Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έδωσε το παρών στο πρώτο ματς της Εθνικής ομάδας των ΗΠΑ και μάλλον έχασε διότι τα αμερικανάκια του Ποκετίνιο έδωσαν ένα πραγματικό σόου, το οποίο εκτός από τον κόσμο που κατέκλισε το υπέροχο γήπεδο του Λος Αντζελες, απόλαυσαν και αρκετοί που από σόου μπιζ καταλαβαίνουν.
Ούτε καν στο Madison Square Garden για τους τελικούς του NBA δεν έχει υπάρξει τέτοιος συνωστισμός αστεριών: εκτός από τον Τομ Κρουζ, τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, τη Σοφία Βεργκάρα, την Πάρις Χίλτον και τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ, εμφανίστηκε να πανηγυρίζει για την νίκη της team USA ακόμη και η Κέιτι Πέρι, σούπερ σταρ της τελετής έναρξης, φιλώντας τον φίλο της, τον πρώην πρόεδρο του Καναδά Τζάστιν Τριντό. Αλλά για ένα βράδυ τα αληθινά αστέρια του γηπέδου ήταν οι παίκτες του Ποκετίνο. Που έδειξε αμέσως ότι έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο Ιρβάιν εκεί που καιρό τώρα, παρά την ζέστη και την υγρασία, προετοιμάζει μια ομάδα ικανή για πολλά. Και που άρχισε τις υποχρεώσεις της κερδίζοντας με 4-1 την Παραγουάη, που δεν ανήκει στην κατηγορία των ομάδων που απορείς τι κάνουν στο μουντιάλ.
Το δημιούργημα του Ποτσετίνο
Ο Ποτσετίνο, ντυμένος κάζουαλ και σίγουρα όχι για πρεμιέρα, απόλαυσε το δημιούργημα του. Ο ρυθμός των παικτών του δεν είχε καμία σχέση με αυτόν της Παραγουάης, που ήταν η άτυχη της ιστορίας. Οι Αμερικάνοι είχαν ταχύτητα, δύναμη και σχέδιο. Η δουλειά στα άκρα ήταν σπουδαία με τον Ντεστ να από την μια πλευρά και τον Ρόμπινσον από την άλλη να κάνουν ό,τι θέλουν δίνοντας την εντύπωση πως οι γηπεδούχοι έπαιζαν με παραπάνω παίκτες. Ο Πούλισιτς κυρίως από τα αριστερά στο πρώτο ημίχρονο που αγωνίστηκε πριν αντικατασταθεί εξαιτίας μιας μικροενόχλησης έδειξε ότι θέλει να είναι ένα από τα αστέρια της διοργάνωσης κι ας μην σκόραρε. Στη μεσαία γραμμή, ο ηγετικός ρόλος παραμένει αυτός του ΜακΚένι της Γιουβέντους, που ανεβαίνει πολύ και χάρη στην ασφάλεια που του προσφέρουν ο Άνταμς που τρέχει για όλους και ο Τίλμαν που τα κάνει σωστά όλα. Η Παραγουάη, χαμένη κομμάτι στα πανηγύρια της τελετής έναρξης, έμοιαζε κομπάρσος στο αμερικάνικο σόου και η παρουσία της έκανε τα πράγματα ευκολότερα: οι αμυντικοί της δέχτηκαν μισή ντουζίνα κίτρινες κάρτες, οι μονομαχίες χάνονταν εύκολα και τρόπος να τροφοδοτηθεί ο ιδιοφυής Ενσίσο δε υπήρξε: ο νεαρός της Στρασμπούρ δεν έπρεπε καν να αγωνιστεί, έχει επιστρέψει γρήγορα, αλλά παρά την ανετοιμότητα του μπορεί να ήταν κι ο μόνος που ξεχώρισε.
Στο πρώτο ημίχρονο, οι Αμερικάνοι πέτυχαν τρία γκολ, και έχασαν άλλα τόσα. Το ότι όλα ξεκίνησαν με ένα αυτογκόλ του Παραγουανού μέσου Μπομπαντίγια, αποδείχτηκε συμβολικό: δεν υπήρχε καμία δυνατότητα αντίστασης από τους φιλοξενούμενους. Ο Πούλισιτς έδωσε την ασίστ στον Μπαλογκούν για το 2-0, αφού ένα άλλο γκολ του Αμερικάνου επιθετικού ακυρώθηκε, αλλά το βραβείο για την ασίστ της βραδιάς στον Μπαλογκούν το άξιζε ο επίσης εξαιρετικός Τίλμαν, μισός Αμερικανός, μισό Γερμανός από το Λεβερκούζεν: το 3-0 έβαλε τέλος στο ματς αν ματς υπήρξε. Αν ο Μπαλογκούν έβρισκε και τρίτο γκολ θα έγραφε ιστορία: ο τελευταίος Αμερικανός που έκανε χατ τρικ σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν ο Μπερτράν “Μπερτ” Άρθουρ Πατενό των ομίλων του μουντιάλ του 1930, και εναντίον ποιου; Της Παραγουάης, φυσικά. Η Παραγουάη, φοβισμένη και με κάμποσες ελλείψεις είχε μια αντίδραση στο δεύτερο ημίχρονο και μείωσε αλλά χωρίς ποτέ να δείξει κάτι: υπό τις οδηγίες του Γκουστάβο Αλφάρο είχε δεχτεί 10 γκολ σε όλα τα ματς των προκριματικών της Νότιας Αμερικής και δεν είχε χάσει ποτέ έναν αγώνα με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά. Στην Καλιφόρνια, ωστόσο, κατέρρευσε. Στην πραγματικότητα, αν και παίζοντας λιγότερο δυναμικά από ό,τι στο πρώτο ημίχρονο, οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να είχαν βάλει τρία γκολ και στο δεύτερο ημίχρονο: υπήρξε μια ακόμα καταπληκτική ασίστ του Τίλμαν αλλά η βιασύνη του Τιμ Γουεά του στοίχησε. Το 4-1 ήρθε αργά κι αυτό ήταν καλό για την Παραγουάη. Το βρήκε ο Ρέινα με ένα υπέροχο σουτ με το δεξί πόδι στο 97΄ – είχε μπει στο ματς πριν λίγο. Στο SoFi, άκουγες να ενώ φωνάζουν συνεχώς U-S-A U-S-A: όλοι είναι πεπεισμένοι ότι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο θα είναι μια πραγματική αμερικάνικη απόλαυση. Δεν αποκλείεται τίποτα, αν και θα χει ενδιαφέρον να δούμε την συμπεριφορά των Αμερικάνων στα νοκ άουτ όταν θα υπάρχει κι άγχος. Τα ματς του ομίλου θα είναι όλα show time.
Οι Βόσνιοι και οι ισοπαλίες τους
Εβλεπα το Καναδάς – Βοσνία (1-1) και σκεφτόμουν πως οι Βόσνιοι έχοντας κερδίσει δυο μπαράζ στα πέναλτι για να φτάσουν στο μουντιάλ παίζουν όλα τα ματς σαν αυτά να πρόκειται να κριθούν στα πέναλτι: αν σε αυτά κρινόταν και το χθεσινό η Βοσνία πιθανότατα θα είχε κερδίσει ξανά. Η Βοσνία προχωρά όχι με νίκες αλλά με ισοπαλίες. Μετά την ισοπαλία με την Ουαλία και αυτήν με την Ιταλία, έφερε μια ακόμη πολύτιμη ισοπαλία στον πρώτο αγώνα του δεύτερου Παγκοσμίου Κυπέλλου της – το πρώτο ήταν το 2014. Την πήρε όπως και τις προηγούμενες: υποφέροντας, σφίγγοντας τα δόντια, και χωρίς να τα παρατάει ποτέ: δεν ήταν μια δίκαιη ισοπαλία αλλά τους Βόσνιους δεν μπορεί να τους απασχολεί ότι ήταν καλύτερος ο Καναδάς. Για την ακρίβεια ήταν καλύτερος ο Καναδάς του τέλους, αυτός που επανασχεδιάστηκε από τον κόουτς Μαρς στο τελευταίο ημίωρο με τον Λάριν, τον πραγματικό Ντέιβιντ (Πρόμιτς) και τον Άλι Αχμέντ στα άκρα. Ο βασικός και γνωστότερος Ντέιβιντ αυτός της Γιουβέντους (μάλλον για λίγο ακόμα) είχε μεγάλη θέληση, αλλά δεν μπορούσε να συνδυάσει το τρέξιμο, με την αποτελεσματικότητα – όπως όλη η ομάδα του. Η θέληση των γηπεδούχων ήταν μεγάλη, αλλά όλα γίνονταν βιαστικά: νόμιζες ότι στον Καναδά δεν υπήρχε ούτε ένας παίκτης που να παίζει και να σκέφτεται συγχρόνως. Η Βοσνία άνοιξε το σκορ νωρίς με τον Λούκιτς, με κεφαλιά μετά από ένα χτύπημα κόρνερ στο 21’ , σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις του στόπερ έξω από την περιοχή της ομάδας του. Η Βοσνία έπαιζε άμυνα και πίστευε ότι μπορούσε να κρατήσει μέχρι το τέλος. Αλλά ο Μαρς αποφάσισε να αλλάξει πολλά: με τον Λάριν, έναν κανονικό σέντερ φορ, που έχει προταθεί σε όλες τις μεγάλες ελληνικές ομάδες κατά καιρούς έχοντας φτάσει πιο κοντά στον ΠΑΟΚ προ διετίας, άρπαξε την ισοφάριση και παραλίγο να κερδίσει στις καθυστερήσεις. Η ισοπαλία δεν φάνηκε να στεναχωρεί καμία από τις δυο ομάδες: με μια νίκη κόντρα στο Κατάρ θα περάσουν στους 32 και οι δυο, αρκεί το Κατάρ να μην φανεί σήμερα καλύτερό τους.
Και μετά μπήκε ο Λάριν
Ο Καναδάς βέβαια άρεσε πιο πολύ. Ο Μαρς έχασε πριν το ματς αρχίσει τον Αλφόνσο Ντέιβις, ένα εθνικό ήρωα. Χρειαζόταν ένα σημείο αναφοράς, αλλά ενώ είχε παίκτες με όρεξη κανείς δεν ξεχώριζε: ο Μίλαρ στα αριστερά ήταν πολύ καλός μέχρι την τελική πάσα, ο Μπιουκάναν επέμεινε επίσης στα δεξιά, ενώ το δικό μας παιδί, ο αμυντικός του Παναιτωλικού Κορνήλιους εκπροσώπησε με τον μοναδικό του τρόπο την Σουπερλίγκα: δεν ήταν κακός αλλά ένα λάθος του έδωσε στον Ντεμίροβιτς την καλύτερη ευκαιρία των Βόσνιων στο ματς μετά το γκολ τους. Ο Καναδάς είδε δυο φορές τους Βόσνιους να βγάζουν την μπάλα από την γραμμή – και στις δυο περιπτώσεις ήταν καθοριστικός ο γέρο Κολάσινατς, στην πρώτη για να στείλει στο οριζόντιο δοκάρι ένα πλασέ του Ντέιβιντ, στην δεύτερη για να σταματήσει την μπάλα πριν περάσει την γραμμή με μια κεφαλιά σε κεφαλιά του Ολουβασέγι. Και μετά μπήκε ο Λάριν, που ισοφάρισε (και γιατί η μπάλα άλλαξε πορεία στο σουτ του), αλλά είχε και μια τεράστια ευκαιρία να σκοράρει στις καθυστερήσεις.
Ισως με το κυνικό της ποδόσφαιρο αν το ματς γινόταν στην Ευρώπη η Βοσνία να κέρδιζε. Εδώ είναι Καναδάς…
Πηγή: Karpetshow
