδία, Γκαμπριέλα Άνταμς-Γκάβετ, όπως και του Σιντ Τζούνιορ. Και του Γουόρεν, του μεγάλου αδερφού του, επίσης διεθνούς (σαν την Γκάμπι, διότι ο Στίβεν δεν θα φορέσει εθνόσημο) ένα φεγγάρι, ο οποίος αλλάζει τη μοίρα του μικρού.

Ο θάνατος και του πατέρα τους κάνει τον Στίβι να αρχίσει τις κοπάνες από το σχολείο. Αντί για μαθήματα, δίνει… εξετάσεις σε έκνομες καταστάσεις, ώστε να μπει στη διαβόητη συμμορία Μόνγκρελ Μομπ. Εκεί είναι που μπαίνει στη μέση ο Γουόρεν. Τηλεφωνεί στον παλιό του συμπαίκτη, τον Αμερικανό Κένι ΜακΦάντεν, ο οποίος αρχικά είχε πάει στη Νέα Ζηλανδία για ένα ολιγόμηνο συμβόλαιο και έμεινε μια ζωή, έχοντας καταστεί θρύλος στην ανάδειξη νεαρών παικτών.

Του μιλάει για τον 14χρονο και ύψους ήδη 1.96μ. αδερφό του, κανονίζεται η φοίτηση του τελευταίου στο ιδιωτικό πρεσβυτεριανό Scots College, στην πρωτεύουσα Ουέλινγκτον. Με υποτροφία, φυσικά. Για άλλους, τα δίδακτρα ανέρχονται ακόμα και στα 150.000 δολάρια…

Το σχολείο έχει ενδυματολογικό κώδικα με γραβάτα και κόκκινο σακάκι, κατά τα βρετανικά πρότυπα. Το αγριμάκι από την επαρχία σκάει με αχτένιστα τα μαλλιά, τα οποία φτάνουν μέχρι τη μέση της πλάτης του. Με τσαλακωμένα τα ρούχα μετά από έξι ώρες στο αμάξι.

«Ποιος είναι αυτός ο δολοφόνος;», παραδέχεται σε συνέντευξή του στο «ESPN» ότι αναρωτιώνται οι νέοι δάσκαλοι και συμμαθητές του.

Όταν χιόνισε για πρώτη φορά

Αντιμετωπίζει και μαθησιακές δυσκολίες, αλλά ο ΜακΦάντεν είναι ‘κεί. Πιστός φύλακας. Τον στρώνει σε κάθε επίπεδο. Παράλληλα, σε φύλακα-άγγελο του Στίβεν θα μετατραπεί άλλη μία μέσω του Γουόρεν γνωριμία. Η Μπλόσομ Κάμερον, της γνωστής οικογενείας. Η personal trainer που τον έχει μαζέψει από τους κακόφημους δρόμους της Ροτορούα και συνεχίζει να τον επιβλέπει.

Απαρέγκλιτος κανόνας, ώστε να μη διακοπεί η φοίτηση στο καλό σχολείο, το να μη χάσει ο νεαρός μάθημα. Δεν χάνει, ίσα-ίσα που βελτιώνεται εντυπωσιακά. Το ίδιο και στην καλαθοσφαίριση. Συνεπέστατος, πάει για προπόνηση στις 6 το πρωί πριν το πρώτο κουδούνι και συνεχίζει με μία ακόμα το απόγευμα. Άτεχνος μεν, πεισματάρης δε. Επί έναν ολόκληρο χρόνο κυνηγάει να πετύχει το πρώτο του φόλοου-κάρφωμα.

Παλιόφιλος μέχρι και του Μάτζικ Τζόνσον, ο ΜακΦάντεν κανονίζει και ταξίδι του πουλέν του στην Καλιφόρνια, για τουρνουά της Adidas. Οι παίκτες χωρίζονται ανά ομάδες με γεωγραφικά κριτήρια, άλλος ωστόσο από την Ωκεανία δεν υπάρχει. Ο Άνταμς τοποθετείται στα παιδιά από τη Λατινική Αμερική. Του αρέσει να συγχρωτίζεται με διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικές κουλτούρες.

Γυρίζει στη βάση του ενθουσιασμένος –και πεπεισμένος ότι μπορεί να κάνει κάτι καλό στον χώρο. Στον Τελικό του εφηβικού Πρωταθλήματος καταγράφει 33 πόντους και 23 ριμπάουντ! Ανήλικος ακόμη, γίνεται παίκτης των Ουέλινγκτον Σέιντς. Για λίγους μήνες δεν σπάει το ρεκόρ για τον νεαρότερο παίκτη της λίγκας, το οποίο διατηρεί ο (16χρονος, όταν ντεμπούταρε στους Οτάγκο Νάγκετς, πολύ πριν τον δούμε στο Μαρούσι) Μαρκ Ντίκελ…

Παίρνει το Πρωτάθλημα Νέας Ζηλανδίας το 2011, φέρνοντας από τον πάγκο τα μούσκουλά του και τη βρόμικη δουλειά. Προπονητής είναι ο πρόσφατα αποσυρθείς από την ενεργό δράση, Πέρο Κάμερον. Ο undersized πάουερ φόργουορντ, ο οποίος με τους Tall Blacks έχει φτάσει στα ημιτελικά του Μουντομπάσκετ 2002 στην Ιντιανάπολις, ως μέλος της καλύτερης πεντάδας! Διαβλέπει κι αυτός λαμπρό μέλλον για το αναπληρωματικό του “5άρι”.

Το 2011, τον Αύγουστο συγκεκριμένα (down under γαρ), είναι και το έτος κατά το οποίο στη Ροτορούα πέφτει χιόνι για πρώτη φορά μετά από μισό αιώνα! Συμβαίνουν κοσμοϊστορικά πράγματα, να μη φύγει και ο φίλος μας να παίξει μπάσκετ στις ΗΠΑ; Στους «Αγίους» άλλωστε έπαιζε αμισθί, ώστε να μην κάψει το δικαίωμα συμμετοχής στο ΝCAA.

Έχοντας ήδη δεχτεί την υποτροφία του Πίτσμπουργκ, με “κονέ” εδώ τον κόουτς των Πάνθερς, Τζέιμι Ντίξον, ο οποίος κι εκείνος είχε αγωνιστεί στη Νέα Ζηλανδία (!), ο Άνταμς πρώτα κάνει μία στάση στο Νοτρ Ντέιμ Πρεπ. Το προπαρασκευαστικό σχολείο στο Φίτσμπουργκ της Μασαχουσέτης, στο οποίο έχουν προετοιμαστεί εν όψει κολεγιακού Πρωταθλήματος και ο Σον Τζέιμς του περάσματος από τον Ολυμπιακό, ο Σον Κιλπάτρικ του περάσματος από τον Παναθηναϊκό, ο Μάικλ Μπίσλεϊ της αξιοσημείωτης κατοπινής δεκαετίας στο ΝΒΑ.

Από το Φίτσμπουργκ λοιπόν στο Πίτσμπουργκ! Χωρίς να καταγράψει εκτυφλωτικά νούμερα, αλλά αποδεικνύοντας και αριθμητικά τη δεινότητά του στα κοψίματα με δύο κατά μέσο όρο, ο… κουρεμένος Άνταμς φεύγει ύστερα από μόλις μία χρονιά για το ΝΒΑ.

Ξυλοκόπος, με την καλή έννοια

Το ντραφτ του 2013 θα μνημονεύεται εσαεί ως αυτό του Αντετοκούνμπο. Πάντως τα έξι από τα επτά πρώτα του πικ (όχι ότι κι ο Άλεξ Λεν, ο οποίος ήταν πάντα τρίτος σέντερ, ακόμα και στη Ρεάλ, έκανε κάτι αξιόλογο) σταματάνε σχετικά νωρίς το μπάσκετ, τόσο κακό ήταν συνολικά…

Τρεις θέσεις πάνω από τον Γιάννη, δωδέκατος, ακούει το όνομά του ο Άνταμς. Αυτός που δεν έχει παρακολουθήσει αγώνες του ΝΒΑ, που δεν έχει ινδάλματα από ‘κεί, που δεν είχε ποτέ του στόχο ζωής να βρεθεί ανάμεσα στους καλύτερους του πλανήτη. Εξού και δεν έχει ιδέα ποιος φορούσε στην Οκλαχόμα το αγαπημένο του Νο.13 αμέσως πριν τη δική του επιλογή.

«Άσε καλύτερα, man, μη φορτωθείς και εμμέσως το βάρος σύγκρισης με τον Τζέιμς Χάρντεν…», του λένε φιλικά στους Θάντερ. Οι δυο τους δεν έχουν καμία σχέση ως προς τη θέση και το όλο αγωνιστικό προφίλ, εντούτοις το πικ που χρησιμοποιείται για τον Νεοζηλανδό έχει προκύψει από το τρέιντ με τους Ρόκετς για τον «μούσια».

Οι προσδοκίες είναι υψηλές και ο Στίβεν, ο οποίος παίρνει το Νο.12, ανταποκρίνεται. Πρώτος από τη χώρα του που επιλέγεται στον α’ γύρο του ντραφτ, πρώτο σχετικό πικ από το Πίτσμπουργκ μετά τον Βοντίγκο Κάμινγκς του 1999 (και του Ηλυσιακού το 2009). Προτού συμπληρώσει δέκα μέρες ως επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, ο δυναμικός σέντερ καταγράφει 17 πόντους και 10 ριμπάουντ σε μία νίκη επί των Πίστονς.

Παίζει λίγο ως ρούκι στην ομαδάρα των Ράσελ Γουέστμπρουκ και Κέβιν Ντουράντ, αλλά, όταν παίρνει χρόνο, καταστά αισθητή την παρουσία του. Ακόμα και στα πλέι οφ, στα οποία κάνει νταμπλ-νταμπλ και απέναντι στους Κλίπερς. Οι σκληροτράχηλοι ψηλοί Σερζ Ιμπάκα και Κέντρικ Πέρκινς είναι οι πρώτοι, στις προπονήσεις, που αντιλαμβάνονται από τι υλικό είναι φτιαγμένος ο Νεοζηλανδός.

«Δεν μου είχε τύχει να μην μπορώ να σπρώξω άνθρωπο. Επιπλέον είχε άγνοια κάθε παίκτη και κατάστασης, άρα και άγνοια κινδύνου», θα πει ο Πέρκινς. Έτσι είναι. Το εξωτικό φρούτο της Οκλαχόμα ξέρει μονάχα τους παίκτες που έβλεπε στο video game ενός αδερφού του, πίσω στη Ροτορούα. Ο καλύτερος σε εκείνο το παιχνίδι ήταν ο Πέτζα Στογιάκοβιτς!

Εν έτει ακόμη 2014 ρίχνει τάπα στον Χάρντεν, αλλά και στους Πατ Μπέβερλι και Κώστα Παπανικολάου. Έξι συνολικά, σε μία αναμέτρηση με το Χιούστον που λήγει με (ναι, τελικό) σκορ 69-65. Από τη δεύτερη κιόλας χρονιά του στο ΝΒΑ είναι ο… τερματοφύλακας των Θάντερ. Γίνεται βασικός, ρίχνει καλώς εννοούμενο ξύλο με τη σέσουλα. Επειδή το έκοβε, μικρός!

«Μεγάλωσα, κάνοντας χειρωνακτικές εργασίες στην πατρίδα μου. Κυρίως έκοβα ξύλα, πολλά ξύλα. Το πριόνι το είχε ο αδερφός μου. Εγώ τα στοίβαζα κιόλας, τα φόρτωνα στις καρότσες, συνηθισμένα πράγματα…», εκμυστηρεύεται στο podcast «The οld man and the three».

Έτσι απλά (!) διαμορφώνεται το τέρας δύναμης, στο οποίο δεν κάνουν box out ούτε οι ψηλότεροι και πιο δυνατοί παίκτες του ΝΒΑ. Οι πιο δυνατοί, μετά από αυτόν εννοείται! Σπανίως στην καριέρα του ανεβαίνει πάνω από τα 120-125 κιλά, μα είναι όλος μυς. Απίστευτη δύναμη στον κορμό, στο κάτω μέρος του σώματος.

Μέχρι το χάισκουλ, βάρη δεν είχε σηκώσει. Ευτύχησε να πέσει στη μοναδική κολεγιακή του χρονιά σε τρομερό πρόγραμμα ενδυνάμωσης στο Πίτσμπουργκ, αναπτύσσοντας περαιτέρω τη φυσική του ρώμη. Εξίσου πνευματικά δυνατός, αχάμπαρος, επίσης με την καλή έννοια, δεν σκέφτηκε καν ποτέ ότι μπορεί οποιοσδήποτε αντίπαλος να τον μετακινήσει, να του “κλέψει” ένα δικό του ριμπάουντ.

Μέχρι να βγάλει αίμα

Κατά τη διάρκεια του πρώτου του τριετούς συμβολαίου, φτάνει δις στους τελικούς της Δύσης. Τότε, το 2016, είναι που ο σεσημασμένος για τις αντιαθλητικές του ενέργειες, Ντρέιμοντ Γκριν, τον κλοτσάει ύπουλα στους όρχεις.

Ο Άνταμς σκύβει, πονάει, αλλά δεν αντιδράει. Ούτε όταν τον χτυπάει στο στομάχι ο Νέιτ Ρόμπινσον, στο κεφάλι ο Βινς Κάρτερ, στον σβέρκο ο Λάρι Σάντερς, στο σαγόνι ο Ζακ Ράντολφ. Οχι τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Ο τελευταίος τιμωρείται και με απουσία στο Game 7 των Γκρίζλις κόντρα στους Θάντερ.

Ό,τι… χτύπημα έχει να κάνει ο τύπος με τα οκτώ ονόματα, το κάνει μέσα στο παιχνίδι. Σωριάζει δεκάδες αντιπάλους στο παρκέ με τα σκριν του κοντά στη σέντρα, ώστε να διευκολύνει τον Γουέστμπρουκ να κατεβάζει την μπάλα, ή πιο κοντά στο καλάθι. Για να ρολάρει προς αυτό, δεχόμενος την μπάλα.

Ο κάθε (άτυχος) Ντέιμιαν Λίλαρντ και Ντένις Σρούντερ είναι σαν να τρακάρει με βράχο. Αν ο διαιτητής σφυρίξει φάουλ, είναι ο ίδιος ο Άνταμς που σπεύδει να σηκώσει τον αντίπαλό του. Είναι και εφευρετικός. Σε ένα ματς που οι Θάντερ δεν έχουν στο τέλος να πάρουν άλλο τάιμ άουτ, ο “θεός” ξύνεται με μανία, ώστε να ματώσει και να στείλουν αναγκαστικά οι διαιτητές τους παίκτες κοντά στους προπονητές τους!

Σε μια έρευνα του «ESPN» με τη συμμετοχή 105 NBAers, ο άνθρωπος που θα συμπληρώσει επταετία στην Οκλαχόμα (με μέσους όρους στα επίπεδα του νταμπλ-νταμπλ στις τρεις τελευταίες περιόδους) ψηφίζεται δεύτερος στην ερώτηση «ποιον παίκτη δεν θέλετε αντίπαλο;». Για μερικούς ψήφους τού τρώει την πρωτιά ο Τζέιμς Τζόνσον, ένας τρομακτικός στην όψη φόργουορντ με κατάστικτο από τα τατουάζ λαιμό και με μαύρη ζώνη στο καράτε.

Υπογράφει και τετραετές συμβόλαιο 100 εκατ. δολαρίων με την Οκλαχόμα, προτού συνεχίσει -από το 2020- σε Νέα Ορλεάνη και Μέμφις. Οι μέχρι τότε αδιάλειπτα γεμάτες χρονιές του δίνουν τη θέση τους σε γεμάτες τραυματισμούς. Χάνει και μία ολόκληρη σεζόν, εξαιτίας επέμβασης στον οπίσθιο χιαστό σύνδεσμο του δεξιού γονάτου.

Ούτε στο Χιούστον μένει για πολύ διάστημα υγιής. Ακόμα κι εκεί όμως, ως ρεζέρβα πια του Αλπερέν Σενγκιούν, ακόμα και στα 32 του (και σε ισάριθμες εμφανίσεις, προτού οδηγηθεί ξανά στο χειρουργείο), κατεβάζει 8.6 ριμπάουντ σε όλα κι όλα 22 λεπτά συμμετοχής –με 4.5 επιθετικά, η πέμπτη χρονιά στην καριέρα του με τουλάχιστον τόσα!

Σε αυτή την ηλικία, με αυτό το υποβαθμισμένο στάτους και με το ενίοτε λαβωμένο μα πάντα σφριγηλό κορμί, το τέρας της φύσης βγάζει σεζόν κατά την οποία η ομάδα του κερδίζει επιθετικό ριμπάουντ στο 42% των περιπτώσεων που συμπαίκτης του αστοχεί σε τρίποντο! Σχεδόν μία στις δύο φορές που κάποιος δεν βρίσκει στόχο από τα 6.75μ., το Χιούστον ανανεώνει την επίθεσή του. Αρκεί να βρίσκεται στο παρκέ ο μαγνήτης των ριμπάουντ!

Δεν έμαθε ποτέ να εκτελεί έστω από μέση απόσταση ή να σουτάρει βολές με υποφερτά ποσοστά, δεν τον είδαμε ποτέ στην Εθνική του. Της το “κράτησε” της Ομοσπονδίας ότι δεν τον είχε στηρίξει οικονομικά, στα χρόνια που ξεκινούσε…

Από την άλλη, χρηματοδοτεί μπασκετικά καμπ σε ολόκληρη την επικράτεια της Νέας Ζηλανδίας και χορηγεί ο ίδιος πια υποτροφίες σε παιδιά του Σκοτς Κόλετζ, όταν δεν δοκιμάζει τα πιο περίεργα πιάτα του πλανήτη και δεν παίζει μπίνγκο με ηλικιωμένους σε ΚΑΠΗ στις ΗΠΑ.

Πολέμιος της πολιτικής ορθότητας, την οποία ποτέ δεν συνήθισε στην Αμερική, ο Άνταμς “τροφοδοτεί” τις εξωαγωνιστικές στήλες, μόνο όταν λέει ότι δεν κουρεύεται, ώστε να εξοικονομεί 50 δολάρια τον μήνα (σπάζοντας πλάκα με όσους συμπεραίνουν ότι είναι “σπάγγος”), και όταν ανοίγει το σπίτι του παρουσία κάμερας. Ίσα για να καταγράψει αυτή την κρεβατοκάμαρά του, στην οποία… δεν υπάρχει κρεβάτι. Αρκεί ένα στρώμα στο πάτωμα, διότι έτσι του αρέσει και έτσι εξακολουθεί να σκληραγωγείται, καθώς και μερικές ηλεκτρικές κιθάρες και ενισχυτές για να παίζει τις μουσικές του.

Μετά, πατάει παρκέ και ανεβάζει την ένταση απέναντι στους καλύτερους ψηλούς του πλανήτη. Μα όχι τόσο δυνατούς όσο αυτός…