Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Αναρωτιόμουν τι ήταν άραγε ποδοσφαιρικά περισσότερο ενδιαφέρον αυτό το Σαββατοκύριακο, ότι η Αρσεναλ έχασε από την Μπόρνμπουθ δείχνοντας φανερά αυτοκτονικές τάσεις ή ότι η Μάντσεστερ Σίτυ, με τον Τσερκί αυτή τη φορά ηγέτη και σκόρερ, κατάφερε να συντρίψει την Τσέλσι στο Λονδίνο και να πλησιάσει την κορυφή; Μολονότι είναι πιο ιντριγκαδόρικο κεφάλαιο στην ιστορία της εφετινής Πρέμιερ λιγκ το πρώτο (η πιθανότητα δηλαδή η Αρσεναλ να χάσει ένα πρωτάθλημα που είχε ήδη κερδίσει) εν τούτοις είναι πιο ενδιαφέρον το δεύτερο, δηλαδή το πως ο Πεπ Γκουαρντιόλα άλλαξε τσιπάκι στην Σίτυ εν κινήσει φτάνοντας να διεκδικεί το πρωτάθλημα πριν καλά καλά κοπάσουν τα μοιρολόγια για τον αποκλεισμό από το Τσάμπιονς λιγκ.
Βασισμένος σε λίγους
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα στην μεθοδολογία του Πεπ Γκουαρντιόλα που τα έχουμε ξεχάσει ενώ δεν θα έπρεπε. Το πιο σημαντικό είναι ότι ο Πεπ έχει φτιάξει μερικές από τις καλύτερες ομάδες του βασισμένος σε λίγους παίκτες. Η μεγάλη δική του Μπαρτσελόνα βασιζόταν σε 13-14 παίκτες τόσο πολύ που ακόμα την σύνθεσή της την θυμόμαστε. Ηταν ωραίο να μιλάμε για το πρέσινγκ, το τίκι τάκα, τις κατά περιόδους θέσεις του Μέσι κτλ, αλλά ένα από τα μυστικά (ίσως το μεγαλύτερο) ήταν ότι ο Γκουαρντιόλα αξιοποιούσε το χρόνο χρησιμοποιώντας ως βασικούς τους ίδιους πάντα παίκτες. Το έκανα μάλιστα τόσο πολύ ώστε όταν είχε απώλειες προτιμούσε να αλλάζει θέση σε ένα που είχε στο μυαλό του ως βασικό του – να χρησιμοποιεί πχ τον Τουρέ ως στόπερ – παρά να αποκτά ένα παίκτη παραπάνω για να έχει μια έξτρα κάλυψη. Μερικοί επίσης από τους ιστορικούς του καυγάδες, όπως εκείνος με τον Ιμπραϊμοβιτς που είναι ο διασημότερος, είχαν να κάνουν με το ότι οι παίκτες αυτοί δεν είχαν την κατανόησή του – οι ευκαιρίες δεν τους έλειπαν αλλά ήταν πάντα κάτι σαν παρείσακτοι σε μια ομάδα που δεν ήταν δική τους.
Αρχικά η μεθοδολογία του κλειστού γκρουπ αποδόθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο Καταλανός γνώριζε τις Ακαδημίες της Μπαρτσελόνα και προτιμούσε την αξιοποίηση των μικρών από τις μεταγραφικές προσθήκες. Στην Μπάγερν Μονάχου κι αργότερα φυσικά στην Μάντσεστερ Σίτυ έγινε κατανοητό ότι το «βασίζω μια ομάδα σε πολύ λίγους» ήταν επιλογή. Γινόταν μάλιστα με τον ίδιο πάντα σκοπό: να μάθουν οι παίκτες το παιγνίδι του, που σε γενικές γραμμές ήταν πάντα ένα.
Στην Σίτυ, όπου τα χρήματα που μπορούσε να διαχειριστεί ήταν και πλουσιότερα, ο Πεπ σιγά σιγά άλλαξε σε αρκετά: με τον καιρό μεγάλωσε το γκρουπ με το οποίο δούλευε και ήταν αυτό απαραίτητο καθώς και οι διοργανώσεις που διεκδικούσε ήταν περισσότερες. Αλλά στο μυαλό του Πεπ υπήρχε και υπάρχει πάντα το ίδιο βασικό σχέδιο: κάποιοι επιλεγμένοι παίκτες πρέπει να αποκτήσουν την νοοτροπία που πρέπει και να μάθουν τους τρόπους του παιγνιδιού. Κι αυτοί οι παίκτες υποχρεωτικά, ακόμα κι αν είναι πολλοί, πρέπει να διακρίνονται σε βασικούς και αναπληρωματικούς.
Δυο χρόνια στραβά
Αυτό είναι που κατά την γνώμη μου τα δύο τελευταία χρόνια τον έμπλεξε κομμάτι. Πέρυσι μετά την αποτυχία στο Τσάμπιονς λιγκ έκανε κάτι που δεν συνηθίζει και πολύ: έκανε μεταγραφές τον Ιανουάριο. Η διαδικασία τον έμπλεξε παρά τον βοήθησε. Η νέα Σίτυ, όπως προέκυψε και έπειτα από νέες προσθήκες το περασμένο καλοκαίρι ήταν κομμάτι μπερδεμένη. Κάποιες αξιολογήσεις έγιναν λάθος – προσωπικά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με τόσα ματς έπρεπε να φύγει ο Αλβαρεζ πχ. Δεν βρέθηκε επίσης διάδοχος του Ντε Μπρόιν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το μη αγαπημένο rotation του Πεπ έκανε κάποιους παίκτες να φαίνονται στάσιμοι – ο Φόντεν, ο Γκρίλις, ακόμα κι ο Ακε κι ο Στόουνς έτσι μοιάζουν. Κάποιοι άλλοι πήραν λιγότερες ευκαιρίες από όσες θα είχαν σε άλλες ομάδες (ο Μαρμους, ο Σάβιο, ο Ράιντερς κτλ) – ο Πεπ δεν είναι ο πιο προσεχτικός. Αλλά ότι υπάρχει πάντα κατήχηση, υπάρχει. Κι αυτό φάνηκε όταν ήρθε ο αποκλεισμός από το Τσάμπιονς λιγκ και η πίεση λιγόστεψε. Η Σίτυ δεν κερδίζει ασταμάτητα, αλλά άρχισαν να φαίνονται πιο πολύ οι επιθετικοί τρόποι της. Η τριάδα πίσω από τον Χάλαντ άρχισε να δουλεύει πολύ καλά, τα γκολ άρχισαν να πέφτουν βροχή. Η ομάδα είχε παιγνίδι κι απλά βρήκε πρωταγωνιστές, όταν οι πολλές αλλαγές σταμάτησαν αφού δεν υπήρχε λόγος. Η ιστορία του χαμένου πρωταθλήματος μετατράπηκε ξαφνικά σε εποποιία. Η Αρσεναλ είναι λογικό πλέον να φοβάται. Να δούμε αν και πως θα βγει από μια πολύ δύσκολη θέση: καθώς στους καθρέφτες της βλέπει την Σίτυ έτοιμη για προσπέραση. Όχι σήμερα: μέρες τώρα.
Όταν αποκλείστηκε από την Ρεάλ Μαδρίτης στο Τσάμπιονς λιγκ η ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα έμοιαζε χωρίς ηθικό: οι αναλύσεις για την αναποτελεσματικότητα του ποδοσφαίρου του Καταλανού έδιναν κι έπαιρναν. Η συνέχεια έδειξε πως απλά η Σίτυ, λειτουργώντας σαν να μην είναι ομάδα του Πεπ (με πολύ rotation δηλαδή) ήταν απλά δύσκολο να σηκώσει το σύνολο των αποστολών που είχε μπροστά της. Απελευθερωμένη από την πιο δύσκολη αποστολή, το Τσάμπιονς λιγκ, η ομάδα του Πεπ θυμίζει ομάδα του Πεπ: μια ομάδα με ρόλους, με βασικούς κι αναπληρωματικούς αλλά κυρίως με παίκτες που ξέρουν τι να κάνουν με την μπάλα. Ηδη κέρδισε το Καραμπάο καπ (επικρατώντας στον τελικό της Αρσεναλ), και ήδη για το κύπελλο Αγγλίας διέλυσε την Λίβερπουλ κερδίζοντας την 4-0. Ηταν απλά θέμα χρόνου η σοβαρή επιστροφή στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος.
Παντού κάνουν την διαφορά οι επιθέσεις
Η Πρέμιερ λιγκ είναι, χάρη στην Σίτυ, το μόνο μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που δεν μοιάζει προδιαγεγραμμένο. Αν και είμαστε ακόμα σχετικά νωρίς πολλούς πρωταθλητές τους ξέρουμε. Στην Γερμανία η Μπάγερν Μονάχου την περασμένη Κυριακή έχανε από την Φράιμπουργκ με 2-0. Βρήκε τρία γκολ μετά το 80΄και κέρδισε: αν σκεφτεί κανείς ότι αγωνιζόταν και με κάμποσους αναπληρωματικούς το γεγονός είναι εντυπωσιακό. Αυτή την Κυριακή περιμένοντας την Ρεάλ Μαδρίτης δυέλυσε και την Σανκτ Πάολι. Στην Ισπανία η Μπαρτσελόνα έχει πλέον ένα τεράστιο αβαντάζ για να πάρει δεύτερο πρωτάθλημα στην σειρά. Στη Γαλλία η Παρί Σεν Ζερμέν που όλο τον χειμώνα πετούσε βαθμούς, μετά τα αποτελέσματα της τελευταίας αγωνιστικής βρίσκεται 4 βαθμούς μπροστά από την Λανς που δεν είναι λίγοι αν σκεφτεί κανείς ότι έχει κι ένα ματς λιγότερο. Στην Πορτογαλία η Πόρτο δεν έχει σκοπό να το χαρίσει σε κανένα. Το ίδιο και η Ιντερ στην Ιταλία. Χθες έκανε μια εντυπωσιακή ανατροπή επιστρέφοντας στο Κόμο: έχανε 2-0 από την καλή ομάδα του Φάμπεργκας και πέτυχε τέσσερα γκολ στην σειρά.
Ολες αυτές οι ομάδες έχουν το ίδιο κοινό χαρακτηριστικό μολονότι κατά τα άλλα είναι ολότελα διαφορετικές: σκοράρουν εύκολα και πολύ. Ετσι κερδίζονται τα πρωταθλήματα. Κι αν η Αρσεναλ έχει ένα μεγάλο λόγο να ανησυχεί είναι γιατί από χθες η Σίτυ έχει και πιο πολλά γκολ από αυτή στην ανοιχτή πλέον Πρέμιερ λιγκ.
Πηγή: Karpetshow
