Του Αντώνη Οικονομίδη
Είναι αδύνατο. Όχι τώρα. Από τότε, τέτοιες πάνω κάτω μέρες, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία.
Τότε ένας Άγγλος σχολιαστής επισήμαινε, κλείνοντας τη μετάδοση της αναμέτρησης της Γαλλίας με την Αργεντινή και τον αποκλεισμό της «Albiceleste» στους «16», πως αυτό ήταν «σίγουρα το τελευταίο παιχνίδι του Λιονέλ Μέσι σε Παγκόσμιο Κύπελλο». Ναι…
Από τότε, από ναδίρ, ήδη τα επίθετα, τα επιρρήματα, οι λέξεις είχαν χαθεί. Δεν ξεστομίζονταν ούτε και γράφονταν, δεν ταίριαζαν να αποδώσουν ό,τι προσέφερε. Όπως και να το προσέφερε. Ακόμα και σαστισμένος, παγωμένος, ακούνητος, χωρίς καμία σύσπαση, κανενός μυός στο κορμί του, στο κέντρο του γηπέδου, με την κάμερα απλώς να προσπαθεί να πιάσει κάτι, οτιδήποτε, κάνοντας γύρω το σώμα του.
Πόσο μάλλον τώρα. Που είναι ακόμη εδώ. Που ακόμη κυριαρχεί. Που -όπως ο Τιερί Ανρί είπε αμέσως μετά το τέλος του παιχνιδιού με την Αυστρία στις 22 Ιουνίου 2026- «δεν κυνηγάει τα ρεκόρ, τα ρεκόρ κυνηγάνε αυτόν». Καλύτερος τρόπος, ψέματα, ασφαλέστερος τρόπος να γράψεις, να περιγράψεις κάτι για τον κορυφαίο όλων των εποχών, με κάθε βούλα και κάθε βουλοκέρι, είναι απλώς το να αποφύγεις τη ματαιότητα.
Των χαρακτηρισμών. Των επιθέτων. Των επιρρημάτων. Σε οποιαδήποτε γλώσσα. Ακόμα και στη νοηματική. Πώς αποδίδεις την επιμήκυνση της τελειότητας; Την παράταση του αφύσικου; Τον περίγελο του χρόνου; Ναι, πλέον η εικόνα του και μόνο, η εκφορά του ονόματός του φτάνουν και περισσεύουν. Εφεξής και εσαεί.
Αλλά ο μπαγάσας, κάθε φορά που είναι εδώ, που βρίσκεται εδώ, που πατάει χορτάρι φορώντας τα εξάταπα, πάντα κάτι σκαρφίζεται, κάτι πετυχαίνει, κάνοντας το αδύνατο να μοιάζει τόσο γήινα δυνατό, ώστε σε ξεγελάει. Και, όταν τελικά το αποφασίζεις, το παλεύεις, απλώς συνειδητοποιείς τη μεγαλοσύνη και προσπερνάς, υποκλινόμενος. Με απορία και δέος.
Λίγες μέρες πριν συμπληρώσει τα 39 του χρόνια, γίνεται ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Παγκόσμιων Κυπέλλων. Έφτασε αισίως τα 18 σε έξι τελικές φάσεις, έχοντας σκοράρει “μόνο” στις πέντε εξ αυτών. Το πρώτο του στην “εξάρα” επί της Σερβίας-Μαυροβουνίου στις 16 Ιουνίου του 2006. Το 18ο στις 22 Ιουνίου του 2026.
Γίνεται ο ποδοσφαιριστής που έχει πανηγυρίσει τις περισσότερες νίκες στην ιστορία του θεσμού (18). Αυτός που έχει αγωνιστεί στα περισσότερα παιχνίδια (28), “γράφοντας” τα περισσότερα λεπτά (2489). Μόνος του, δαύτος, έχει πετύχει το 11% των γκολ της Αργεντινής σε τελική φάση.
Αριθμοί, επιδόσεις, ρεκόρ. Μόνο. Ούτε επίθετο ούτε επίρρημα. Τίποτα. Μόνο μια περιγραφή για το τι ακριβώς είναι. Ακόμη. Ως τώρα. Τώρα. Στα χασομέρια της αναμέτρησης με την Αυστρία, με την ομάδα του να προηγείται με 1-0. Πήρε την μπάλα στο ύψος της μεσαίας γραμμής. Δεν έψαξε να κερδίσει χρόνο. Επιτέθηκε. Είδε συμπαίκτη ελεύθερο και του σέρβιρε το δεύτερο γκολ. Αστόχησε.
Δεν έφυγε, δεν σταμάτησε, δεν παράτησε τη φάση. Ακολούθησε, σπριντάροντας, και, με την κερδισμένη επανάκτηση, ζητούσε μανιωδώς την μπάλα. Καθυστερημένα και όχι κατάλληλα την πήρε. Μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Δεν έκανε το καλύτερο κοντρόλ, αλλά κράτησε την κατοχή. Ξέφυγε από έναν, απέφυγε τον τερματοφύλακα, αλλά το σουτ του κοντραρίστηκε. Στο μελέ, με την μπάλα να μένει εκεί, ήταν και αυτός. Δευτερόλεπτα έμεναν για τη λήξη, μπορούσε να το αφήσει, το παιχνίδι είχε ουσιαστικά τελειώσει, είχε κάνει το (κάθε) κομμάτι του.
Δεν το σκέφτηκε. Έπεσε με χίλια (και) στη διεκδίκηση και, γλιστρώντας, σούταρε ξανά. 2-0. Νούμερο 18.
Ποιος είπε πως θα είναι το τελευταίο; Πως ό,τι βλέπαμε πριν οκτώ χρόνια, ό,τι είδαμε χτες, ό,τι θα δούμε σήμερα, αύριο από τούτον θα είναι το -οποιοδήποτε- τελευταίο; Είπαμε, όχι επίθετα…
Πηγή: Athletestories
