Του Αντώνη Οικονομίδη
Το Καμερούν, το οποίο δεν πήγε καν, όπως και το Μάλι.
Η Τυνησία, η οποία πρόλαβε να απολύσει προπονητή κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου, μόλις μετά την πρώτη αγωνιστική των ομίλων. Ουζμπεκιστάν, Κατάρ, τα οποία απλώς συμπλήρωσαν τα γκρουπ στα οποία βρέθηκαν. Μερικές μόνο από τις ομάδες που βρίσκονται ψηλότερα από το Πράσινο Ακρωτήρι στη FIFA Ranking. Στο Νο.67 οι «Μπλε Καρχαρίες». Στην κορυφή σταθερά η Αργεντινή. Η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Αργεντινή. Η Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι.
Μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να εκμηδενίζει διαφορές και αποστάσεις. Τίποτα άλλο. Όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά στην κοινωνία, στη ζωή. Οι πουθενάδες, οι rookies, αυτοί που στρατολογούσαν ποδοσφαιριστές μέσω αγγελιών και επικοινωνίας στο Linked-in, αυτοί που η εμβληματικότερη ποδοσφαιρική φυσιογνωμία τους είναι ένας 40χρονος τερματοφύλακας, αυτοί που τη νησιωτική χώρα τους κατοικούν ενενήντα φορές λιγότεροι από όσοι Αργεντινοί στη δική τους, αυτοί στρίμωξαν στα σχοινιά τους ηγήτορες του πλανήτη.
Σε κάθε χτύπημα, είχαν απάντηση. 1-0, με τη θεσπέσια αύρα του Λιονέλ Μέσι να καθηλώνει μπάλα και αντιπάλους, στη μοναδική όμως φορά που ο «κοντός» κατάφερε να νικήσει τον Μποζίνια. 1-1, στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου. 2-1, ο «χασάπης», Λισάνδρο Μαρτίνες, στο παραγωγικότερο παιχνίδι της καριέρας του (αυτός είχε σερβίρει και το πρώτο γκολ). 2-2, με το γκολ του Παγκόσμιου Κυπέλλου, πιθανώς και της χρονιάς, από τον Λόπες Καμπράλ. Παράταση.
Και εκεί, από μια σπόντα ύστερα από κόρνερ -με εκτελεστή, όπως και στο δεύτερο τέρμα, τον οικοδεσπότη της αναμέτρησης (στο Μαϊάμι γίνονταν το παιχνίδι), Μέσι- ο Ρομέρο έδωσε αυτό που αποδείχτηκε το τελειωτικό χτύπημα στους νησιώτες. Δεν μάσησαν όμως. Στο δεκάλεπτο που απέμενε ως την ολοκλήρωση και των 120′, έτρεξαν, στρίμωξαν, πίεσαν. Έχασαν ευκαιρίες, μπορούσαν να απαντήσουν και πάλι.
Δεν τα κατάφεραν. Έμειναν με την εικόνα του Εμιλιάνο Μαρτίνες να γυρίζει στο πέταλο και να πανηγυρίζει περισσότερο από την κατάκτηση του τίτλου το 2022 για ένα άστοχο σουτ από τα τριάντα μέτρα. Έμειναν με την πίστωση των σωριασμένων Αργεντινών στο χορτάρι μετά το τέλος της παράτασης, τη σαστιμάρα τους, μεγεθυμένη, γι’ αυτό που έζησαν, γι’ αυτό που κατάφεραν να ξεπεράσουν, για τη ζωγραφισμένη στα πρόσωπα, τις χειρονομίες και τις αντιδράσεις τους για το από πού στο καλό ήρθαν αυτοί οι άγραφοι και τους ανάγκασαν ένα διαδικαστικό -βάσει και κατάταξης- παιχνίδι, μια διεκπεραιωτική πρόκριση στους «16» να την πάρουν, φτύνοντας αίμα.
Πεδράο Λεϊτάο Μπρίτο. Έτσι λέγεται ο εκλέκτορας του Κάπε Βέρντε. Το… κοσμικό(τερο), έστω και για τους πατριώτες του και έτσι που συστήνεται άλλωστε, Μπουμπίστα.
Μια ζωή στο ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο της άγονης γραμμής. Στην καριέρα του με τα εξάταπα, δύο φορές όλες κι όλες έπαιξε εκτός της πατρίδας του, μια στη Μπανταχόθ και άλλη μια στην Εστορίλ. Όταν τα κρέμασε, περνώντας έξω από τις τέσσερεις γραμμές, μόνο ομάδες από τον τόπο του προπόνησε. Πουθενά αλλού για οκτώ χρόνια.
Ικανά για να τον καταστήσουν επαρκή, τον πλέον κατάλληλο ν’ αναλάβει τα ηνία της Εθνικής ομάδας. Ως τότε ανέκδοτο. Στα έξι -σκάρτα- χρόνια που βρίσκεται στο πόστο, άλλαξε τα πάντα. Δύο συμμετοχές σε τελική φάση Κυπέλλου Εθνών Αφρικής, παρθενική πρόκριση σε τελική φάση Παγκόσμιου Κυπέλλου, νομοτέλεια η αναγόρευσή του σε καλύτερο προπονητή της αφρικανικής ηπείρου το 2025. Έτσι πήγε, στα 56 του πια, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Στην πρεμιέρα των ομίλων η ομάδα του κράτησε στο ζερό την Ισπανία, κάνοντας μόλις ένα φάουλ. Με άλλες δύο ισοπαλίες -και μένοντας συνολικά πίσω στο σκορ μόνο ένα τέταρτο- έφτασε στα νοκ άουτ. Με διαφορετικό στιλ και προσέγγιση σε κάθε παιχνίδι, μα με ευανάγνωστα μοντέρνα χαρακτηριστικά στο χορτάρι, ανεξαρτήτως ποιοι το πατούσαν. Λες και θα τους γνωρίζαμε, θα καταλαβαίναμε τις διαφορές.
Πλέον, μετά τις καθ’ όλα εντυπωσιακές συστάσεις και το ακόμα περισσότερο εκκωφαντικό -και όμως, ήταν τέτοιο…- κατευόδιο των «Καρχαριών», το μεγαλύτερο κέρδος τους είναι πως, ακόμα και μοναδική να ήταν αυτή η φορά, αυτές οι μέρες, αυτή η εμπειρία στο Μουντιάλ του 2026, το Πράσινο Ακρωτήρι θα μνημονεύεται εσαεί. Όχι ως κάτι εξωτικό ή ακόμα και παράταιρα, υποτιμητικά ξεχωριστό σε ποδοσφαιρικούς όρους.
Τόσο που το γέλιο που θα προκαλείται θα έρχεται αβίαστα, με τη σύγκριση των όσων έδειξαν στο τουρνουά και όσων τους πιστώνονταν (λέμε τώρα…) βάσει της κατάταξής τους στη FIFA. Οι πρώτοι που γελάνε, από το ξημέρωμα της 4ης Ιουλίου 2026, οι Αργεντινοί. Και πάλι καλά…
Πηγή: Athletestories
