Του Ιάσονα Θεριού
Έπρεπε να είναι η δική του στιγμή, η καλύτερη ημέρα της ποδοσφαιρικής του ζωής.
Εν τέλει, ήταν η τέλεια περίληψη αυτής. Ξέχειλο ταλέντο, τρομακτικές υποσχέσεις που ξεδιπλώνονται σε έναν δρόμο γεμάτο λακκούβες.
Σε έναν δρόμο που δεν επιτρέπει στον Χούλιο Ενσίσο να γκαζώσει όπως θα ήθελε. Όπως το έκανε, για όσο αγωνίστηκε κόντρα στη Γερμανία. Το απόλυτο σημείο αναφοράς. Κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στα πόδια του και μια προσευχή. Προσευχή προστασίας από τους Γερμανούς. Προσευχή ελπίδας πως κάτι θα κάνει πάλι από τους συμπατριώτες του.
Και το έκανε. Αυτή τη φορά όχι με κάποιον από τους λατρεμένους του -σχεδόν αψυχολόγητους ενίοτε- κεραυνούς εκτός περιοχής. Αλλά με μια κεφαλιά. Η μπάλα στα δίχτυα. Ο λαός της Παραγουάης στα ουράνια. Ο Ενσίσο πίσω από κάθε γκολ της χώρας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Χορεύει αυτάρεσκα και εκκεντρικά, σαν να συστήνεται στους τυχερούς που τώρα τον γνωρίζουν. «La Joya» («το διαμάντι»), τον αποκαλούν στη χώρα του. «Que crack» («τι παικταράς»), μονολογούν στη λατινοαμερικανική σλανγκ, όταν τον βλέπουν να παίζει.
Λιγότερο συχνά από όσο θα ήθελαν. Γιατί, είπαμε, ο δρόμος του Χούλιο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με λακκούβες. Με γόνατα που γυρίζουν, με αστραγάλους που λυγίζουν, με μυς που δεν λένε να τον αφήσουν ήσυχο.
Όπως και έγινε στο απόγευμα της ζωής του, τη μέρα που έδειχνε ικανός να ορίσει τη μοίρα της χώρας του μόνος του. Μα η μοίρα -παρά την πρόκριση- στον ίδιο τα έφερε ξανά αλλιώς. Ακόμα ένας τραυματισμός. Ικανός να τον βγάλει νοκ άουτ, όπως όλα δείχνουν, και να πληγώσει τις ελπίδες της Παραγουάης για ιστορική συνέχεια στο Μουντιάλ.
Αλλά όχι και ικανός να σβήσει την εμφάνιση-σφραγίδα του 22χρονου στην πιο λαμπερή σκηνή. Επικύρωση πως, αν είναι καλά, δεν θα κατέβει από δαύτη. Παρά θα την κάνει ακόμα πιο λαμπερή με τη δική του λάμψη.
Πηγή: Athletestories
