Του Βασίλη Σκουντή
Επέστη, λοιπόν ο χρόνος…
Ήρθε το πλήρωμα του, αυτό το (με το συμπάθιο καθόσον διάγουμε τη μεταπασχαλινή εβδομάδα της Δικαινησίμου) κολασμένο 24ωρο στο οποίο θα διαχωρισθούν οι αμνοί από τα ερίφια!
Δεν ξέρω πόσα από τα αρνιά της ευρωπαϊκής πανίδας υπέκυψαν στην ευλογιά ή σουβλίστηκαν την Κυριακή, αλλά προφανώς έμειναν τα χρειαζούμενα για να γίνει η δουλειά και να προκύψουν τα ζευγάρια των play-ins και εν συνεχεία των playoffs της Ευρωλίγκας, καθ’ οδόν προς το Telekom Center Athens.
Η τιμιότητα της γυναίκας του Καίσαρα!
Βεβαίως, ως είθισται, η διοργανώτρια αρχή δεν βάζει μυαλό και σε κάθε περίπτωση δεν υιοθετεί την αποφθεγματική δράση πως “Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει να το δείχνει κιόλας“.
Κανονικά, όπως συμβαίνει σε όλες τις λίγκες σε ανάλογες περιπτώσεις, όλοι οι αγώνες (δέκα τον αριθμόν) άπρεπε να διεξαχθούν την ίδια ημέρα και με την ίδια ώρα έναρξης, ώστε κανείς… κερατάς να μη βρει πάτημα και να γεννήσει θεωρίες συνωμοσίας, να ανακαλύψει συμπαιγνίες και να κάνει την τρίχα… τριχιά!
Ας είναι όμως: ζούμε τόσα χρόνια με αυτό, θα επιζήσουμε και τώρα…
Η μαλλιασμένη γλώσσα του Μεσίνα
Την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν, θα οριστικοποιηθούν το κάδρο με τις έξι ομάδες που προκρίνονται απ’ ευθείας στα playoffs και εκείνο με τις τέσσερις οι οποίες θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία μέσω των play-ins, για την αναγκαιότητα των οποίων, παρεμπιπτόντως, είχε μαλλιάσει η γλώσσα του Ετόρε Μεσίνα εδώ και χρόνια…
Έλεγε ο πρώην προπονητής της Αρμάνι Μιλάνο (προτού καν καθιερωθούν τα play-ins στο ΝΒΑ) ότι δεν είναι δυνατόν εκεί να προκρίνονται στα playoffs οι 16 από τις 30 ομάδες και στην Ευρωλίγκα να περνούν οι οκτώ από τις 18 που συμμετείχαν τότε.
Εισακούσθηκαν ο Μεσίνα και όσοι συμφωνούσαν μαζί του, συνειδητοποίησε το διευθυντήριο της Ευρωλίγκας ότι όντως το σύστημα ήταν άδικο και να πώς μπήκαν στη ζωή μας τα play-ins.
Ο Ιτούδης, η ευχή και η προσευχή
Δεν ξέρω εάν και κατά πόσον στο μέλλον εισακουσθεί και η άποψη της οποίας είναι διαπρύσιος κήρυκας ο Δημήτρης Ιτούδης και αφορά την κατάργηση του Final 4 και την εφαρμογή του συστήματος σειράς πέντε ή ακόμη και επτά τελικών, όπως είχε συμβεί κατά τη σεζόν του σχίσματος (2000-2001), όταν η Κίντερ Μπολόνια υπέταξε με 3-2 την Ταουγκρές.
Εγώ πάλι δεν συμφωνώ με αυτή την ιδέα, γουστάρω πολύ τα Final 4 που τα έχω ζήσει από τα μπετά τους και ο Θεός με αξίωσε να τα έχω παρακολουθήσει όλα, εκτός από εκείνο του 2023, όταν είχα μπλέξει με (εκλογικά) αλλότρια…
Παρεμπιπτόντως κι επειδή γίνεται πολλή κουβέντα τις τελευταίες ημέρες σχετικά με το σενάριο της σειράς εμφυλίων προημιτελικών ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό (δίκην déjà vu από τη σεζόν 1996-1997, όταν οι Πειραιώτες σε πείσμα του μειονεκτήματος έδρας επικράτησαν με 2-0, σκορ 69-49 στο ΟΑΚΑ και 65-57 στο ΣΕΦ), για να πω την αμαρτία μου εύχομαι και προσεύχομαι να μην επιβεβαιωθεί.
Η τοξικότητα και η… Δευτέρα Παρουσία
Πολλοί θεωρούν ότι ένα τέτοιο αντάμωμα θα εξασφαλίσει τουλάχιστον μια ελληνική έδρα στο Final 4, ενώ οι δυο διαφορετικές σειρές ενέχουν το ρίσκο να μην προκριθεί κανείς από τους δυο πρεσβευτές μας και να μείνουμε αμανάτι.
Στον αντίποδα όμως αναρωτιέμαι εάν η ελληνική πιάτσα μπορεί να ανεχθεί μια σειρά τριών, τεσσάρων ή πέντε αγώνων στους οποίους προφανώς θα βασιλεύει η τοξικότητα και το μπάσκετ θα περνάει σε δεύτερη μοίρα…
Εδώ τις προάλλες (30 Μαρτίου) παίχθηκε ένα ντέρμπι αιωνίων, χωρίς το παραμικρό διακύβευμα και κόντεψε να γενεί η Δευτέρα Παρουσία: καυγάδες στο γήπεδο, αποβολές, τιμωρίες, ανακοινώσεις, φασαρίες με τις υπηκοότητες και τη στρατιωτικές θητείες, χαμός στο ίσωμα!
Αντέχουμε τρεις, τέσσερις ή πέντε φορές μια από τα ίδια πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που το επίδικο μιας τέτοιας σειράς είναι πολλαπλάσιο και απείρως σημαντικότερο;
Όποιος πιστεύει ότι μπορούμε, να σηκώσει το χέρι του και να κάνει ένα βήμα μπροστά!
Τα λυσσασμένα σκυλιά και τα ελληνικά καμάκια
Σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν συμβεί (όχι μόνο στα playoffs, αλλά και στα ματς της τελευταίας αγωνιστικής, την Πέμπτη και την Παρασκευή) οι Κόκκινοι και οι Πράσινοι μοιάζουν με λυσσασμένα σκυλιά!
Είναι οι παραδοσιακοί Greek lovers που παίρνουν τα καμάκια τους και ξεχύνονται για να κλείσουν ραντεβού με την κυρία που τη λένε… Κούπα!
Λογικό είναι αυτό, διότι ο Γιαννακόπουλος και οι Αγγελόπουλοι έχουν ξοδέψει έναν σκασμό λεφτά, δεν εφείσθησαν εξόδων για να προσφέρουν στον Εργκίν Αταμάν και στον Γιώργο Μπαρτζώκα ομάδες που κατά το μάλλον ή ήττον φέρουν την ετικέτα της “Dream Team” και προφανώς δεν διανοούνται ότι ενδέχεται να εκτροχιασθούν από την κούρσα προς το Μαρούσι.
Το τετράκις εξαμαρτείν και το τραπεζάκι στο Σούνιο
Βεβαίως και τα ντεραπαρίσματα αποτελούν μέρος του ράλι, αλλά άντε να το πεις αυτό σε μια ομάδα (Ολυμπιακός) που αστόχησε στα προηγούμενα τέσσερα Final 4 και λαχταρά να ρουφήξει το νέκταρ από το ιερό δισκοπότηρο εδώ και 13 χρόνια;
Άντε να το πεις επίσης αυτό σε μια ομάδα (Παναθηναϊκός) η οποία ναι μεν ξόρκισε πρόπερσι τους δαίμονες που την κατέτρυχαν από το 2011 και το 2012, αλλά ο ιδιοκτήτης της άρπαξε in extremis τον MVP του περυσινού Final 4, ανέβασε το budget σε δυσθεώρητα ύψη και επιμένει ότι το τραπεζάκι της βίλας του στο Σούνιο δεν θα μείνει άδειο…
Βεβαίως και τους παίκτες, τους προπονητές και τους προέδρους των υπολοίπων ομάδων, μανούλες τους γέννησαν, δεν κατούρησαν στο πηγάδι, οπότε πάμε παρακάτω…
H επέτειος του Ιτούδη με τους haters
Παρακάτω βρίσκεται ο Δημήτρης Ιτούδης ο οποίος τίμησε δεόντως την έβδομη επέτειο του πρώτου ραντεβού του με τους haters!
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο εκ Βεροίας ορμώμενος προπονητής και επτάκις πρωταθλητής Ευρώπης (πέντε ως ασίσταντ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και δυο στη σόλο καριέρα του, χώρια το περυσινό EuroCup) ξιφουλκεί δημοσίως εναντίον εκείνων οι οποίοι μισούν τον ίδιο και τις ομάδες του.
Τώρα πρόκειται για τη Χάποελ Τελ Αβίβ, τον Απρίλιο του 2019 η μπάλα είχε πάρει τους haters της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, οι προκρίσεις της οποίας στο Final 4 εθεωρούντο πιο σίγουρες ακόμη κι από το ότι ο ήλιος θα βγει από την Ανατολή!
Τη Μεγάλη Παρασκευή του 2019, λοιπόν, οι Μοσχοβίτες είχαν τρέξει ένα σερί 15-0, χάρη στο οποίο άλωσαν τη Βιτόρια με 92-83 και υπερπήδησαν το εμπόδιο της Μπασκόνια η οποία είχε πετύχει το break στον δεύτερο προημιτελικό, αρπάζοντας το πλεονέκτημα έδρας.
Ο Α’ Φιλιππικός στη Βιτόρια
Η ΤΣΣΚΑ ανασηκώθηκε, πέτυχε δυο νίκες εκτός έδρας και σφράγισε τη συμμετοχή της στο 16ο στα τελευταία 17 και στο πέμπτο σε ισάριθμες απόπειρες επί των ημερών του στον πάγκο Final 4 για να επιστρέψει έπειτα από τρεις εβδομάδες στο ίδιο γήπεδο, όπου στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης ρίχνοντας στο κανναβάτσο τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Εφές του Εργκίν Αταμάν.
Μετά το Game 4 με την Μπασκόνια, λοιπόν, ο Ιτούδης είχε εκφωνήσει τον Α’ Φιλιππικό του!
Την επόμενη ημέρα του τηλεφώνησα και τού ζήτησα να μού τα κάνει λιανά αυτά που είχε πει εξακοντίζοντας βέλη κατά των doubters και των haters.
Ιδού τι απάντησε τότε… “Κάποιοι δεν μας γουστάρουν και αυτό το θεωρώ ως μια φυσιολογική συνέπεια της διαχρονικής επιτυχίας μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είτε σταμάτησαν να πιστεύουν σε εμάς, είτε μας κολακεύουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μας δημιουργούν την υποσυνείδητη αίσθηση ότι τάχα είμαστε ανίκητοι και αδιάφθοροι. Πώς λοιπόν πρέπει να αντιδράσουμε; Να χρησιμοποιήσουμε την αμφισβήτηση ή ακόμη και το μίσος ως ένα επί πλέον κίνητρο για να προχωρήσουμε. Έπρεπε να πωρωθούμε ακόμη περισσότερο και αυτό ακριβώς είπα μετά τον αγώνα της Μεγάλης Παρασκευής: φέρτε μας και άλλους αμφισβητίες και haters, ώστε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό“.
“Δεν είναι απλό, ούτε δεδομένο”
“Ένστασις κύριε πρόεδρε“, τον διέκοψα. “Από πού κι ως πού συνιστά αδύνατο η πρόκριση μιας ομάδας, η οποία έχει τα Final 4 για πρωινό ή μάλλον για ένα ποτήρι βότκα, που το κατεβάζει κιόλας μονορούφι εδώ και τόσα χρόνια;”
Εξήγησε λοιπόν ο Ιτούδης: “Κάποιοι το θεωρούν απλό και δεδομένο, αλλά κάνουν λάθος. Προκριθήκαμε, είμαστε πολύ χαρούμενοι και νιώθουμε υπερήφανοι, αλλά μόνο εμείς ξέρουμε πόσο μοχθούμε και υποφέρουμε όλη τη χρονιά για να είμαστε συνεπείς και να βρισκόμαστε εδώ, πολλώ δε μάλλον στην εφετινή σεζόν στην οποία είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοση μας. Πρώτα απ’ όλα παίξαμε πολύ καλύτερα στα εκτός έδρας ματς απ’ ό,τι στη Μόσχα, ενώ ταυτοχρόνως έπρεπε να ανταποκριθούμε στο καθεστώς της πίεσης και επίσης να διαχειριστούμε το ‘’πρέπει’’ της πρόκρισης και της επιτυχίας“.
Τα φαντάσματα και η αλαζονεία
Τόλμησα τότε να τον ρωτήσω-και θα το ξαναέκανα και τώρα, εάν με όλα αυτά αισθάνεται κιόλας ότι οφείλει διαρκώς να αποδεικνύει πως δεν είναι ελέφαντας!
“Ευτυχώς όχι. Καθόλου μάλιστα” αποκρίθηκε γελώντας. “Δεν ξύπνησα ξαφνικά ένα πρωί βλέποντας φαντάσματα, ούτε κυριεύομαι από αλαζονεία. Η δουλειά μου είναι να δουλεύω σκληρά και να κρατώ όλη την ομάδα σε εγρήγορση. Το ίδιο έκανα και στην Μπάνβιτ, απλώς οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες στην ΤΣΣΚΑ είναι πολύ μεγαλύτερες. Οι ήττες δεν στραπατσάρουν την εικόνα μας, εφόσον δεν αποβαίνουν μοιραίες, αλλά οι πέντε προκρίσεις σε πέντε σεζόν δεν είναι ούτε δεδομένες, ούτε και ευκαταφρόνητες“.
Τάδε έφη Ιτούδης πριν από επτά χρόνια και να που τώρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να ξεθάψει το τσεκούρι του πολέμου για χάρη της στάσης που (θεωρεί ότι) τηρούν απέναντι της οι κάθε λογής haters.
Το κίνητρο και ο μαζοχισμός
Αμ’ το άλλο;
Επιδεικνύοντας τάσεις μαζοχισμού προχθές είπε ότι «οι haters μας έδωσαν κίνητρο, οπότε φέρτε μας και άλλους τέτοιους, μας αρέσει αυτό»!
Υπερθεμάτισε κιόλας την άποψη του ο ιδιοκτήτης της σύγχρονης «Σταχτοπούτας» της Ευρωλίγκας και νικήτριας του περυσινού EuroCup και μάλιστα το τράβηξε ακόμη περισσότερο…
Τι εννοώ;
Σε πείσμα της φημολογίας που διαχεόταν όταν η Χάποελ έπεσε σε περιδίνηση, έκανε «κοιλιά» και γνώρισε πέντε απανωτές ήττες, τώρα ο Οφερ Γιανάι έβγαλε στη φόρα τα τρυφερότερα των συναισθημάτων του για τον Έλληνα προπονητή…
“Χαίρομαι που σε βλέπω χαρούμενο. Οι haters θα συνεχίσουν να μισούν κι εμείς θα συνεχίσουμε να κατακτούμε τίτλους μαζί“!
Πηγή: Sport24
