Αν ο Λουίς Σουάρες ήταν μια στιγμή, δεν θα ήταν μια από τις γκολάρες του ή κάποια από τις περίφημες δαγκωνιές του.
Θα ήταν εκείνο το διαβολικά αγγελικό χέρι στον προημιτελικό του Μουντιάλ του 2010. Το χέρι της αλήθειας. Το οποίο μπόρεσε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να περικλείσει ολόκληρη τη διχαστική φύση της φιγούρας του. Η μπάλα έτοιμη να περάσει την γραμμή, η Γκάνα ένα εκατοστό μακριά από τα ημιτελικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου για πρώτη φορά στην ιστορία. Το τείχος της παλάμης του Σουάρες όμως έχει άλλα σχέδια. Χέρι, πέναλτι, οριζόντιο από τον Γκίαν. Η ιστορία γνωστή και χιλιοειπωμένη μα πάντα πολύτιμη, σαν φως στο τούνελ της κατανόησης όλων όσα υπήρξε ο Λουίς. Παικταράς, μισητός και αγαπημένος, παρεξηγημένος και υπερπροστατευμένος. Πάντα διχαστικός και πάντα, μα πάντα εθισμένος στη δίψα για τη νίκη. Το ίδιο παιδί που δεν το έπαιξε ποτέ καλό και δεν δίστασε να διαλύσει τα όρια των κανόνων για να κάνει το δικό του. Που έβαλε το χέρι του στη φωτιά μόνο και μόνο για να εξαντλήσει τις πιθανότητες πως αυτός και η χώρα του μπορούν να αποφύγουν την ήττα.
Πηγή: Athletestories
