Του Μιχάλη Τσόχου
Κάποιες στιγμές οι δικαιολογίες τελειώνουν. Κάποιες στιγμές, το ποδόσφαιρο μαρτυρά την αλήθεια του. Και η αλήθεια είναι θλιβερή για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και απογοητευτική για την Αρσεναλ. Κοιτούσα τη βαθμολογία πριν αρχίσει το ματς και έλεγε ότι έπαιζε η 11η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την 8η Αρσεναλ. Αλήθεια έλεγε όπως φάνηκε και στο χόρτο. Ηταν ένα ματς δύο μικρομεσαίων ομάδων. Οχι ένα κακό ματς, ένα μας δύο ομάδων χωρίς ποιότητα. Δεν είναι πολλά τα χρόνια που αυτό το ντέρμπι έκρινε τίτλους, δεν είναι πολλά τα χρόνια που αυτό το ματς ήταν ένα από τα θεαματικότερα στον πλανήτη ποδόσφαιρο. Δεν θυμάμαι αν έχω δει πολλά καλύτερα ματς στη ζωή μου, από εκείνο τον ημιτελικό του Κυπέλλου όπου η Μάντσεστερ πήρε την πρόκριση για τον τελικό με την απίθανη γκολάρα του Γκιγκς, ενώ λίγο νωρίτερα ο Ντένις Μπέργκαμπ είχε χάσει πέναλτι.
Αλλά η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες της πρότασης που μόλις χρησιμοποίησα. Ο Γκιγκς από την μία, ο Μπέργκαμπ από την άλλη. Δεν υπάρχει ούτε ένας τέτοιας ποιότητας παίκτης σήμερα σε καμία από τις δύο ομάδες, πως να υπάρξει καλό ποδόσφαιρο. Δύο φοβισμένα πρώην μεγαθήρια που δεν μπορούν να παίξουν λόγω της ανασφάλειας που τους έχει κυριεύσει. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Αρσεναλ μπήκαν να παίξουν ένα ματς με μοναδικό σκοπό να μην πάθουν καμία μεγαλύτερη ζημιά από την υπάρχουσα. Δεν έχουν απολέσει το ποδόσφαιρο, έχουν κρύψει και το dna τους, έχουν πάψει να συμπεριφέρονται σαν πρωταγωνίστριες, πάσχουν από το σύνδρομο της κατωτερότητας, έχουν εμφανέστατη κρίσης ταυτότητας. Με τα… ψέματα μήπως μπουν στην τετράδα είναι η μοναδική φιλοδοξία. Το ποδόσφαιρο και όλα τα υπόλοιπα που αντιπροσώπευαν ως club έχουν πάει περίπατο.
Και αλήθεια είναι ότι η δικαιολογία “δεν έχουν λεφτά, ή δεν ξοδεύουν χρήματα”, δεν είναι αρκετή για να το εξηγήσει όλο αυτό. Για την ακρίβεια είναι ένα ψεύτικο άλλοθι. Στην προετοιμασία που έκανα για τη μετάδοση του ματς διαπίστωσα ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από τότε που έφυγε ο Σερ Αλεξ έχει ξοδέψει 1 δισ. ευρώ για αγορές παικτών. Λεφτά λοιπόν δαπανήθηκαν και μάλιστα πάρα πολλά, αλλά δεν φαίνονται. Ο Πογκμπά των 100 εκατ. ευρώ, ο Μαγκουάιρ των 90 εκατ. ευρώ, ο Φρεντ των 45 εκατ. ευρώ, ο Λίντελοφ των 40 εκατ. ευρώ, ο Ντε Χέα που μόλις υπέγραψε το νέο συμβόλαιό του το οποίο θα κοστίζει στην Γιουνάιτεντ πάνω από 30 εκατ. ευρώ ετησίως, στο χορτάρι ήταν… Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν ήταν εκεί. Και αλήθεια είναι ότι συμφωνώ κατά το ήμισυ με τον Ρόι Κιν που είπε ότι για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έρχονται ακόμη πιο δύσκολες εβδομάδες μπροστά της. Τον επόμενο μήνα θα παίξει όλα τα ματς εκτός και στο “Ολντ Τράφορντ” μόνο αυτό με τη Λίβερπουλ. Ερχονται σίγουρα δύσκολες εβδομάδες. Από την άλλη δεν ξέρω αν συμφωνώ με τον Κιν που θεωρεί ότι ο Σόλσκιερ είναι η μόνη λύση για να βγει από το αδιέξοδο. Εχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν μπορεί να εμπνεύσει οποιονδήποτε στο club. Μέσα σε λίγους μήνες που κουμαντάρει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μοιάζει να έχει γεράσει 10 χρόνια. Η πίεση δεν ξέρω αν είναι κάτι που το αντέχει… Οχι φυσικά ότι για αυτό το χάλι έχει την ευθύνη αυτός. Σε καμία περίπτωση, αλλά δεν ξέρω κι’ αν είναι αυτός που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Η Μάντσεστερ είναι γεμάτη από παίκτες που δεν θέλουν να είναι εκεί (π.χ. Πογκμπά), παίκτες που δεν πρέπει να είναι εκεί (π.χ Φιλ Τζόουνς) και παίκτες που αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να ξέπεσαν τόσο πολύ (π.χ. Φρεντ ή Σάντσες που δόθηκε δανεικός). Νομίζω λοιπόν πριν πάρει οποιονδήποτε παίκτη η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πρέπει να τελειώσει με αυτά τα φαινόμενα. Καλύτερα ο Τουανζέμπε παρά ο Φιλ Τζόουνς που κάθεται στον πάγκο και τραγουδά για την απόλυση του Σόλσκιερ. Καλύτερα ο μέτριος Μακτόμινέι, παρά ο Μάτιτς που κάθεται εκεί γιατί δεν βρίσκει να φύγει ή γιατί μεγαλώνει τις καταθέσεις του χρόνο με το χρόνο. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πρέπει να βγάλει από πάνω της όλη αυτή τη μιζέρια και την αρνητική ενέργεια και φυσικά την λογική των βετεράνων ή των “σας κάνω χάρη που είμαι εδώ…”. Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα πρέπει να γίνει αυτό. Και καλό είναι να πάψει να ζει με τις ψευδαισθήσεις ο Γούντγορντ ότι για τον Σμόλινγκ ή τον Τζόουνς θα βρει “40 εκατ. ευρώ, αλλιώς δεν τους δίνω…” ή για τον Ρόχο 25 εκατ. που ζητούσε από την Εβερτον την τελευταία ημέρα των μεταγραφών. Οσο περισσότερο μένουν τόσο θα πέφτει η τιμή. Το περασμένο καλοκαίρι όλο και κάτι θα πλήρωναν κάποιες από τις ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ για δαύτους, το επόμενο είναι πιθανό να μην τους παίρνουν ούτε τσάμπα γιατί έχουν μεγάλα συμβόλαια… Οι καλύτεροι παίκτες της μοιάζουν να είναι ο Ντάνιελ Τζέιμς, ο ΜακΤόμινέι και ο Μαγκουάιρ. Οχι γιατί είναι οι πιο ποιοτικοί, αλλά γιατί είναι οι πιο φρέσκοι στο club και ακόμη δεν τους έχει καταβάλλει η μιζέρια και η εσωστρέφεια όπως τους περισσότερους από τους υπόλοιπους. Πριν πάρει οποιονδήποτε παίκτη η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πρέπει να πάρει την σκούπα και να αφαιρέσει αυτούς που διαβρώνουν με κακή νοοτροπία τον κάθε ένα που έρχεται… Ότι το καλοκαίρι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπορούσε να πάρει 130 εκατ. ευρώ από την πώληση του Πογκμπά και τον κράτησε με ξεπερνά.
Στην Αρσεναλ τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Οχι χειρότερα, για την ακρίβεια, ίσως καλύτερα από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οχι γιατί έχει 3 βαθμούς περισσότερους και η βαθμολογία λέει ότι είναι 4η, αλλά γιατί έχει περισσότερους λόγους να ευελπιστεί ότι θα βελτιωθεί η εικόνα της. Ο βασικότερος λόγος είναι ότι… τα βαρίδια σε αυτήν είναι λιγότερα. Ενας Εζίλ έχει μείνει να την ταλαιπωρεί και να τον ταλαιπωρούν και πλέον παίζει μόνο στο Carabao Cup. Μοιάζει να έχει στα νιάτα της, λίγο περισσότερο ταλέντο, Γκεντουζί, Σάκα, Γουίλοκ, Νέλσον ανήκουν ήδη στον κορμό της ομάδας και έναν δύο από αυτούς μπορείς να τους φανταστείς σε δύο τρία χρόνια να παίζουν σε ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. Κυρίως όμως αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι η Αρσεναλ έχει δύο παίκτες με μεγάλη συνέπεια στο σκοράρισμα. Ο Ομπαμεγιάνγκ που βρέξει χιονίσει θα βάλει 20 γκολ σε κάθε σεζόν στο πρωτάθλημα και 30 συνολικά και ο Λακαζέτ. Είναι ίσως και η… μοναδική αγωνιστική προίκα που άφησε ο Βενγκέρ στην ομάδα.
Τα αξεπέραστα προβλήματα στην άμυνα δεν έχουν λυθεί και στην πραγματικότητα ο Νταβίντ Λουίζ παίζει λόγο ονόματος και όχι λόγο αξίας. Ο Βραζιλιάνος είναι αυτή τη στιγμή, μαζί ίσως με τον Ζουμά ο χειρότερος κεντρικός αμυντικός σε ομάδα του big six, ενώ συνολικά η τετράδα των κεντρικών αμυντικών της Αρσεναλ είναι πιθανότατα σε ποιότητα η κατώτερη και από τους έξι του big six. Οτι με τα ψέματα είναι 4η, το θεωρητικά εύκολο πρόγραμμα που ακολουθεί, ότι αυτή παίζει Europa και όχι Champions όπως η Τότεναμ και η Τσέλσι την κάνουν να ελπίζει ότι μπορεί να τερματίσει τέταρτη στη βαθμολογία, αλλά και αυτό δύσκολο μοιάζει. Ειδικά αν αποδειχτεί (είναι νωρίς για να κριθεί και σίγουρα η μετάβαση από το γαλλικό πρωτάθλημα στην Premier League είναι δύσκολη) ότι ο Πεπέ δεν αξίζει τα 80 εκατ. ευρώ που δαπανήθηκαν για να αποκτηθεί…
Πηγή: Gazzetta
