Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι όταν… κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Γιατί είναι εξαιρετικά εύκολο να ξεγελάσεις τους πάντες… εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό!
Για κάθε πράξη της ζωής σου, μπορείς να σκεφτείς χίλιες δυο δικαιολογίες για να καλύψεις πιθανές λανθασμένες αποφάσεις σου. Άλλες μπορεί να έχουν βάση, άλλες όχι. Ο εαυτός σου, όμως, ξέρει πάντα την αλήθεια. Κάθε φορά που πας να τον ξεγελάσεις, σου κλείνει το μάτι και σε… ειρωνεύεται. Κι εκεί, σκύβεις το κεφάλι και σκέφτεσαι. Αν είσαι σοβαρός, ζητάς συγνώμη και προχωράς σε μια βαθιά αυτοκριτική προκειμένου να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν δεν… βάζεις μυαλό, απλά ανοίγεις το ζεστό νερό για να δημιουργήσεις υδρατμούς και να μην βλέπεις πλέον τον… ενοχλητικό τύπο απέναντι σου.
Ότι ισχύει για τον εαυτό μας, ισχύει και για μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδιαίτερα μετά από αποτυχίες, όπως η φετινή πορεία του Ολυμπιακού στο Champions League. Αποτυχία, όχι φυσικά επειδή δεν απέκλεισε την Μπαρτσελόνα, ή τη Γιουβέντους, ούτε καν επειδή δεν άφησε εκτός Europa League τη Σπόρτινγκ. Η αποτυχία αφορά τη θλιβερή νοοτροπία με την οποία εμφανίστηκαν μετά από χρόνια στα σαλόνια οι «ερυθρόλευκοι» και την αποκαρδιωτική τους παρουσία στα περισσότερα παιχνίδια του ομίλου. Ο Ολυμπιακός δεν διεκδίκησε τίποτα. Παραδόθηκε στη μοίρα του. Τα έχουμε ξαναπεί…
Προφανώς και ο όμιλος ήταν ο πιο δύσκολος της ιστορίας του. Κι άλλες φορές, όμως, όμιλοι φάνταζαν εξίσου απαγορευτικοί με τον φετινό. Μην ξεχνάτε πόσο απαγορευτική έμοιαζε το 2007 η συνύπαρξη με Ρεάλ, Λάτσιο και Βέρντερ προτού οδηγήσει σε μια ιστορική πρόκριση. Απαγορευτική ήταν και η προ τριετίας συνύπαρξη με Γιούβε και Ατλέτικο. Μόνο που ο τότε Ολυμπιακός του Μίτσελ, αν μη τι άλλο έκανε τους φίλους του να αισθάνονται περήφανοι για τον τρόπο που κοίταξε στα μάτια τους αντιπάλους του. Μόλις πριν από τρία χρόνια, μην ξεχνιόμαστε…
Άλλοθι και δικαιολογίες για τη φετινή του πορεία ο Ολυμπιακός μπορεί να βρει πολλές. Από τη δυσκολία της κλήρωσης, μέχρι το… κλασικό και βολικό «καλά, δεν βλέπετε τι έπαθε η Μπενφίκα που δεν πήρε βαθμό». Το δύσκολο είναι να καθίσει ολόκληρος ο οργανισμός που λέγεται Ολυμπιακός μπροστά από το δικό του καθρέφτη και να προχωρήσει σε μια σοβαρή αυτοκριτική. Μην τρέξουν, όμως, λίγους μήνες πίσω, στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν, αλλά ένα χρόνο πίσω. Στο καλοκαίρι του 2016. Τότε που το διαζύγιο με τον Μάρκο Σίλβα άνοιξε ουσιαστικά τον ασκό του Αιόλου, μιας εποχής στην οποία ο Ολυμπιακός καταπάτησε κάθε νευραλγικό κομμάτι της ορθόδοξης λειτουργίας ενός κλαμπ. Ποια είναι αυτά;
- ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΣΤΑΘΕΡΟ ΚΟΡΜΟ: Είναι αδιανόητο να έχουν χρησιμοποιηθεί μέσα σε 16 μήνες 45 ποδοσφαιριστές σε μια ομάδα! Ποιος προπονητής να μπορέσει να χτίσει μια δυνατή και ανταγωνιστική ομάδα υπό αυτές τις συνθήκες; Πώς να το πράξει όταν από μεταγραφική περίοδο σε μεταγραφική περίοδο μπαίνει στα αποδυτήρια και βλέπει διαφορετικά πρόσωπα;
- ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ: Ο Ολυμπιακός, ο οποίος έχει φέρει τα τελευταία χρόνια ορισμένους από τους κορυφαίους ξένους τεχνικούς που εργάστηκαν ποτέ στη χώρα μας (με πρώτο και καλύτερο τον Ερνέστο Βαλβέρδε) αδυνατεί να χτίσει μια μακρόχρονη σχέση εμπιστοσύνης μαζί τους. Να επενδύσει στο όραμα και τις ικανότητες ενός προπονητή, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Να τον στηρίξει, ακόμη και σε περιόδους που η ομάδα δεν θα έχει την επιθυμητή πορεία. Η φράση… αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα, μοιάζει εξαιρετικά φτωχή για να περιγράψει την πολιτική με την οποία επιλέγονται οι άνθρωποι που θα κάθονται στον «ερυθρόλευκο» πάγκο.
- ΝΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΞΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ: Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουν παίξει στον Ολυμπιακό… 34 ξένοι ποδοσφαιριστές! Αριθμός αδιανόητος και σοκαριστικός για τη νοοτροπία ενός κλαμπ. Μην κοροϊδευόμαστε. Όταν ένας σύλλογος καταφέρνει να κάνει deals με κορυφαίους μάνατζερ, θα κληθεί να προχωρήσει και σε εξυπηρετήσεις. «Θα σε βοηθήσω να πάρεις έναν παικταρά, αλλά θα με βοηθήσεις κι εσύ παίρνοντας τον τάδε πιτσιρικά». 34 ξένοι, όμως, σε ενάμιση χρόνο; Κι από τους 23 που αποκτήθηκαν μετά το καλοκαίρι του 2016 να μην έχει βρεθεί ούτε ένας να κάνει τη διαφορά;
- ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ: Άμεσα συνδεδεμένο με το προηγούμενο. Ο Ολυμπιακός επενδύει (και εισπράττει, αν πάρουμε ως παράδειγμα τον Ρέτσο) εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια στις ακαδημίες του. Αντί, λοιπόν, να αυξάνει τον αριθμό των δικών του «ποδοσφαιρικών προϊόντων» στην πρώτη του ομάδα, κλείνει τις θέσεις με επιλογές ξένων αμφιβόλου αξίας.
Βέβαια, η υλοποίηση ενός μακροπρόθεσμου υγιούς ποδοσφαιρικού πλάνου δεν συμβαδίζει με… ψυχώσεις. Ναι (όσο κι αν σοκάρεστε πολλοί από εσάς) το χτίσιμο μιας πραγματικά καλής ομάδας, μπορεί να περάσει από σαράντα κύματα, ακόμη και μέσα από απώλεια ενός τίτλου. Γιατί η τοποθέτηση στέρεων βάσεων σε οποιαδήποτε ομάδα απαιτεί χρόνο και υπομονή. Στοιχεία που από τον σημερινό Ολυμπιακό απουσιάζουν ολοκληρωτικά.
Αυτοκριτική, λοιπόν. Αυτός είναι ο μονόδρομος που καλείται να ακολουθήσει ο Ολυμπιακός. Ούτε δικαιολογίες, ούτε βολικά άλλοθι. Μόνο η αλήθεια μπορεί να τον οδηγήσει στο χτίσιμο μιας πραγματικά καλής ομάδας.
Και την αλήθεια δεν θα τη βρει το φετινό καλοκαίρι – όπου οι «ερυθρόλευκοι» επιμένω ότι κινήθηκαν με ποδοσφαιρική λογική… μέχρι τα τέλη Αυγούστου που ξαφνικά χάθηκε ξανά η μπάλα – αλλά το καλοκαίρι του 2016. Η τότε ζημιά είναι αυτή που αποδεικνύεται στην πράξη εξαιρετικά δύσκολο να διορθωθεί…
Πηγή: Sport DNA
