Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Έχει ανοίξει ωραίες ποδοσφαιρικές κουβέντες η ματσάρα της ΑΕΚ με την Μπενφίκα. Και επειδή στην εθισμένη στα social media Ελλάδα, οι πάσης φύσεως συζητήσεις ανοίγουν και κορυφώνονται στο διαδίκτυο, τα πληκτρολόγια… πήραν φωτιά το βράδυ της Τρίτης με αφορμή τη φάση που προηγήθηκε κατά λίγα δευτερόλεπτα του καθοριστικού γκολ του Σεμέδο που χάρισε το τρίποντο στους Πορτογάλους.
Έπρεπε ή δεν έπρεπε να δώσει την μπάλα στον αμαρκάριστο Γιακουμάκη ο Κλωναρίδης στην καθοριστική φάση του 73ου λεπτού! Αν μιλάγαμε για δίκη (βάσει της πλειοψηφίας των απόψεων που καταγράφηκαν) η ετυμηγορία των ενόρκων θα ήταν… αμείλικτη: «Ένοχος!»…
Δεν είναι ούτε παράλογη, ούτε εκτός πραγματικότητας ετυμηγορία: Πράγματι, βάσει του βιβλίου της προπονητικής θεωρίας του ποδοσφαίρου, ο επιθετικός της ΑΕΚ έπρεπε να δώσει την μπάλα στον αμαρκάριστο συμπαίκτη του.
Μόνο που στο ποδόσφαιρο η θεωρία διαφέρει πολύ από την πράξη. Η θεωρία στην οποία άπαντες καταφεύγουμε (όλοι μας το κάνουμε) για να σχολιάσουμε μια φάση με την ασφάλεια και τη γαλήνη του καναπέ ή του πληκτρολογίου μας, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις πράξεις που λαμβάνουν χώρα πάνω στο χορτάρι όταν οι σφυγμοί και η αδρεναλίνη των ποδοσφαιριστών… χτυπάνε κόκκινο.
Με βάση, λοιπόν, την ψυχολογία ενός αγώνα και την ψυχοσύνθεση ενός ποδοσφαιριστή που έχει σκοράρει δύο φορές και αισθάνεται έτοιμος να κατακτήσει ακόμη και την κορυφή του Έβερστ, η ενέργεια του Κλωναρίδη να επιχειρήσει να πλασάρει τον Βλαχοδήμο όντας ανενόχλητος και έχοντας μπροστά του τα 7,32 μέτρα της εστίας, χωρίς αμυντικό να τον παρενοχλεί, ήταν μια απόλυτα φυσιολογική κίνηση.
Εννιά στους δέκα επιθετικούς, το ίδιο ακριβώς θα έκαναν! Λάθος μεν, απόλυτα φυσιολογικό δε. Αν και εδώ που τα λέμε ποια παράμετρος καθορίζει το σωστό ή το λάθος μιας ενέργειας κατά τη διάρκεια ενός αγώνα; Το αποτέλεσμά της…
Αν ο Βλαχοδήμος δεν είχε αντιδράσει με εκπληκτικό τρόπο στο σουτ του Κλωναρίδη, ο άσσος της ΑΕΚ σήμερα θα παρουσιαζόταν ως… κράμα Μέσι και Αζάρ. Αν πάλι σέρβιρε την μπάλα στον Γιακουμάκη, και ο συμπαίκτης του έχανε για κάποιο λόγο το γκολ (είτε γιατί γλίστραγε, είτε γιατί δεν σημάδευε σωστά, είτε γιατί προλάβαινε κάποιος αμυντικός να τον παρενοχλήσει στο παρά ένα) η εις βάρος του κατηγορία θα ήταν «καλά ρε Κλωναρίδη, δύο γκολ έχεις βάλει και πας και πλασάρεις στον Γιακουμάκη που είναι κρύος; Σούταρε αγόρι μου να τελειώνουμε»…
Το μισογεμάτο ποτήρι είναι πάντα και… μισοάδειο
Στα δικά μου μάτια η ενέργεια του Κλωναρίδη στο 73’ είναι ο τελευταίος λόγος για τον οποίο η ΑΕΚ βρίσκεται στο μηδέν μετά από δύο αγωνιστικές στον όμιλο. Ναι, εννοείται ότι η προσπάθεια των παικτών του Ουζουνίδη να ανατρέψουν το εις βάρος τους 2-0 ήταν ηρωική, ωστόσο κάθε… μισογεμάτο ποτήρι διαβάζεται και από την ανάποδη. Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς. Και επειδή για την ΑΕΚ ακολουθεί ένα κρίσιμο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, νομίζω ότι στα Σπάτα οφείλουν άμεσα να εστιάσουν στα προβλήματα του… μισοάδειου ποτηριού.
Στα τρία κρίσιμα crash test από την έναρξη του φθινοπώρου, η ΑΕΚ μένει στις εντυπώσεις, αλλά μετρά τρεις ήττες (Άγιαξ, ΠΑΟΚ, Μπενφίκα) μετρώντας 8 γκολ παθητικό! Μια ομάδα που στηριζόταν στην αμυντική της φερεγγυότητα, μέχρι στιγμής… μπάζει νερά στα μετόπισθεν.
Και στα τρία παιχνίδια οι παίκτες της ΑΕΚ ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον σε σοβαρότατα ατομικά λάθη. Έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης; Υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων τους; Θολωμένη σκέψη; Δεν ξέρω…
Τόσο στο ματς με τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ, όσο και σε αυτό με την Μπενφίκα, υπήρξαν μεγάλα διαστήματα του αγώνα που η «Ένωση»… απουσίαζε από το γήπεδο. Γιατί ναι μεν η ΑΕΚ αντέδρασε εξαιρετικά μετά το 0-2 το βράδυ της Τρίτης, αλλά στο πρώτο εικοσάλεπτο είχε μείνει μάλλον στα… αποδυτήρια. Ό,τι ακριβώς συνέβη και στο δεύτερο ημίχρονο στο Άμστερνταμ. Και για να βλέπουμε τη σφαιρική εικόνα ενός αγώνα, αν ο Ρούμπεν Ντίας δεν διέπραττε έγκλημα εις βάρος της ομάδας του αφήνοντας για ένα ημίχρονο την Μπενφίκα με δέκα παίκτες, κανείς δεν γνωρίζει αν η εικόνα του β’ ημιχρόνου θα ήταν η ίδια.
Όλα αυτά είναι δεδομένα τα οποία μπορεί κανείς εύκολα να… σπρώξει κάτω από το χαλάκι, βρίσκοντας χίλια δύο ελαφρυντικά για τους «κιτρινόμαυρους» (απειρία σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ, ατυχία κλπ), ωστόσο ακολουθούν παιχνίδια στα οποία αν η ΑΕΚ δεν βρει τρόπους να αντιμετωπίσει τις επαναλαμβανόμενες αγωνιστικές της παθογένειες, κανένας δεν θα μείνει στις… εντυπώσεις που κερδήθηκαν.
Πηγή: Sport DNA
