Του Αντώνη Οικονομίδη
Τότε στη Γαλλία υπήρχε μόνο προσμονή. Το ποδόσφαιρο (τους) δεν είχε ακόμη αλλάξει.
Τότε, εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο που φιλοξενούσαν περίμεναν, για να (το) αλλάξουν. Όχι μόνο αθλητικά, τακτικά αλλά και κοινωνικά, εθνολογικά, δομικά σε επίπεδο αντίληψης. Έκαναν πλάκα -όπως και τώρα- στον όμιλό τους. Προβλεπόμενα. Στο πρώτο νοκ άουτ περίμενε η Παραγουάη. Αντίπαλος βατός, αντίπαλος που ήξερες από πριν πώς θα παραταχθεί, τι θα παίξει. Αντίπαλος που, παρότι έχουν περάσει κοντά τρεις δεκαετίες, το ίδιο ακόμη παίζει, στα ίδια που κάνει -και τα κάνει καλά, γενιά τη γενιά- στο γήπεδο ποντάρει.
Αθλητικά, σωματικά, ψυχολογικά, εκείνο το παιχνίδι ήταν πολύ επώδυνο, πολύ δύσκολο. Ήταν το πρώτο από μια σειρά ανάλογων (στα πέναλτι του προημιτελικού απέκλεισαν την Ιταλία, με ανατροπή στο τελευταίο τέταρτο του ημιτελικού και δύο γκολ, τα μόνα του με το εθνόσημο, του Λιλιάν Τιράμ την Κροατία) αυτό που σφυρηλάτησε την πίστη, σε επίπεδο ανάλογο της προσδοκίας.
Το πήραν. Αλλά έφτυσαν αίμα. Υπομένοντας και επιμένοντας απέναντι σε ένα τοίχος ανθρώπων που για 114 λεπτά δεν άφηνε χαραμάδα. Τότε βρήκε μια ο Λοράν Μπλαν και με το «χρυσό γκολ» του έστειλε τους «Πετεινούς» στην τελική οκτάδα και τον δρόμο για την κατάκτηση του παρθενικού παγκόσμιου τίτλου. Εκείνου που άλλαξε την πορεία, τη μοίρα, την προσέγγιση, τα πάντα στο γαλλικό ποδόσφαιρο και όχι μόνο.
Τόσο που έκτοτε πάντα, όπου και αν συμμετέχουν, όπως και αν συμμετέχουν, οι «Πετεινοί» λογίζονται φαβορί. Τόσο και τέτοιο που από τα δικά τους πόδια πολλές φορές κρίνεται η επιτυχία ή η αποτυχία τους. Και σίγουρα σε δαύτα πιστώνεται ή χρεώνεται. Και στο Παγκόσμιο του 2026, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ως τέτοιο -φαβορί- πήγαν. Το επιβεβαίωσαν στους ομίλους. Και μπροστά τους ξανά, πάλι στους «16» μα στο δεύτερο φετινό νοκ άουτ, αυτοί οι τύποι από την Παραγουάη.
Κανείς δεν είναι ίδιος με τότε. Μα, είπαμε, το ίδιο παίζουν. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρονται. Δεν αφήνουν τίποτα. Σπιθαμή, τρύπα, πουθενά. Μια έψαχναν οι «Tricolores». Η ποιότητά τους τέτοια, ώστε τους παίρνει -αυτοί πια- να παίζουν ένα ολάκερο παιχνίδι ψάχνοντας αυτήν ακριβώς τη μια στιγμή. Η ευλογία τους πως διαθέτουν το υλικό για να το κάνουν. Και να μπορούν να το ανανεώνουν.
Ολίσε, Ντεμπελέ, Μπαρκολά οι τρεις που επικούρησαν τον Εμπαπέ. Οι δύο αλλαγή έγιναν. Και στις θέσεις τους μπήκαν… κάποιοι Σερκί και Ντουέ. Οπουδήποτε αλλού, μα οπουδήποτε, θα ξεκίναγαν χωρίς δεύτερη συζήτηση. Ο εξτρέμ της Παρί, πρώτος, στην ώρα πάνω. Ξεκάθαρη η νότα, η πρόθεση της ομάδας να πάρει μπάλα, ψάχνοντας την τρύπα, τη χαραμάδα, την στιγμή.
Την βρήκε λίγο αργότερα, σε μια από τις πρώτες επαφές του. Ανάμεσα σε τέσσερεις. Αλλιώς, σε όλη την αναμέτρηση κανείς δεν βρέθηκε από τους Γάλλους. Αυτός τους πέρασε, ελίχθηκε, μπήκε περιοχή, κράτησε την μπάλα. Και, όταν την έχασε, την έχασε παραβατικά. Πέναλτι. Ο Εμπαπέ το αξιοποίησε, έφτασε τον Μέσι στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ, συνέχισε να τον κυνηγά στη λίστα των all time του Παγκόσμιου Κυπέλλου και αυτό, τελικά το ένα γκολ, από τη “βούλα”, έφτανε για να γίνει η δουλειά και η Γαλλία να συνεχίσει στα προημιτελικά.
Μα τη δουλειά, αυτό ακριβώς που χρειαζόταν κόντρα στη συγκεκριμένη ομάδα, ο Ντεζιρέ Ντουέ την έκανε. Με καταγωγή -ενδεικτικό και αυτό της δεξαμενής από την οποία άκριτα, χωρίς ερωτηματικά και αμφιβολίες, έχοντας πλέον εντάξει τη συγκεκριμένη φιλοσοφία στην καθημερινότητά τους, οι Γάλλοι αντλούν ταλέντο- από την Ακτή Ελεφαντοστού και ποδοσφαιρικά του είδωλα τους Μέσι και Νειμάρ.
Και ας έχασε τη θέση του στην ενδεκάδα μετά τα πρώτα παιχνίδια στη φάση των ομίλων. Και ας έχει στον λογαριασμό του μόνο ένα γκολ με το εθνόσημο σε επίσημο παιχνίδι και αυτό στην διοργάνωση του 2026 κόντρα στη Νορβηγία. Τούτη στο τέλος της ημέρας είναι και η διαφορά των «Tricolores». Πως έχουν πλέον ό,τι χρειάζεται για να γίνει σε κάθε παιχνίδι ό,τι και αυτό που χρειάζεται…
Πηγή: Athletestories
