Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ήταν 7 Απριλίου 2017 όταν εμπνευσμένος από τη νίκη της αδιάφορης Ζαλγκίρις επί της Μπασκόνια την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου της Euroleague, αφιέρωσα έναν ύμνο στον υγιέστερο και πιο όμορφο οργανισμό του ευρωπαϊκού μπάσκετ, εδώ και πολλά χρόνια.
Ένα χρόνο… και κάτι ψιλά αργότερα, το ίδιο το μπάσκετ ήρθε να επιβραβεύσει με μια συναρπαστική ομάδα, όλα αυτά που πρεσβεύουν οι Λιθουανοί. Την αληθινή αγάπη για την ομάδα τους, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Το πάθος τους για το ίδιο το άθλημα και τους αληθινούς πρωταγωνιστές τους. Τη λατρεία για την πατρίδα τους (πόσο ανατριχιαστικό είναι, αλήθεια, να τους ακούς να τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο πριν από την έναρξη κάθε αγώνα του συλλόγου που υποστηρίζουν και πόσο συγκλονιστικό είναι να φωνάζουν περισσότερες φορές «Λιέτουβα, Λιέτουβα» και λιγότερες «Ζαλγκίρις»)…
Όχι, δεν θα προχωρήσω σε συγκρίσεις με το δικό μας αθλητικό μικρόκοσμο, γιατί δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Με την μπασκετική κουλτούρα των Λιθουανών απέχουμε όσο η μέρα με τη νύχτα.
Ναι, προφανώς και κάθε φίλος του Ολυμπιακού πόνεσε από τον αποκλεισμό. Και πόνεσε περισσότερο γιατί μετά από χρόνια περίμενε να δει την ομάδα του να αγωνίζεται «εντός έδρας» σε ένα φάιναλ φορ της Euroleague.
Ειλικρινά, όμως, είναι τόσο αληθινή, τόσο υπέροχη η ιστορία της Ζαλγκίρις που δεν μπορεί να σε αφήνει ασυγκίνητο. Ήταν τόσο όμορφη η προσωπογραφία της δικαίωσης κάθε αγνού φίλου της ομάδας του Κάουνας, που όλα τα προηγούμενα χρόνια (όταν η αγαπημένη του ομάδα αδυνατούσε να εξασφαλίσει την παρουσία της στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας) ήταν πάντα εκεί. Δίπλα της! Να πλημμυρίζει σε κάθε παιχνίδι τη «Zalgirio Arena», να τραγουδά, να απολαμβάνει το ίδιο το μπάσκετ, ανεξαρτήτως πετυχημένων ή αποτυχημένων αποτελεσμάτων.
Ήταν τόσο συγκλονιστικό το κλάμα του Σάρας στην αγκαλιά της συζύγου του και των παιδιών του, που δεν χρειάζεται να είσαι Λιθουανός ή… Παναθηναϊκός για να σε αγγίξει. Γιατί αυτό, ρε γαμώτο είναι ο αθλητισμός: Αυτές οι ανθρώπινες στιγμές. Ένα δάκρυ, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά (σαν αυτή του Γασικεβίτσιους με τον Τόμιτς μετά τα… μπινελίκια που αντάλλαξαν πάνω στην ένταση του αγώνα).
Ναι, ήταν θέμα χρόνου το ίδιο το μπάσκετ να επιβραβεύσει την αγνό φίλο της Ζαλγκίρις με μια προπονητική ιδιοφυία και με μια ομάδα αποτελούμενη από 12 καμικάζι που θα τον έστελνε κάποια στιγμή στα ουράνια.
Γιατί, φυσικά, δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι η Ζαλγκίρις ήταν φέτος καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό. Όταν δύο ομάδες έχουν συναντηθεί έξι φορές σε μια σεζόν (με κάθε δυνατή συνθήκη) και η μία έχει κερδίσει τις πέντε, είναι απλά καλύτερη από την αντίπαλό της. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς υποσημειώσεις. Καθαρά και ξάστερα! Και το μόνο που δικαιούνται ο Σάρας και τα παιδιά του, είναι ένα ολοκληρωτικό χειροκρότημα αναγνώρισης απ’ όλους μας. Τόσο ολοκληρωτικό, όσο και το μπάσκετ που μας χάρισαν…
ΥΓ: Για τον Ολυμπιακό η επιτυχία ή η αποτυχία της χρονιάς θα καθοριστεί από την πορεία του στο πρωτάθλημα. Προσέξτε, δεν λέω από την πορεία του στους τελικούς της Α1, αλλά από τη συνολική πορεία του στα πλέι οφ της Basket League. Γιατί είναι τόσο προβληματική η εικόνα της ομάδας στην αφετηρία της τελικής ευθείας της σεζόν, που ακόμη και οι ημιτελικοί του πρωταθλήματος (ειδικά αν προκύψει αντίπαλος η ΑΕΚ) μόνο εύκολη υπόθεση δεν θα είναι.
Ωστόσο, ό,τι κι αν συμβεί μέχρι τον Ιούνιο αργά ή γρήγορα θα ξημερώσει ένα καλοκαίρι δύσκολων – και συναισθηματικά – αποφάσεων για τον Ολυμπιακό. Γιατί είναι πάντα εξαιρετικά δύσκολο να γυρνάς τη σελίδα ενός τόσο σημαντικού βιβλίου (όπως είναι η τελευταία «ερυθρόλευκη» εφταετία) και να αρχίζεις σιγά – σιγά να γράφεις το επόμενο κεφάλαιό σου…
Πηγή: Sport DNA
