Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Το πρώτο εικοσάλεπτο της Ατλέτικο Μαδρίτης κόντρα στην Μπαρτσελόνα στο Μετροπολιτάνο δεν ήταν δύσκολο: ήταν εφιαλτικό. Η Μπαρτσελόνα είχε την πρώτη της ευκαιρία 33 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του ματς. Ο Γιαμάλ έκανε το 0-1 πριν καλά καλά το ματς ξεκινήσει και έμοιαζε πυραυλοκίνητος. Ο Τόρες έσβησε το 0-2 με το οποίο η Ατλέτικο προηγούταν χάρη στην ιστορική της νίκη στο Καμπ Νου χωρίς οι γηπεδούχοι να καταλάβουν πως. Η Μπάρτσα, χωρίς τον Λεβαντόφσκι, τον Ράσφορντ και τον Ραφίνια, αλλά απολύτως λειτουργική επιθετικά έμοιαζε έτοιμη να κάνει την μεγαλύτερη ίσως ανατροπή στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου συντρίβοντας τους γηπεδούχους που προσπαθούν μέσω του Τσάμπιονς λιγκ να σώσουν την χρονιά τους. Οι κάμερες έδειχναν σχεδόν μετά από κάθε φάση τον Σιμεόνε να φωνάζει στους δικούς του «ήρεμα ήρεμα»: ο κόουτς ήξερε ότι έπρεπε η άμυνα του να πάψει να συμπεριφέρεται πανικόβλητα – κυρίως ο Λαγκλέ, πρώην παίκτης της Μπαρτσελόνα και μέχρι εκείνη την στιγμή αρνητικός πρωταγωνιστής αφού φαινόταν να φταίει και στα δυο γκολ. Ο Σιμεόνε ήξερε ότι η ομάδα του ένα γκολ θα το βρει και αν αυτό συνέβαινε το ματς θα άλλαζε. Όταν ο Λούκμαν έκανε το 1-2 στην μόλις δεύτερη επικίνδυνη επίσκεψη της Ατλέτικο στην περιοχή της Μπάρτσα ο Τσόλο κατάλαβε ότι το ματς άλλαξε. Το κουμπί γύρισε. Κι ότι ο ίδιος θα οδηγούσε την Ατλέτικο ξανά στα ημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ – και ίσως και σε ένα τελικό, σχεδόν δέκα χρόνια μετά τον προηγούμενο. Είναι λίγοι οι προπονητές που το έχουν κάνει με μια ομάδα. Και ακόμα λιγότεροι αυτοί που το έκαναν δείχνοντας μάλιστα ένα άλλο ποδόσφαιρο.
Πυροσβέστης, όχι μπουρλοτιέρης
Πριν το ματς ο Ντιέγκο Πάμπλο συμπεριφερόταν περισσότερο ως πυροσβέστης, παρά ως μπουρλοτιέρης και δικαίως. Ο σκοπός του ήταν όχι να σβήσει από τις μνήμες όλων το αποτέλεσμα του πρώτου ματς, αλλά να θυμίζει πως η ομάδα του έφτασε σε αυτό: το είχε καταφέρει με σεβασμό στον αντίπαλο, συγκέντρωση, κατανόηση της δυσκολίας πρώτα από όλα. Ο Σιμεόνε θύμιζε πως κι αυτή τη φορά η Ατλέτικο θα ‘πρεπε να υποφέρει, φυσικά. Θα πρέπει να αμυνθεί καλά απέναντι στις επιθέσεις μιας ομάδας που βρίσκεται στην κορυφή του ισπανικού πρωταθλήματος και έχει 19 βαθμούς περισσότερους από αυτή, και η οποία ήταν στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς λιγκ και πέρυσι, ενώ η Ατλέτικο σε αυτούς είχε να βρεθεί από το 2016. Αλλά σημασία στην περίπτωση του Σιμεόνε δεν έχει το τι έλεγε: είναι ότι έχει ανακτήσει το μαχητικό του πνεύμα, την επιθυμία να ανατρέψει ξανά τα πάντα, τη δύναμη να συνεχίσει στην Ατλέτικο πράγμα που λίγους μόνο μήνες πριν δεν ήταν καθόλου δεδομένο.
Καλώς ήρθε το δολάριο
Το περασμένο φθινόπωρο, η σπουδαία ιστορία αγάπης της Ατλέτικο και του Σιμεόνε φαινόταν προορισμένη για το τελευταίο της κεφάλαιο. Ο Αργεντινός έχει ένα μεγάλο συμβόλαιο που λήγει το 2027, αλλά έδειχνε κόπωση, συναισθηματική και επαγγελματική. Η Ατλέτικο έχει νέους ιδιοκτήτες κι αυτός έδειχνε μια δυσκολία προσαρμογής, παράξενη για κάποιον που βρίσκεται σε μια ομάδα δεκαπέντε χρόνια. Ο αμερικανικός όμιλος Apollo που απέκτησε την ιδιοκτησία τους συλλόγους φέρνοντας χρήματα, έφερε συγχρόνως κι ένταση και νέα πρόσωπα. Οι ισπανικές εφημερίδες έγραφαν για ένα καθαρό αέρα που χρειαζόταν για να βγει ο αγαπημένος και δημοφιλής σύλλογο από ένα είδος αδράνειας που είχε γίνει συνήθεια, αποδεκτή και αφομοιωμένη κάπως καταθλιπτικά από τους οπαδούς που συνήθιζαν στις αποτυχίες. Αυτό το παράξενο συναίσθημα παραίτησης και μοιρολατρίας υπήρχε και στο προπονητικό επιτελείο. Ο Σιμεόνε είχε πει πάρα πολλές φορές ότι η Ατλέτικο δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα, και στο τέλος, αυτό το μήνυμα είχε περάσει σε όλους. Μετά από μια ήττα στην αρχή της χρονιάς η Μάρκα είχε γράψει πως το πάθος του κόουτς τέθηκε σε αναστολή.
Ανοιξε μια συζήτηση
Ανάμεσα στα πολλά νέα στελέχη που εμφανίστηκαν στα υπέροχα γραφεία του Μετροπολιτάνο – η As έχει γράψει ότι υπάρχουν σχεδόν 250 υπάλληλοι όταν υπήρχαν το πολύ πενήντα στο Βιθέντε Καλεντερόν στις εποχές των Χιλ – ήταν ο Ματιέ Αλεμάνι, ένας αθλητικός διευθυντής από τη Μαγιόρκα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό τύπο, που συνεργάστηκε με τη Βαλένθια και την Μπαρτσελόνα, συζήτησε να αναλάβει την Γιουβέντους και κατέληξε στην Ατλέτικο. Προερχόταν από μια σειρά αναποτελεσματικών μεταγραφικών επιλογών, ήταν σεβαστός σαν άνθρωπος, κι έψαχνε ένα νέο ξεκίνημα. Το περασμένο καλοκαίρι και πριν ξεκινήσει η μεταγραφική περίοδος, ο Αλεμάνι έστειλε ένα σαφές μήνυμα στον Σιμεόνε με μια συνέντευξή του: «Πρέπει να κερδίσουμε». Το μήνυμα ήταν απλό αλλά και σαφές: ο Τσόλο θα έπρεπε να αλλάξει στάση – η άνεση της τρίτης θέσης στην Ισπανία και τα περιστασιακά αποτελέσματα στο Κύπελλο ή ακόμα και στο Τσάμπιονς λιγκ δεν αρκούσαν στην νέα ιδιοκτησία. Η συζήτηση για ένα πιθανό διαζύγιο άνοιξε. Και τράβηξε για καιρό.
Η επανάληψη δυο ιστοριών
Ένα σημαντικό τμήμα των οπαδών άρχισε να μιλάει για μια απαραίτητη αλλαγή στο προπονητικό τημ, παρόλο που ο πυρήνας των οργανωμένων οπαδών της Ατλέτικο παρέμεινε πιστός στον Τσόλο, τον οποίο θα ευγνωμονεί για πάντα γιατί έβγαλε τον σύλλογο από ένα τέλμα που μύριζε υποβιβασμό, οδηγώντας τον σε οκτώ τίτλους, συμπεριλαμβανομένων δύο πρωταθλημάτων στη Λα Λίγκα (κάτι που δεν είχε ξαναδεί από το 1996) αλλά και δύο συμμετοχών σε τελικούς Τσάμπιονς λιγκ που ήταν οι πρώτες από το 1974. Επειδή κι άγιος θέλει φοβέρα κάτι άλλαξε. Ο Σιμεόνε σήκωσε τα μανίκια του και μολονότι στο πρωτάθλημα τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα ήθελαν οι νέοι ιδιοκτήτες, στις άλλες διοργανώσεις μια αλλαγή φάνηκε.
Το επόμενο Σάββατο στη Σεβίλλη, η Ατλέτικο θα παίξει τον τελικό του Copa del Rey εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Δεν είχε φτάσει σε τελικό κυπέλλου από το 2013, όταν ο Τσόλο και οι παίκτες του εισέβαλαν στο Μπερναμπέου των Γκαλάκτικος του Μουρίνιο κέρδισαν την Ρεάλ του Πορτογάλου και προκάλεσαν την απόλυση του. Για να φτάσει στον τελικό, η Ατλέτικο απέκλεισε την πρωταθλήτρια Μπάρτσα στα ημιτελικά κερδίζοντας 4-0 εντός έδρας και χάνοντας 0-3 εκτός έδρας. Όταν την Μπαρτσελόνα την ξαναβρήκαν στον προημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ ο Σιμεόνε είπε πως το πράγμα είναι απλό «σεβασμός, επίθεση και αντίσταση». «Αυτό που θέλουμε δεν είναι η επανάληψη των ματς του κυπέλλου αλλά η επανάληψη της ιστορίας» είπε θυμίζοντας πως το Μπάρτσα-Ατλέτικο στα προημιτελικά του Τσάμπιονς λιγκ το έχει ζήσει και 2014 και το 2016, όταν η ομάδα του όχι μόνο προκρίθηκε αλλά και έφτασε στον τελικό της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Ο Τσόλο είναι προληπτικός – ίσως και υπερβολικά. Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν ένα τεράστιο σκόπελο αυτός έβλεπε ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά παρά την νίκη με 2-0 στο Καμπ Νόου στον πρώτο αγώνα ποτέ δεν μίλησε για πρόκριση. Μόνο για μια μάχη που υπήρχε μπροστά.
Αντίσταση στην πιθανότητα
Η Ατλέτικο προφανώς δεν πήρε την πρόκριση χθες: χθες αντιστάθηκε στην ορατή πιθανότητα της καταστροφής της. Την πρόκριση την πήρες στο Καμπ Νου σε ένα γήπεδο όπου ο Σιμεόνε δεν είχε κερδίσει ποτέ εδώ και σχεδόν 15 χρόνια και στο οποίο η Ατλέτικο δεν είχε κερδίσει από τον Φεβρουάριο του 2006! Η νίκη ήρθε με ένα καθαρό 2-0 εναντίον μιας ομάδας που είχε κερδίσει κάθε παιχνίδι στο Καμπ Νόου από την έναρξη της σεζόν, (14 στα 14), σκοράροντας περισσότερα από τρία γκολ ανά παιχνίδι. Εκείνη η νίκη έφερε την χθεσινή πρόκριση και η πρόκριση ήρθε ως απόδειξη του πόσο ο Σιμεόνε έχει αλλάξει. Η ομάδα του δεν είναι πλέον η ομάδα που ξέρει να κερδίζει μόνο με 1-0 – έχει πάψει να είναι αυτό εδώ και χρόνια. Αλλά η διαφορά φέτος είναι ότι δεν υπάρχει συμβιβασμός με τίποτα: στόχος είναι ξανά η επιτυχία και όχι η προσπάθεια. Ο Σιμεόνε αποδέχτηκε την νέα σύμβαση ανανεώνοντας το συμβόλαιό του κι ενώ όλοι έβλεπαν το επικείμενο αντίο. Κι αυτή η ανανέωση ανανέωσε και τον ίδιο.
Τον έβλεπα χθες να χειρονομεί και να φωνάζει και σκεφτόμουν «καλώς τον πάλι». Μας είχες λείψει πολύ Ντιέγκο Σιμεόνε…
Πηγή: Karpetshow
