Ναι, οι συγκρίσεις με τον Αλμέιδα και τον Νίκολιτς που πήραν κούπα στην πρώτη τους αγωνιστική περίοδο θα είναι πάντα «εκεί». Και με την ΑΕΚ του παθιασμένου Αργεντινού, ο οποίος δεν είχε το βάρος ευρωπαϊκών παιχνιδιών, αλλά κλήθηκε να χτίσει την Ενωση με μια σχεδόν ολοκαίνουρια δεκάδα και τον Πέτρο Μάνταλο από τους παλιούς. Αλλά και με την ΑΕΚ του πανέξυπνου Σέρβου, ο οποίος είχε έναν σημαντικό «κορμό» από την περυσινή σεζόν, αλλά και τρεις προκριματικούς γύρους στο Confernce League και χαμένα ντέρμπι και φθορά στον πρώτο γύρο…
Θα είναι πάντα σημεία αναφοράς αυτές οι δυο εκδόσεις της ΑΕΚ επειδή η Ενωση με τη… μία πήρε και το πρωτάθλημα. Ομως στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι σημεία αναφοράς (όπως και η πρώτη σεζόν Μαρτίνς και το ήμισυ της πρώτης σεζόν Γιοβάνοβιτς) όχι για την κούπα αυτή καθ’ αυτή. Αλλά για το πώς αυτοί οι προπονητές, έχοντας την εμπιστοσύνη του Μελισανίδη, του Ηλιόπουλου, του Μαρινάκη και του Αλαφούζου, δούλεψαν υπό πίεση, αλλά όχι και με τον κίνδυνο καρατόμησης αν δεν κατακτούσαν τον τίτλο. Διότι ούτε ο «Τίγρης» θα είχε απολύσει τον Ματίας αν είχε βγει δεύτερος, ούτε εφέτος ο Ηλιόπουλος θα είχε αποπέμψει τον Νίκολιτς στην ίδια περίσταση. Το ίδιο είχαν κάνει Μαρινάκης – Αλαφούζος με Μαρτίνς – Ιβάν. Και την επόμενη, τη δεύτερη σεζόν, οι ομάδες τους «πετούσαν». Προς τι αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης; Μα, διότι, απλούστατα, έβλεπαν μπάλα! Οχι απλώς έβλεπαν… «κάτι». Εβλεπαν κανονικό ποδόσφαιρο από κανονικές ομάδες που είχαν κανονικές ταυτότητες. Εβλεπαν βελτίωση ατομική, βελτίωση συνολική, μέση – αρχή – τέλος, καταλάβαινες τι έπαιζαν αυτές οι ομάδες και γιατί το έπαιζαν. Και το σημαντικότερο: αυτό που παρουσίαζαν ήταν παραγωγικό και όμορφο.
Αυτό, λοιπόν, πρέπει να είναι και το κριτήριο του Παναθηναϊκού με τον Νίστρουπ. ΑΝ δει όμορφη ταυτότητα ομάδας, αν οι παίκτες γουστάρουν αυτό που παίζουν και πιστεύουν σ’ αυτό που παίζουν, αν ο Παναθηναϊκός θα γίνει και πάλι ένα κανονικό σύνολο που θα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο κι όχι μια ομάδα με εννιά παίκτες πίσω από την μπάλα. Οσο για την πίεση; Ναι, προφανώς ο Νίστρουπ με δυο νταμπλ και δυο ευρωπαϊκές πορείες μέχρι τους «16», δεν αποχώρησε με αποδοκιμασίες, μπουκάλια, ειρωνείες και ύβρεις από το Πάρκεν. Τέτοιου είδους πίεση δεν ξέρει τι είναι. Ομως ας μην υποτιμούμε το γεγονός ότι έχει εργαστεί στον «Ολυμπιακό» της Δανίας. Δηλαδή στη μοναδική ομάδα της χώρας που αν δεν κατακτήσει το πρωτάθλημα, η σεζόν καθίσταται αυτομάτως «αποτυχημένη». Στην ομάδα η οποία από το 2000 έως το 2026 έχει πάρει 15/26 πρωταθλήματα. Στην ομάδα όπου ο Νίστρουπ δεν ήταν μόνο προπονητής για 3 1/2 χρόνια, αλλά ήταν και πιτσιρικάς στην Ακαδημία, εν συνεχεία επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην «πρώτη ομάδα» και μετά βοηθός προπονητή, προτού καθίσει στον πάγκο ως «head». Ολη η ζωή του είναι στην ομάδα με τις μεγαλύτερες απαιτήσεις στη Δανία, όπου εφέτος έγινε… χαμός επειδή έμεινε για πρώτη φορά εκτός play offs.
Συνεπώς, για άλλα πράγματα θα πρέπει να ανησυχούν στον Παναθηναϊκό ως προς το νέο κόουτς της ομάδας. Οχι για τον βαθμό ανθεκτικότητάς του στην πίεση. Ας είναι – για παράδειγμα – όλοι μαζί με τον κόουτς εύστοχοι στις μεταγραφικές επιλογές βάσει των δικών του «θέλω», ας τον στηρίξουν στα δύσκολα αν βλέπουν πρόοδο στην ομάδα τους και μετά… θα την δούμε και την πίεση. Και δεν αναφερόμαστε κυρίως στους Κοτσόλη – Κορόνα, αλλά στον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ και τη βιασύνη να πάρει πρωτάθλημα ενόψει Βοτανικού! Μην ξεχνάμε ποτέ ότι με δική του αποκλειστικά απόφαση απέλυσε τον Ιβάν για να πάρει τον… Τερίμ, επειδή πίστεψε ότι με τον Γιοβάνοβιτς δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει το πρωτάθλημα πρόπερσι. Αφού έχει κάνει αυτό, είναι ικανός να κάνει τα πάντα ο Αλαφούζος.
Y.Γ. Αν θέλουν να αυξήσουν τις ομάδες, ας τις αυξήσουν. Ας το αποφασίσουν από τώρα για τη μεθεπόμενη σεζόν. Χωρίς, όμως, την κατάργηση των play offs και των play outs. Η όλη υπόθεση του τελευταίου μηνός είχε την… πλάκα της. Είχε μέσα της το ωφελιμιστικό, είχε και το αρχαιοελληνικό «να το κάνουμε τώρα που αρχίζει η προεκλογική περίοδος». Λες και ο Λαρισαίος και ο Αγρινιώτης, ο Σερραίος (ειδικά αυτός όπως έχει αποδειχθεί προσφάτως…) και οι πολίτες της Τρίπολης, θα αποφασίσουν τι θα ψηφίσουν ανάλογα με το αν ο «Χ» Βρούτσης με το πράσινο εκ των άνωθεν φως θα επιτρέψει την… αναδιάρθρωση και την παραμονή των ομάδων στη Superleague. Παρασκήνιο πάντα υπήρχε, πάντα θα υπάρχει, όπως πάντα θα υπάρχουν στην Ελλάδα σχέσεις πολιτικών και κυβερνήσεων με τα αφεντικά των ομάδων, ειδικά όταν μιλάμε για σημαίνοντες επιχειρηματίες. Ομως δεν βρισκόμαστε ούτε στα 80’s, ούτε στα 90’s. Και τα συνδρομητικά κανάλια έχουν σταθερά, πάντα, το πάνω χέρι. Επί της ουσίας, λοιπόν: μια χαρά είναι το σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος ως έχει τη σήμερον ημέρα. Αν θέλουν και 16 ομάδες, ας το κάνουν, με play offs. Αυτό που πρέπει σίγουρα να κάνει η ΕΠΟ είναι η αλλαγή της ημερομηνίας διεξαγωγής του Κυπέλλου. Διότι εφέτος το πήρε ο ΟΦΗ και «έσβησε» το 5-8 play offs τουρνουά. Ωραίο ήταν και το νέο σύστημα του Κυπέλλου, είχε το σασπένς του και οι αλλαγές δεν είναι κακές. Αρκεί να έχουν ποδοσφαιρική λογική.
Πηγή: Gazzetta
