Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Άλλο ένα Σαββατοκύριακο… μελαγχολίας στη χώρα του ποδοσφαιρικού «κανιβαλισμού». Άλλο ένα διήμερο στο οποίο εκατομμύρια φίλαθλοι σε ολόκληρο τον κόσμο απολάμβαναν το… δεύτερο ομορφότερο πράγμα της ζωής τους και την ίδια ώρα οι Έλληνες ομόλογοί τους αντίκριζαν… λουκέτα! Και φυσικά άλλο ένα Σαββατοκύριακο υποκρισίας!
Εκατοντάδες άρθρα, δεκάδες κυβερνητικές αποφάσεις, χιλιάδες… κροκοδείλια δάκρυα! Ένα ακατάσχετο μοιρολόι πολλών ετών πάνω από το πτώμα ενός υγιούς ποδοσφαίρου που όλοι ευαγγελιζόμαστε, αλλά ελάχιστοι είναι αποφασισμένοι να δώσουν μια ειλικρινή μάχη για να αποκτήσουμε. Ειλικρίνεια! Η λέξη που χρησιμοποίησε ο Ντέμης Νικολαίδης στο δικό του σχόλιο για όσα ζούμε, όχι μόνο αυτές τις μέρες, αλλά εδώ και πολλά χρόνια, στο βασίλειο του μίσους που εξακολουθούμε να αποκαλούμε «ελληνικό ποδόσφαιρο». Και σεβασμός θα προσέθετα, αλλά ας μείνουμε στην ειλικρίνεια…
Ποιος αλήθεια έχει το δικαίωμα να… κουνάει το δάχτυλο στον άλλον για το βούρκο της ανυποληψίας και του τυφλού μίσους που είναι βουτηγμένος ο χώρος; Ποιος αλήθεια δεν έχει θρέψει με τη συμπεριφορά του, την ανοχή του ή την παθητική του στάση αυτό το… τέρας που τρώει τις σάρκες μας, που κατασπαράσσει κάθε έννοια υγιούς άμιλλας και που εν τέλει, στερεί από κάθε υγιή φίλαθλο τη δυνατότητα να απολαύσει το ποδόσφαιρο ως μορφή ψυχαγωγίας όπως εκατομμύρια άλλοι φίλαθλοι σε ολόκληρο τον πλανήτη;
ΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΕ; Μα αυτοί πρώτοι απ’ όλους δηλητηριάζουν με μίσος τα αγγεία του οργανισμού, στον οποίο επενδύουν χρόνο και χρήμα. Η δική τους μη ειλικρινής στάση αποτελεί την αφετηρία για όλα τα δεινά του χώρου. Το δικό τους χρήμα, οι δικές τους εντολές, ή – αν προτιμάτε – η δική τους ανικανότητα είναι αυτή που έχει επιτρέψει τη μόλυνση του προϊόντος που λέγεται «ελληνικό ποδόσφαιρο». Όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που θα πανηγυρίσουν ένα κάλπικο γκολ υπέρ της ομάδας τους και θα επικαλούνται θεωρίες συνομωσίας κάθε φορά που αδικούνται. Όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που δημιουργούν στρατούς οπαδών και… αγέλες προβάτων, προκειμένου να εκμεταλλευτούν το πάθος χιλιάδων ανθρώπων για το ποδόσφαιρο και να αποκομίσουν ποδοσφαιρικά ή ευρύτερα κοινωνικά και πολιτικά οφέλη. Όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που θεωρούν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές του ποδοσφαίρου, υποφέροντας από ένα σύνδρομο παραγοντικού ναρκισσισμού, που όμοιο του δεν συναντάμε σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου, ούτε στις πιο τριτοκοσμικές χώρες…
Όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν να οπλίσουν με το δηλητήριο του μίσους τα χέρια και κυρίως τη σκέψη νέων παιδιών, είτε με δηλώσεις τους, είτε με αναρτήσεις τους στα social media, είτε με… «δημοσιογραφικές διαρροές».
Όλοι αυτοί είναι οι πρώτοι που στη θεωρία… μάχονται για να μην υπάρξει ποτέ ξανά βία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά στην πράξη επιτρέπουν τα γήπεδά τους να μετατρέπονται σε ζούγκλα, όποτε τους βολεύει.
Όσο, λοιπόν, όλοι αυτοί δεν είναι διατεθειμένοι να καθίσουν μπροστά στον δικό τους καθρέφτη και να κοιτάξουν τον εαυτό τους με την ειλικρίνεια στην οποία αναφέρθηκε ο Ντέμης, μην περιμένετε καμία σωτηρία για το ποδόσφαιρό μας…
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ; Μακάρι η δική τους θλιβερή και υποκριτική συμπεριφορά να αφορούσε μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο! Δυστυχώς, όμως, αφορά το μέλλον των παιδιών και των οικογενειών μας. Άνθρωποι αποφασισμένοι να προκαλέσουν με το χειρότερο δυνατό τρόπο τη νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών, για χάρη της ομάδας, του κόμματος, του πολιτικού τους ιδεώδους, μα πάνω απ’ όλα για χάρη του πολιτικού και οικονομικού προσωπικού τους συμφέροντος. Υπουργοί και βουλευτές διατεθειμένοι να βγουν και στους δρόμους αν χρειαστεί για να πουλήσουν εκδούλευση σε οποιονδήποτε ισχυρό οικονομικό παράγοντα και φυσικά να «εξαγοράσουν» πνευματικά ψήφους παθιασμένων ανθρώπων με την ΑΕΚάρα, την Παναθηναϊκάρα, την Ολυμπιακάρα, την ΠΑΟΚάρα ή την Αρειανάρα τους…
Όχι, από τους περισσότερους Έλληνες πολιτικούς δεν περιμένω την παραμικρή ειλικρίνεια. Τους έχω πιστέψει και με έχουν εξαπατήσει τόσες πολλές φορές, που θα ήμουν αφελής να ζήταγα από «κατά συνείδηση ψεύτες» ειλικρίνεια…
ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ; Εννοείται ότι το δικό μας σινάφι, αποτελεί πλέον ένα από τα μεγαλύτερα «καρκινώματα» που δεν επιτρέπουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο να αναπνεύσει. Μέσα από τη διάβρωση του Τύπου, διαχέεται στον κοινωνία το μίσος. Μίσος για το σύλλογο που δεν είναι ο δικός μας, μίσος για τον παράγοντα που δεν είναι δικός μας πρόεδρος, μίσος για τον συνάδελφό μας που δεν εξυπηρετεί το… μεγαλείο της δικής μας ομάδας. Μια βιομηχανία μίσους, έτοιμη να… ανοίξει τα μπούτια της, να ισοπεδώσει κάθε έννοια ηθικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας προκειμένου να ικανοποιήσει τις ορέξεις ιδιοκτητών και χρηματοδοτών.
Και για τη δημοσιογραφία, βέβαια, ισχύει ότι και για τους πολιτικούς. Το να στήνονται οργανωμένα δίκτυα προπαγάνδας σε θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο, δεν επηρεάζει ούτε τη ζωή μας, ούτε το μέλλον μας, παρά μόνο τα… οπαδικά μας ένστικτα. Το να στήνονται όμως δίκτυα προπαγάνδας, να εκτελούνται «δημοσιογραφικά συμβόλαια θανάτου» και να υπάρχει οργανωμένη παραπληροφόρηση σε θέματα που αφορούν το μέλλων αυτής της χώρας και – κατά συνέπεια – το μέλλον των παιδιών μας, είναι κάτι που ειλικρινά με έχει φτάσει στο σημείο να ντρέπομαι που λέγομαι δημοσιογράφος. Και δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από την ντροπή για έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στο συγκεκριμένο λειτούργημα…
ΟΙ ΦΙΛΑΘΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ; Εννοείται φίλε αναγνώστη, πως ούτε εσύ βγαίνεις από το κάδρο του προβλήματος. Γιατί εσύ είσαι αυτός που είσαι διατεθειμένος να πέσεις στη… φωτιά για την αγαπημένη σου ομάδα, ενισχύοντας είτε με τη σιωπή σου, είτε με την καφρίλα σου δόγματα της λογικής «ή εμείς ή κανείς»…
Εσύ ο ίδιος είσαι που στέλνεις στη Βουλή πολιτικάντηδες όχι επειδή είναι ικανοί, αλλά επειδή… χαϊδεύουν τα αφτιά σου, πιπιλίζοντας το μυαλό σου με… μάχες για αξίες και ιδεώδη, ενώ την ίδια στιγμή απλά προσπαθούν να αρμέξουν την ψήφο σου. Για την κατάντια του ελληνικού κοινοβουλίου, η πρωταρχική ευθύνη δεν είναι των πολιτικών, αλλά των πολιτών. Εμείς είμαστε εκείνοι που αποφασίζουμε ποιοι θα καθίσουν στα 300 έδρανα. Κανείς δεν έρχεται να μας βάλει το μαχαίρι στο λαιμό και να μας υποδείξει ποιον πολιτικό πρέπει να ενισχύσουμε με την ψήφο μας.
Και, βέβαια, φίλε αναγνώστη εσύ είσαι αυτός που όχι μόνο ενισχύεις την «αρρωστημένη δημοσιογραφία», αλλά συμμετέχεις ενεργά σε αυτή, είτε προσφέροντας αναγνωσιμότητα σε κείμενα πλημμυρισμένα από δηλητήριο, είτε δημοσιεύοντας ειρωνικά και προσβλητικά σχόλια κάτω από άρθρα, είτε αναρτώντας «αρρωστημένα» post στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Επιπλέον, κάθε φορά που αντιμετωπίζεις με διαφορετικά μέτρα και διαφορετικά σταθμά γεγονότα που αφορούν την ομάδα που υποστηρίζεις σε σχέση με άλλες ομάδες, γίνεσαι κι εσύ μέρος του προβλήματος. Εσύ είσαι ο πρώτος που πρέπει να απαιτήσεις ειλικρίνεια. Από τους παράγοντες, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους αθλητές. Ίσως να είσαι και ο μόνος που έχεις τόσο μεγάλη δύναμη να το πράξεις…
Και φυσικά εσύ είσαι αυτός που επιλέγεις τι ποδόσφαιρο θέλεις να βλέπεις. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο είσαι αποφασισμένος να παλέψεις να το αποκτήσεις…
Ναι, το ξέρω, το παραπάνω κείμενο μοιάζει στα μάτια πολλών ως μια… έκθεση ιδεών. Είναι όμως απόλυτα ειλικρινές. Γιατί, όπως ακριβώς είπε και ο Ντέμης, η ειλικρίνεια ίσως αποτελεί το τελευταίο όπλο που μας έχει μείνει προκειμένου να σκοτώσουμε το τέρας που όλοι μας δημιουργήσαμε. Είτε με τη συμμετοχή, είτε με την ανοχή μας…
Υ.Γ. Επίτηδες δεν έχω κάνει την παραμικρή ονομαστική αναφορά σε πρόσωπα. Γιατί πλέον το τέρας που τρώει τις σάρκες μας δεν έχει ένα πρόσωπο. Ούτε επιχειρώ να τσουβαλιάσω πρόσωπα και καταστάσεις. Σε όλους τους χώρους υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Παντού υπάρχουν οι υγιείς και οι «άρρωστοι». Όλοι μας, όμως – ανεξαρτήτως της ιδιότητας που αποδίδουμε στον εαυτό μας – σ’ αυτό το έργο είμαστε κομπάρσοι. Πρωταγωνιστής είναι ένας: Το τέρας του ελληνικού ποδοσφαίρου…
Πηγή: Sport DNA
