Του Αντώνη Οικονομίδη
Καμεχαμέχα. Ιστορικό, υπαρκτό πρόσωπο.
Έτσι έλεγαν τον πρώτο Βασιλιά που ενοποίησε τα νησιά που αποτελούν πια το σύμπλεγμα της Χαβάης.
Στην τοπική διάλεκτο, σημαίνει «μοναχικός», «απομονωμένος». Λίγο ενδιέφερε τον Ακίρα Τοριγιάμα, τον δημιουργό του «Dragon Ball», μιας εκ των πλέον επιτυχημένων και επιδραστικών σειρών manga και anime παγκοσμίως. Αυτός άκουσε μια εντυπωσιακή λέξη, υποβλητική στην εκφορά της, ταιριαστή απόλυτα στον πρωταγωνιστή του κόσμου που δημιούργησε.
Την ενέταξε λοιπόν, ως ηχητικό συμπλήρωμα, σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές επιθέσεις του Σον Γκοκού (ο πρωταγωνιστής του σύμπαντος του «Dragon Ball»). Δεν τη λάνσαρε αυτός αλλά ο Μάστερ Ρόσι. Ο Γκοκού είδε να την εκτελεί μια φορά και την υιοθέτησε, την έκανε δική του, trademark. Ενώνει τα χέρια στο πλάι του σώματός του, με τις παλάμες αντικριστές, συγκεντρώνει το ki (πνευματική/ζωτική ενέργεια) σε ένα σημείο και στη συνέχεια ωθεί τα χέρια του προς τα μπροστά, εξαπολύοντας μια καταστροφική δέσμη συμπυκνωμένης ενέργειας και φωτός. Ταυτόχρονα, φωνάζοντας «Κα-με-χα-με…ΧΑΑΑΑ»!
Πόσα προλαβαίνεις να κάνεις σε 17 λεπτά; Ο Γιοάν Μανζαμπί πάτησε στο χορτάρι στο 72’. Το παιχνίδι της Ελβετίας με τη Βοσνία δεν είχε εικόνα για “κουλούρια”, αλλά ως εκείνη την στιγμή παρέμεναν. Αυτός πρόλαβε στα επόμενα 17 λεπτά να σκοράρει δύο φορές, το πρώτο και τρίτο γκολ της «Νάτι» και να φροντίσει να περάσει από τα πόδια του και το δεύτερο. Δεν τα λες και λίγα.
Τυπικός Ελβετός του 21ου αιώνα. Γεννημένος στη Γενεύη από Αφρικανούς μετανάστες (Κονγκολέζος και Ανγκολέζα), μπήκε μικρός στην ποδοσφαιρική βάσανο, αλλά με κόλλημα για την εστία. Τον Μάνουελ Νόιερ θαύμαζε, σαν και αυτόν ήθελε να γίνει, φόρεσε γάντια και έκατσε κάτω από τα δοκάρια. Με κάποιον τρόπο όμως, ακόμα και εκεί, ξεχώριζε για όλα τα υπόλοιπα πλην των προσόντων που απαιτούνται για έναν τερματοφύλακα. Χρειάστηκε όμως πολύ γονική πειθώ ώστε να πειστεί να τα αφήσει οριστικά, για να μπορεί πια να πατάει παντού στο χορτάρι.
Σε κακό δεν του βγήκε. Ακριβώς αυτό το χαρακτηριστικό του, η ευχέρειά του να μην αφήνει σπιθαμή απάτητη μεταξύ των δύο περιοχών, δελέασε την Φράιμπουργκ, η οποία τον αγόρασε, ανήλικο ακόμη, για να τον… αναθρέψει. Σκάρτο ενάμιση χρόνο του πήρε η εκμάθηση. Το 2025 πήρε τα πρώτα του παιχνίδια στην Bundesliga, έφταναν και περίσσευαν για να τον χρίσουν βασικό τη σεζόν 2025-2026, να τον αναγορεύσουν κορυφαίο νέο παίκτη του Europa League στην πορεία της ομάδας του ως τον Τελικό και να τον φέρουν αμέσως από τα φυτωριακά συγκροτήματα της Ελβετίας (Κ18) στην πρώτη ομάδα.
Μεσοεπιθετικό πασπαρτού για τον εκλέκτορα Μουράτ Γιακίν, με ρόλους ακόμα πιο απελευθερωμένους από όσους επωμίζεται στην Φράιμπουργκ (συνήθως box-2-box). Και σαφώς πιο επιθετικούς. Το «9» έχει στη φανέλα του. Καταχρηστικό δεν μπορεί να είναι. Μα ούτε και ενδεικτικό. Γιατί θέση -ακόμη- ξεκάθαρη δεν έχει. Αντίθετα, διαθέτει τάλαντο περίσσιο ώστε να υπηρετήσει το οτιδήποτε. Και το έδειξε και στο Ίνγκλγουντ, παίζοντας όσο πιο… μπροστά γίνεται, γυροφέρνοντας στο “κουτί”.
Το πρώτο του ζευγαριού των γκολ του το πανηγύρισε με την χειρονομία της «Καμεχαμέχα». Αυτό, ναι, χαρακτηριστικό ήταν. Όχι μόνο των προτιμήσεων του αλλά της «καταστροφικής δέσμης συμπυκνωμένης ενέργειας και φωτός» που παραλύει τα πάντα στο διάβα της.
Καλή (για τους Βοσνίους, κακή) ώρα…
Πηγή: Athletestories
