Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Η Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ είναι πιθανόν η δυσκολότερη ομάδα που μπορούσε να φέρει η τύχη απέναντι στον ΠΑΟΚ τη δεδομένη στιγμή. Και εννοώ στον 2ο προκριματικό γύρο του Κόνφερενς Λιγκ με τον ΠΑΟΚ στους ισχυρούς και με σαφώς πιο αδύναμους αντιπάλους στην κληρωτίδα. Δεν εννοώ ότι η Μπεϊτάρ αποτελεί κάποιο πραγματικά υψηλό εμπόδιο.
Προφανώς ο ΠΑΟΚ όπως και όλες οι ελληνικές ομάδες δεν δικαιούνται να υποτιμούν κανέναν. Μόλις το περασμένο καλοκαίρι ο «Δικέφαλος» αποκλείστηκε από την Λέφσκι Σόφιας, χωρίς νίκη και χωρίς καν ευκαιρία σε εκείνα τα δυο τραυματικά παιχνίδια που σημάδεψαν τελικά ολόκληρη την περυσινή σεζόν – οι Βούλγαροι στη συνέχεια αποκλείστηκαν από ομάδα της Μάλτας!
Από την άλλη δεν μπορεί και να μην ειπωθεί η πραγματικότητα: η Μπεϊτάρ θα είναι δύσκολος αντίπαλος μόνο εφόσον της το επιτρέψει ο ΠΑΟΚ. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να τίθεται θέμα πρόκρισης. Πλην όμως οι «Ασπρόμαυροι» όχι απλώς δεν βρίσκονται σε κανονικές συνθήκες, μα μοιάζουν απολύτως εγκλωβισμένοι μέσα σε μια δίνη εσωστρέφειας και μιζέριας που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, όσο δεν γίνονται μεταγραφές.
Αν ο ΠΑΟΚ στάθηκε άτυχος στην κλήρωση της Τετάρτης (όπως του συμβαίνει γενικά) ενώ ταυτόχρονα πιέζεται ασφυκτικά για πάρει ποδοσφαιριστές αυτή είμαι μια ατυχία που προκάλεσε ο ίδιος στον εαυτό του. Μία νίκη αν είχε πάρει στα δυο τελευταία παιχνίδια της σεζόν , με τον μέτριο περυσινό Ολυμπιακό στην Τούμπα και με την ΑΕΚ που έπαιζε με δέκα παίκτες από το 6ο λεπτό στον τελικό του κυπέλλου, θα βρισκόταν σήμερα σε εντελώς διαφορετικό mood. Με καλύτερη διάθεση, περισσότερο χρόνο και σαφώς μεγαλύτερες πιθανότητες να μπει σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Τα έχασε και τα δυο. Κι έτσι τώρα τρέχει και προς το παρόν δεν φτάνει.
Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω αλλά και από το ρεπορτάζ είναι εξαιρετικά ανησυχητική. Όχι επειδή δεν πείστηκε ο Γκαμπιαντίνι να συμφωνήσει σε συμβόλαιο 2+1 ετών, μα επειδή σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η αναποφασιστικότητα, τα «ήξεις – αφίξεις» και τα πισωγυρίσματα (από τον Νταλμπέρτ στον Μπάμπα Ράχμαν, από έμπειρους παίκτες στον 25χρονο Βιγιάρ) φανερώνουν ασυνεννοησία και έλλειψη σχεδιασμού.
Μέσα σε αυτήν την κατάσταση ο κίνδυνος να απαξιωθούν πλήρως τα αντικειμενικά ικανά στελέχη του ποδοσφαιρικού τμήματος ολοένα και μεγαλώνει. Ο Λουτσέσκου, ο προπονητής με τα καλύτερα αποτελέσματα στην ιστορία του ΠΑΟΚ καθυβρίζεται από ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου στα σόσιαλ. Ο Ζοσέ Μπότο, ένας άνθρωπος με βαρύ βιογραφικό τον οποίο παραδέχεται όλη η Ευρώπη σε συγκεκριμένους τομείς, έχει βγει σχεδόν άχρηστος. Και φυσικά όλοι στην ΠΑΕ, παρά το γεγονός ότι έχουν πολλά χιλιόμετρα, τίτλους και επιτυχίες στο ενεργητικό τους, απορρίπτονται ως «δημόσιοι υπάλληλοι που τα τρώνε του Ιβάν».
Διαφωνώ με τα παραπάνω, αλλά το κοινό και ειδικά το ποδοσφαιρικό κοινό στην Ελλάδα δεν λειτουργεί με την λογική. Λειτουργεί με το συναίσθημα (και το αποτέλεσμα). Όπως κυλούν τα πράγματα το κυρίαρχο συναίσθημα στον ΠΑΟΚ τείνει να καταστεί η αδιαφορία.
Βεβαίως και δεν είναι όλα μαύρα. Ακόμα και χωρίς μεταγραφές η ομάδα διαθέτει τον κορμό από πέρυσι για να περάσει την Μπεϊτάρ. Αλλοίμονο.
Όμως είναι ξεκάθαρο ότι ο ΠΑΟΚ βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Η επιτυχία ή η αποτυχία και της επόμενης σεζόν κρίνονται μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Η τύχη δεν του φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο την Τετάρτη, πράγματι. Εντούτοις θεωρώ ότι προλαβαίνει ακόμα να φτιάξει ο ίδιος τη δική του τύχη χωρίς να εξαρτάται από κανέναν.
Ειδάλλως, όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.
Πηγή: Sport DNA
