Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Οπως στη Μασσαλία, στη Μπράγκα ο Παναθηναϊκός αιωρήθηκε στο κενό. Κατακρημνιζόμενος, πιάστηκε και κρατήθηκε. Πιάστηκε, από το πρότυπο πίβοτ του Ιωαννίδη. Κρατήθηκε, από την ικανότητα να έχει σκοράρει και στα πέντε ευρωπαϊκά ματς αυτό το καλοκαίρι. Ενόψει του τι θα μπορούσε να έχει συμβεί λίγο πριν, στο τετ-α-τετ του Ρόνι Λόπες με τον Μπρινιόλι, εν τέλει έμεινε το ύστατο συναίσθημα. Η γεύση ήλθε, μετά τον ίλιγγο, ευχάριστη. Φυσικά, ποτέ δεν ήταν για να φτάσει το πράγμα ως εκεί. Στα πρόθυρα του τρία-μηδέν. Δύο-ένα έληξε, και πάλι οι Πορτογάλοι ένιωθαν χαρούμενοι.
Ενα παράξενο παιγνίδι. Ενα πρώτο δεκαπεντάλεπτο, όλο Παναθηναϊκός. Ενα πρώτο δεκαπεντάλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο, όλο Σπόρτιγκ. Ο Παναθηναϊκός στο δικό του δεκαπεντάλεπτο, μάλλον τους αιφνιδίασε με την ευθεία προσέγγισή του και σίγουρα τους άγχωσε. Στον αποσυντονισμό τους, βοήθησε και ότι ο Σπόραρ (αντί να κλωτσήσει τη μπάλα) κλώτσησε κι αχρήστευσε τον αστράγαλο του “δυναμό” Αλ-Μουσρατί. Σε όφελος, καμία σχέση με την άλλη στραβοκλωτσιά του Σλοβένου φορ πολύ αργότερα στον αγώνα.
Η Σπόρτιγκ στο δικό της δεκαπεντάλεπτο, μια ομάδα με δομή και αρχές, βρήκε τα τρικ με τις υπεραριθμίες στα αριστερά της επίθεσής της. Εβγαλε τον Παναθηναϊκό από τις θέσεις της οργάνωσής του, τον έκανε να χάσει αυτό με το οποίο ο Παναθηναϊκός “ζει και πεθαίνει” (τον έλεγχο), τον τρύπησε, του έβαλε γκολ. Ο αεικίνητος Μπρούμα, ήδη ήταν ένας επικίνδυνος ανακατωσούρας. Ο Αντρέ Ορτα που προέκυψε στη θέση του Αλ-Μουσρατί, έφερε την εξτρά ενέργεια που έλειπε. Το επίσης κεφαλαιώδες, αφυπνίστηκε και ενεργοποιήθηκε ο σέντερ-φορ τους.
Κατά τα λοιπά; Ενα θερινό φεστιβάλ Βαθιάς Μπαλιάς, στον πορτογαλικό βορρά. Σαν να έβλεπε ο θεατής, εναερίτες της Εθνικής Σκωτίας. Πιο πολλή ώρα η μπάλα ψηλά, παρά χαμηλά. Η μπάλα ψηλά, σημαίνει πολλή μονομαχία. Πολλή “δεύτερη μπάλα”. Ολίγη κυκλοφορία. Ολίγη τάξη και σειρά. Πολλές εναλλαγές της κατοχής. Πολλές διακοπές, εδώ κι εκεί. Ισως, όχι ένα “παράξενο” παιγνίδι. Καλύτερα, ένα παιγνίδι χαλασμένης ροής. Είναι βάσιμος λόγος, αυτό το μοτίβο, ότι καταποντίστηκαν ποδοσφαιριστές που κάνουν διαφορά σε ομαλή ροή. Ο Πίζι, ο Τζούριτσιτς.
Η μπάλα ψηλά, σημαίνει και κάτι άλλο. Οτι αφήνονται πολλά, στο τυχαίο. Στο ένα-μηδέν, προτού μιλήσει το χάρισμα του Μπρούμα και του Αμπέλ Ρούιθ, μια μπαλιά του Μανσίνι πέφτει από τον ουρανό κι ο Παλάσιος που μάχεται να την κάνει δική του, χάνει τη φίφτι-φίφτι διεκδίκηση από τον αριστερό μπακ. Στο δύο-μηδέν, υπό πίεσιν χώρου και χρόνου ο Γέντβαϊ δοκιμάζει τη μεγάλη μεταφορά και η μπάλα πέφτει επάνω στην πινακίδα. Αμεση επαναφορά, γκολ από εκείνα που λέμε πως μπαίνουν “στο χωριό”. Πράγμα, όχι ακριβές. Η Ρεάλ άνοιξε το σκορ σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 2002, από γρήγορο πλάγιο του Ρομπέρτο Κάρλος.
Ακόμη και στην ευκαιρία του Σπόραρ, μια μπάλα έρχεται…από το υπερπέραν και πέφτει επάνω στο κεφάλι του Μανσίνι την ώρα που ο Αργεντινός εξτρέμ προσπαθούσε να υπολογίσει, περίπου στα τυφλά, πού θα γίνει το γκελ. Μάλιστα, του “κάθεται” η μπάλα μπροστά σαν παραγγελιά για να παίξει (και, βέβαια, να προσπεράσει) ένας-εναντίον-ενός στο ανοικτό γήπεδο τον Ζοζέ Φόντε. Δεν έγινε εκεί, ένα-ένα. Εγινε ύστερα, δύο-μηδέν. Δεν έγινε προς το τέλος, τρία-μηδέν. Εγινε αμέσως, δύο-ένα. Είπαμε, ολίγη τάξη και σειρά. Πολύ, από το τυχαίο της ρουλέτας.
Σύνοψη. Τα 26/32 εισιτήρια του Τσάμπιονς Λιγκ δίδονται “με απευθείας ανάθεση”. Μόνον έξι, περισσεύουν και βγαίνουν “με διαγωνισμό”. Να πάρει η ελληνική λίγκα τα δύο από τα έξι, πράγμα που “εξ ορισμού” προϋπέθετε 5/5 προκρίσεις, ουδέποτε επρόκειτο να είναι βόλτα στην παραλία. Δεν είναι. Είμαστε, 1+1 γκολ πίσω. Από πενήντα-πενήντα, σαράντα-εξήντα. Ούτε για την Αντβερπ και τη Σπόρτιγκ Μπράγκα θα είναι η ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα, διακοπές Αυγούστου. Προσβλέπουμε.
Πηγή: Sport DNA
