Του Αντώνη Οικονομίδη
Πάλι αυτός. Ποιος άλλος;
Τις 49 διεθνείς συμμετοχές έφτασε με δαύτην στον προημιτελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου ο Μίκελ Μερίνο. Στις 27 εξ αυτών από τον πάγκο έχει έρθει. Συνολικά το εθνόσημο το έχει “ματώσει” για 2.243 λεπτά. Με μια απλή διαίρεση προκύπτει πως κατά μέσο όρο αγωνίζεται σε ένα ημίχρονο στα παιχνίδια της Ισπανίας. Ταβάνι. Και πολύ (του) είναι.
Στους «16», στο ιβηρικό ντέρμπι με την Πορτογαλία, πάτησε στο χορτάρι πέντε λεπτά πριν τη συμπλήρωση των 90′. Του πήρε έξι για να βρει δίχτυα και να στείλει τη «Roja» στην οκτάδα. Εκεί, κόντρα στο Βέλγιο, το εξέλιξε. Στο 86’ μπήκε, δύο λεπτά αργότερα, είχε – δεν είχε προλάβει ν’ ακουμπήσει την μπάλα, την πήρε από την ασταθή απόκρουση του Λάμενς στο μακρινό σουτ του Κουμπαρσί και την έστειλε στα δίχτυα. Μαζί και την ομάδα του στα ημιτελικά.
Πάλι αυτός. Ποιος άλλος;
Το έχει καθιερώσει. Αυτός ήταν άλλωστε που στο Euro 2024, πάλι ερχόμενος από τον πάγκο (από πού αλλού…), με δικό του γκολ στο παρά ένα της τότε παράτασης, προσυπέγραψε τον αποκλεισμό της Γερμανίας στον δρόμο της Ισπανίας για την επιστροφή στον ηπειρωτικό θρόνο.
Ίδια λογική. Ίδια χρησιμότητα. Ίδιες κινήσεις. Από τις σπάνιες, πολύ σπάνιες πια στις μέρες μας περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που στην -συνοπτική έστω- ταυτότητά τους, εκεί στις σχετικές ιστοσελίδες (και όχι μόνο), χαρακτηρίζονται «μέσοι – επιθετικοί», ξυπνώντας θύμησες ενός παρελθόντος (του αθλήματος) άλλων συνθηκών και ρόλων.
Μα πόσο ταιριαστό (του) είναι. Στην “τρύπα” κινήθηκε στο φινάλε της αναμέτρησης με την Πορτογαλία, εκκινώντας από το κέντρο και καταλήγοντας στην κορυφή της επίθεσης, πήρε την πάσα, έγραψε, game over. Στην “τρύπα” κινήθηκε και ξημερώματα Σαββάτου της 11ης Ιουλίου 2026 στο φινάλε του παιχνιδιού με τους «Κόκκινους Διαβόλους», εκκινώντας από χαμηλά στη μεσαία γραμμή και φτάνοντας στη βούλα της περιοχής, όντας εκεί που τελικά έπρεπε, που χρειαζόταν, ώστε να πάρει την… πάσα από τον αντίπαλο τερματοφύλακα, έγραψε, game over.
Τριαντάρησε. Στο κουρμπέτι, σε κορυφαίο πάντα επίπεδο, από την στιγμή που ενηλικιώθηκε. Και με την εξαίρεση δύο τραγικών σεζόν σε Ντόρτμουντ και Νιουκάστλ στα ξεκινήματα, όπου και αν βρέθηκε, όπου και αν αγωνίστηκε, κομμάτι του βασικού rotation αποτελούσε. Ρόλος αναντίστοιχος με αυτόν που έχει επωμιστεί στην Εθνική του. Και κατά πως φαίνεται, πλέον, δεν αλλάζει με τίποτα. Ούτε και χρειάζεται.
Δεν γεμίζει το μάτι, παρά το μπόι του, δεν τον πιάνει αυτό των αντίπαλων αμυντικών, βλέπει τους χώρους που ξέρει πως μπορεί να πατήσει και να αξιοποιήσει. Τη συναστρία προφανώς την πετυχαίνει, τη βιώνει τώρα, στη διοργάνωση στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με δύο νίκες πανομοιότυπες, δύο προκρίσεις των Ισπανών να φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του, μετατρέποντάς τον σε -όπως λένε και οι εργοδότες του στην Αγγλία– «super sub».
Ε, ποιος άλλος λοιπόν;
Πηγή: Athletestories
