Καρμέλο Άντονι: Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο

Του Παύλου Δεπόλλα

Κολλημένο το μουτράκι του στο παράθυρο του ισόγειου διαμερίσματος. Να κοιτάζει με λαχτάρα απ’ έξω τα διαδραματιζόμενα.

Έτσι ξεκίνησε η σχέση του Καρμέλο Άντονι με το μπάσκετ. Νήπιο, τεσσάρων-πέντε ετών, να βλέπει τα μονάκια στο γήπεδο ακριβώς έξω από το φτωχικό του. Να θαυμάζει τα μεγαλύτερα αδέρφια του, να ανυπομονεί να τα πλαισιώσει και να ηγείται κι ο ίδιος στις δικές του ομάδες στο playground.

Ακόμα και όταν το κατάφερε, μαθητής Δημοτικού πια, δεν ήταν λίγες οι φορές που η μαμά-ηρωίδα της μονογονεϊκής οικογένειας, η Αφροαμερικανή Μέρι Άντονι , τον καθήλωνε πάλι μέσα. Επειδή δεν είχε διαβάσει τα μαθήματά του… Εκεί, στα δύο συνδεδεμένα μεταξύ τους συγκροτήματα κατοικιών Red Hook Houses, εντυπώνεται στο μυαλό του μικρού Μέλο η ιδέα να γίνει μπασκετμπολίστας.

Σήμερα είναι ο μεγάλος Μέλο. Ένας από τους κορυφαίους ΝΒΑer της εποχής του. Ένας από τους καλύτερους σκόρερ όλων των εποχών. Σαφώς, σαφέστατα, θεωρείται και ένας παίκτης που δεν “έντυσε” την σπάνια επαφή του με το καλάθι και με άλλα αγωνιστικά καλούδια. Μέτριος πασέρ, κακός αμυντικός, ανίκανος εν τέλει να οδηγήσει τις ομάδες του στον τίτλο –έστω στους ΝΒΑ Finals.

Και πάλι όμως. Το παιδάκι που μεγάλωσε κατόπιν στη Βαλτιμόρη και που μεγάλωσε… μπασκετικά παράλληλα με τον φίλο του, τον ΛεΜπρον Τζέιμς, έγινε ο ίδιος ίνδαλμα για χιλιάδες άλλα παιδάκια. Έγινε Πρωταθλητής του NCAA στη μοναδική του σεζόν στο κολεγιακό Πρωτάθλημα, αναμορφωτής των Ντένβερ Νάγκετς, πρόσωπο των Νιου Γιορκ Νικς στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στη δική τους προσπάθεια για αναβίωση μεγαλείων.

Προτού γίνει και γυρολόγος στη δύση της καριέρας του, είχε γράψει ιστορία ως τρις Ολυμπιονίκης με την Εθνική των ΗΠΑ. Χρυσό δαχτυλίδι δεν πλησίασε στα δάχτυλά του. Χρυσό μετάλλιο φορέθηκε και ξαναφορέθηκε όμως στον λαιμό του.

Στην ίδια πρόταση με τον ΛεΜπρον

Πρώτο φως στις 29 Μαΐου 1984. Ο κόσμος του για οκτώ χρόνια η συνοικία Ρεντ Χουκ. «Ένα νησί μέσα στο νησί», όπως του αρέσει να λέει. Δεκαέξι οικιστικά κτήρια, με πάρκα και μαγαζιά για τις 3.300 ψυχές που στριμώχνονται σε αυτά. Και με γήπεδα μπάσκετ φυσικά. Αυτός είναι όλος ο κόσμος του. Δεν πατάει καν στο Μανχάταν, ούτε καν ακόμα πιο ψηλά, στο Μπρονξ.

Λίγα μέτρα δυτικότερα η θάλασσα και το νησάκι όπου υψώνεται το Άγαλμα της Ελευθερίας. Ελάχιστα ανατολικότερα το κυρίως Μπρούκλιν –στο οποίο άλλωστε και υπάγεται το Red Hook. Eκ του roode hoek, το κόκκινο αργιλώδες έδαφος στη χερσόνησο της Νέας Υόρκης που αποίκησαν Ολλανδοί. Εξού και το Νέο Άμστερνταμ σε αυτά τα μέρη.

Στις φλέβες του Καρμέλο Άντονι δεν κυλάει αίμα (των) «Oranje», αν και θα γίνει διάσημος στα πέρατα της αμερικανικής επικράτειας με τους Orange Men του Σίρακιουζ. Από τον Πορτορικανό στην ταυτότητα πατέρα του, τον Καρμέλο Ιριάρτε, έχει αίμα αφρικανικό, ισπανικό, ινδιάνικο! Τον χάνει από καρκίνο, όταν ο ίδιος είναι μόλις δύο ετών. Δεν τον γνωρίζει ουσιαστικά ποτέ.

Φέρει το όνομά του, είναι κι αυτός πια ακτιβιστής. Ο Carmelo Sr. ήταν μέλος των Young Lords, μιας κολεκτίβας που “φώναζε” για την κοινωνική ανισότητα στη Νέα Υόρκη και διένειμε δωρεάν πρωινό σε άπορα παιδιά καθώς και νοσοκομειακό εξοπλισμό (αφότου τον είχε… απαλλοτριώσει) σε όσους είχαν σχετική ανάγκη.

Ο υιός θίγει από τα πρώτα του χρόνια στο ΝΒΑ κοινωνικά ζητήματα. Τίθεται σαφώς και σφοδρώς εναντίον της οπλοκατοχής, ανακατασκευάζει γήπεδα στο Πουέρτο Ρίκο και την πολιτεία της Νέας Υόρκης, όταν δεν προβαίνει σε φιλανθρωπικές δωρεές, φροντίζει με τα λεφτά του διάφορα ιδρύματα που προσπαθούν να κρατούν πιτσιρικάδες στον ίσιο δρόμο, μακριά από τη βία και τα ναρκωτικά.

Όλα αυτά, με την άνεση που του προσφέρει το μπάσκετ. Τελειώνει το Δημοτικό στη Βαλτιμόρη και στο γειτονικό Τάουσον Κάθολικ (που θα “βγάλει” λίγα χρόνια αργότερα τον γνωστό μας στην Ευρώπη, Μάλκολμ Ντιλέινι), παίρνει ύψος και το παίρνει απόφαση να σταδιοδρομήσει στο άθλημα που αγαπά. Είναι όμως λιπόσαρκος, οι σκάουτερ που τον παρακολουθούν αποφαίνονται αρχικά ότι δεν πρόκειται να “επιβιώσει” στο ΝΒΑ.

Τους ακούει, δεν κωφεύει στις ενστάσεις τους. Γι’ αυτό ίσως και, σε μία εποχή που γίνεται της μόδας η απευθείας μεταπήδηση από τα χάισκουλ στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη (Κέβιν Γκαρνέτ, Κόμπι Μπράιαντ, Τρέισι ΜακΓκρέιντι), αυτός δίνει τα χέρια με το κολέγιο Σίρακιουζ, προτού καν τελειώσει το Λύκειο ως παίκτης του Όουκ Χιλ. Από τη συγκεκριμένη ακαδημία, στην οποία ραφινάρει το ταλέντο του, έχουν ξεπηδήσει πάνω από 40 NBAers. Οι Ροντ Στρίκλαντ, Ρατζόν Ρόντο και Κέβιν Ντουράντ είναι τρεις εξ αυτών.

Με άφρο μαλλί και κορδέλα, ο νεαρός, τον οποίον ήδη αποκαλούν οι πάντες «Melo», κάνει χαμό. Παίζει και σε όλα τα διάσημα τουρνουά με τις υπέρογκες χορηγίες πασίγνωστων brands, στο δε USA Basketball Youth Development Festival έχει τον ίδιο μέσο όρο πόντων με το παιδί-θαύμα που προκαλεί φρενίτιδα στην αχανή χώρα. Τον ΛεΜπρον Τζέιμς.

Εκεί τίθενται οι βάσεις μιας φιλίας που θα παραμείνει ανέφελη μέσα στα χρόνια. Στην αναμέτρηση με το σχολείο του κατοπινού «King», το Σεντ Βίνσεντ-Σεντ Μέρι, ο Άντονι βάζει 34 πόντους (36 το αντίπαλον δέος) και οδηγεί το Όουκ Χιλ στη νίκη. Ακόμα και οι συγγενείς του πλέον, βλέποντάς τον άλλωστε να ζορίζεται στα μαθήματα, του λένε να το ξανασκεφτεί και να πάει κατευθείαν στο ΝΒΑ.

Ο μικρός τιμά την προφορική συμφωνία του με το Σίρακιουζ. Θέλει άλλωστε από τη δική του πλευρά να γυρίσει στη Νέα Υόρκη. Έχει βάλει κιλά, τραμπουκίζει ο ίδιος τους αντιπάλους του πια. Έχει φτάσει τα 201 εκατοστά και από το “3” σκοράρει όπως θέλει. Ο έτερος βασικός φόργουορντ είναι ο Χακίμ Γουόρικ, τον οποίον θα δούμε στον Ολυμπιακό, το αστέρι στην περιφέρεια ο Τζέρι ΜακΝαμάρα, της μικρής σε διάρκεια επαγγελματικής καριέρας αλλά της θητείας επίσης στους «Ερυθρολεύκους» όπως και στον Πανιώνιο!

Άκουγε «Ελλάδα» και έτρεχε μακριά

Η πρώτη και τελευταία χρονιά του Άντονι στους Orange Men είναι θριαμβευτική. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Γίνεται ο πρώτος φρέσμαν με 27 πόντους στο ντεμπούτο του, έχει μέσο όρο 22.2 στη σεζόν που δίνει στο Σίρακιουζ τον πρώτο και τελευταίο του τίτλο στο NCAA!

Ρίχνει 33άρα στον ημιτελικό με το Τέξας, καταγράφει 20+10 στον Τελικό με το Κάνσας. Δέκα ριμπάουντ είναι και ο μέσος όρος του, άλλη μία αξιόλογη πτυχή του παιχνιδιού του. Ξεχωρίζει βέβαια, επειδή είναι καλός σουτέρ από την αγαπημένη του μέση απόσταση μα και από μακριά. Επειδή παίρνει τη θέση που θέλει στο ποστ και στέλνει την μπάλα και από ‘κεί συστημένη στο καλάθι, βοηθούμενος και από το εξαιρετικό του footwork.

Θα συνεχίσει το bullying (σε αθλητικά πλαίσια) και στο ΝΒΑ. Τρομοκρατεί διά της σωματικής ρώμης κοντύτερους και πιο αδύναμους αντιπάλους, παίζοντας ως σμολ φόργουορντ, είναι πολύ πιο αθλητικός από δαύτους, όταν μετακινείται στο “4′.

Για τον ΛεΜπρον, «ο Μέλο είναι το μεγαλύτερο ταλέντο που έχω δει να παίζει μπάσκετ». Επιλέγονται μαζί στην πρώτη τριάδα του ντραφτ του 2003, με ενδιάμεσο τον… Ντάρκο Μίλιτσιτς. Το ιστορικό flop των Πίστονς, σε ένα ιστορικά δυνατό ντραφτ με τους Κρις Μπος και Ντουέιν Γουέιντ να ακολουθούν το τρίτο πικ, ήτοι τον Άντονι. Κολλητός και με τον Γουέιντ ο άνθρωπός μας, αλλά οι Βig-3 του Μαϊάμι συμπληρώνονται αργότερα με τον επίσης άρτι αναφερθέντα Μπος.

Ο Καρμέλο αναγεννά το Ντένβερ, ενόσω δέχεται τρελές σφαλιάρες με το εθνόσημο στο στήθος.

Το 2004 έρχεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Μαζί με τους κολλητούς του (Τζέιμς, Γουέιντ), όπως και τον Άλεν Άιβερσον, τον Τιμ Ντάνκαν, τον Αμάρε Στάνταμαϊρ. Τρώνε 20άρα από το Πουέρτο Ρίκο (!), χάνουν και από τη Λιθουανία, μένουν τρίτοι μετά και από κείνη από την Αργεντινή στον ημιτελικό.

Χάλκινο και το μετάλλιό τους το 2006 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Ελέω Ελλάδος. Εθνικής Ελλάδος τώρα! Ο Μέλο κάνει ό,τι μπορεί στο επικό 101-95 της Εθνικής μας, βάζει 27 πόντους, αλλά στο τέλος μένει να παρακολουθεί τον κυκλωτικό χορό των θριαμβευτών αντιπάλων του. Εν αντιθέσει με τους περισσότερους συμπαίκτες του, ο φόργουορντ που ψηφίζεται στην καλύτερη πεντάδα μένει για κάμποση ώρα στο παρκέ. Τραβάει τα dreadlocks του, δείχνει να μην το πιστεύει.

Παρεμπιπτόντως, στο γνωστό παρεάκι έχει προστεθεί στα γήπεδα της Ιαπωνίας και ο Κρις Πολ. Κολλάει κι αυτός μαζί τους, συνθέτουν αργότερα την «Banana Boat Team». Η ονομασία βαστάει από τη… θαλάσσια (πλαστική, πάνω στην οποία βόλταραν) μπανάνα, στις κοινές διακοπές τους το 2015. Σε εκείνες που παραλίγο ο Άντονι να πνιγεί, προτού βουτήξει και τον σώσει ο ΛεΜπρον!

Πιο clutch και από τον Κόμπι

Θάλασσα το Ντένβερ δεν έχει. Ο Καρμέλο νιώθει άνετα στην ορεινή πόλη του Κολοράντο και στο πρώτο του δίμηνο οδηγεί τους Νάγκετς σε περισσότερες νίκες απ’ όσες είχαν κάνει στους πεντέμισι της κανονικής περιόδου στην προηγούμενη σεζόν! Ακόμη 19χρονο παλληκαράκι, τους βάζει στα πλέι οφ του 2004 (σ.σ: πρώτη ομάδα στο 82άρι καλεντάρι που το καταφέρνει αμέσως μετά από χρονιά λιγότερων από 20 νικών) και τους παγιώνει εκεί επί συναπτά έτη.

Στην πρώτη του ρέγκιουλαρ σίζον έχει 21 πόντους μέσο όρο, στην ποστ γίνεται ο πρώτος ρούκι που ηγείται σχετικά της ομάδας του μετά τον Ντέιβιντ Ρόμπινσον του 1990. H τρίτη χρονιά του στο ΝΒΑ, με τους 26.5 πόντους, τον απογειώνει στο stardom της λίγκας.

Είναι και το άλλο. Ότι πέντε διαφορετικές φορές μέσα στην ίδια σεζόν βάζει νικητήρια καλάθια στα τελευταία 5 δευτερόλεπτα του 48λεπτου ή της παράτασης. Πέντε φορές! Ούτε ο «Mr. Clutch», Κόμπι Μπράιαντ, δεν πιάνει έστω κοντινή επίδοση.

Ρόκετς, Σανς, Τίμπεργουλβς, Πέισερς. Τα θύματά του. Δεν ξεχάσαμε το πέμπτο. Είναι οι Λέικερς. Του «Black Mamba» αυτοπροσώπως, o οποίος βάζει 42 πόντους, μα αποχωρεί με σκυμμένο το κεφάλι. Διότι ο Μέλο γράφει το 110-108 3.8” πριν το τέλος του έξτρα πενταλέπτου, σπάζοντας με σταυρωτές ντρίμπλες τους αστραγάλους του (εξαιρετικού κατά τ’ άλλα αμυντικού) Ντέβιν Τζορτζ και στέλνοντας την μπάλα στο καλάθι από τα 5 μέτρα! Νothing but net. Nothing but… pure leadership.

Ηγετική φυσιογνωμία από τις λίγες, υπογράφει νέο συμβόλαιο 80 εκατ. δολαρίων και αρχίζει να το εξαργυρώνει με career high μέσο όρο 28.9 πόντων την προσεχή σεζόν.

Κάποιες πρώτες κακές γλώσσες τον χαρακτηρίζουν soft, για την αδυναμία του να προχωρήσει στα πλέι οφ. Πάντως μια χαρά (που λέει ο λόγος) πρωτοστατεί στα απίστευτης έκτασης επεισόδια στο ματς με τους Νικς.

Δεκέμβριος του 2006. Όχι δηλαδή πολύ αργότερα από το «Malice at the Palace», το μεγαλύτερο βρωμόξυλο όλων των εποχών, πρωτοστατούντος του ημίτρελου Ρον Αρτέστ. Η σπίθα στο Madison Square Garden ανάβει από το σκληρό, αντιαθλητικό φάουλ του Μάρντι Κόλινς. Ο μετέπειτα γκαρντ του Ολυμπιακού χτυπάει τον Τζέι Αρ Σμιθ στον αιφνιδιασμό και για κάμποση ώρα μαίνονται αψιμαχίες μεταξύ παικτών. Πάνω που πάει να κοπάσει το πράγμα, ο Άντονι τραβάει ένα σφοδρό ντιρέκτ στο πρόσωπο του Κόλινς και το ξύλο ξαναρχίζει. Ο άνθρωπός μας λαμβάνει τη βαρύτερη ποινή, 15 αγώνες έξω και πορτοφόλι κατά 641.000 δολάρια ελαφρύτερο.

Μέχρι να την εκτίσει, στο πλευρό του οι «Σβώλοι» έχουν φέρει τον Άιβερσον. Ούτε με τον σούπερ κοντό μπορεί να κάνει την υπέρβαση. Ίσα-ίσα. Δύο ακόμα αποκλεισμοί στον πρώτο γύρο των πλέι οφ. Αυτός του 2008 μάλιστα με 4-0 από τους Λέικερς. Μόλις η δεύτερη φορά σε Α’ γύρο best-of-7 που “σκουπίζεται” μία ομάδα 50 νικών!

Τα ποσοστά του Άντονι κατακρημνίζονται στη συγκεκριμένη σειρά με τους «Λιμνανθρώπους» και στο εξής θα έχει και πολλούς αμφισβητίες, αν όχι haters.

Με την άμυνα δεν πολυασχολείται, η αμφισβήτηση δεν θα σταματήσει ούτε μετά την πορεία έως τους δυτικούς τελικούς του 2009. «Επιτέλους… Μου πήρε πέντε ολόκληρα χρόνια να πετάξω αυτόν τον γορίλα από την πλάτη μου», παραδέχεται μετά τον αποκλεισμό των Χόρνετς της Νέας Ορλεάνης. Η πρώτη του πρόκριση σε ποστ σίζον…

Παλιννόστηση με 62-point game

Ένας ακόμα πρόωρος αποκλεισμός σε πλέι οφ, παρά το career high του σε αυτά με 30.7 πόντους, και Νέα Υόρκη! Επιστροφή στη γενέθλια γη, για εξίμισι ακόμα χρόνια με πολύ σκοράρισμα και πολλή… γκρίνια.

Με ολιγόμηνη καθυστέρηση, αφού το επιθυμητό κυρίως από τη δική του πλευρά τρέιντ στους Νικς δεν είχε ευοδωθεί το καλοκαίρι, ο Άντονι γυρίζει στο «Μεγάλο Μήλο» τον Φεβρουάριο του 2011. Το «15» έχει αποσυρθεί και επιλέγει το «7», για τον γιο του που γεννήθηκε 7 Μαρτίου, αλλά και επειδή 22 (το νούμερό του στο χάισκουλ) – 15 = 7. Τρέξε βρες…

Η γκρίνια έχει να κάνει φυσικά με την ανημπόρια και της νέας του παρέας στα πλέι οφ. Ναι, “σκούπα” το 2011 στον Α’ γύρο από τους Σέλτικς, παρότι κάνει και ματσάρα 42 πόντων, 17 ριμπάουντ (!) και 6 ασίστ, αποκλεισμός στην ίδια φάση το 2012 από το Μαϊάμι, παρά τη ματσάρα του 41 πόντων. Ελαφρυντικά οι πολλοί τραυματισμοί που ενσκήπτουν και το ότι οι Νεοϋορκέζοι φυτοζωούσαν πριν την έλευσή του.  Όπως λέμε (λέγαμε, μάλλον) Ντένβερ! Μαζί του επιτυγχάνεται η πρώτη νίκη σε ποστ σίζον μετά το 2001…

Το σίγουρο είναι ότι έχει αλλάξει το στάτους του σε εθνικό επίπεδο. Από… καρπαζοεισπράκτορας μετατρέπεται στον πιο πιστό και συνάμα χρυσό στρατιώτη της Team USA. Η… Ολυμπιακή τάξη είχε αποκατασταθεί το 2008 στο Πεκίνο, με εύκολη νίκη πια επί της Ελλάδας και σχετικά ζόρικη επί της Ισπανίας στον Τελικό. Το παρέακι με Τζέιμς, Γουέιντ και Πολ ακόμη εκεί. Και στη «Redeem Team».

Το καλοκαίρι του 2012 στο Λονδίνο, με την ακόμα πιο δύσκολη επικράτηση στον Τελικό με τη «Roja», ο Άντονι έχει 16.3 πόντους μέσο όρο. Πιο πολλούς και από τον ΛεΜπρον. Λιγότερους μονάχα από τον Ντουράντ. Διά περιπάτου το 2016 στο Ρίο Ντε Ζανέιρο το τρίτο συναπτό Χρυσό μετάλλιο, με τον ίδιον να γίνεται ο πρώτος Αμερικανός με τόσο πολλά σε Ολυμπιακούς.

Στην τετραετία που έχει μεσολαβήσει, οι Νικς έχουν επιστρέψει από τα πρόθυρα των ανατολικών τελικών (2013) στην ανυποληψία. Ούτε ο πρώτος σκόρερ του ΝΒΑ τη σεζόν 2012-2013 δεν καταφέρνει έστω να τους μπάσει έκτοτε σε ποστ σίζον. Ναδίρ οι 17 νίκες το 2014-2015. Όταν ο ίδιος αντιμετωπίζει έναν από τους σπάνιους τραυματισμούς του…

Ακόμα και στο συγκεκριμένο διάστημα έχει ξεσπάσματα μεγαλοσύνης. Όπως οι 62 πόντοι που βάζει σε ένα ματσάκι με τους Σάρλοτ Μπόμπκατς το 2014, σπάζοντας το ρεκόρ συλλόγου και συνάμα το ρεκόρ γηπέδου, σε αγώνα που δεν είχε πάει στην παράταση. Με τον Αρτέστ πλέον συμπαίκτη του, να τον θαυμάζει από τον πάγκο, ο Άντονι έχει 23/35 σουτ και 10/10 βολές, όπως και 13 ριμπάουντ για κανένα λάθος –και για καμία ασίστ, κανένα κλέψιμο, κανένα κόψιμο. Πόσο… Καρμέλο στατιστικό, αλήθεια…

Όταν τα σπάει με τον Πρόεδρο Φιλ Τζάκσον, ανταλλάσσεται με τους Ενές Καντέρ και Νταγκ ΜακΝτέρμοτ, πηγαίνοντας στην Οκλαχόμα. Προσαρμόζεται ως τρίτος τροχός πια της αμάξης, πίσω από Ράσελ Γουέστμπρουκ και Πολ Τζορτζ, μα κρίνεται αναλώσιμος.

Χιούστον, Πόρτλαντ και Λος Άντζελες για τους Λέικερς είναι οι τελευταίοι σταθμοί του σούπερ σκόρερ, ο οποίος δεν θα πέσει ποτέ κάτω από τους 13 πόντους μέσο όρο. Οι τελευταίες του ομάδες, μέχρι δηλαδή να ανακοινώσει ότι αποσύρεται στις 22 Μαΐου 2023, στα 39 του.

Την ίδια ακριβώς ημέρα η επί οκταετία ομάδα του, το Ντένβερ, “σκουπίζει” τον ίδιον και τους Λέικερς, προκρινόμενο στους πρώτους του ΝΒΑ Finals. Και κατακτώντας το μονάκριβό του Πρωτάθλημα.

Ο Μέλο θα παρακολουθήσει τους τελικούς με το μούτρο του κολλημένο στο γυαλί της τηλεόρασης. Αναπολώντας πιθανότατα, τώρα που όλα έχουν τελειώσει, την εποχή που το είχε κολλημένο στο τζάμι του παραθύρου του.

Πηγή: Athletestories