Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Τα ‘παμε, μη τα ξαναλέμε, το 90’ ή το 90’+ έγινε η θερινή Ωρα Ελληνα Ποδοσφαιριστή. Ο Γαλανόπουλος. Ο Ιωαννίδης. Ο Αλεξανδρόπουλος, που ακολούθησε το trend του καλοκαιριού 2023. Ωραίοι, νέοι άνθρωποι που έρχονται στο διεθνές προσκήνιο και βάζουν μεγάλα γκολ. Υπάρχει φυσικά, και εκείνος που δεν έχει…ώρα. Γιατί το κάθε λεπτό σε αγώνα, μπορεί να το κάνει δικό του.
Αν ο οργανισμός δεν σηκώνει την πολλή περιπέτεια και φεύγεις από την Τούμπα στο 10′, δύο ώρες αργότερα είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι αυτό το ματς τελείωσε 3-0. Πώς; Κωνσταντέλιας, φίλε. Οπως Ιερουσαλήμ, 4-1. Εδώ έκανε να φαίνεται ο Οτζίτζα-Οφόε, από δική του παλιοδουλειά, κορόιδο. Λέγεται, game changer.
Η Πέμπτη ήταν ευρωπαϊκή βραδυά για να εστιάσει κανείς με τη σειρά, πρωτίστως, στους φρέσκους σέντερ-φορ. Ενας, Λορέν. Πολύτιμος, αναξιοποίητος. Πολύτιμος, επειδή ήδη κάνει για την ομάδα πολλά.
Αναξιοποίητος, επειδή όσα αγόγγυστα κάνει για την ομάδα είναι περισσότερα από όσα ακόμη (δεν) κάνει η ομάδα γι’ αυτόν. Η πρώτη προπονητική προτεραιότητα του κυρίου Τερζή, από σήμερα το πρωί, δεν μπορεί παρά να είναι το να συρρικνωθεί μες στο παιγνίδι η μεγάλη απόσταση των συμπαικτών από το “εννέα”. Δεν θα επιτευχθεί, εννοείται, σε μια μέρα μέσα.
Δύο, Σαμάτα. Επίσης δεν θα επιτευχθεί σε μια μέρα μέσα, το να τον μάθει το γκρουπ-ΠΑΟΚ καλά. Ωστε να συγχρονιστούν, με τις κινήσεις του. Είναι αυτό που κιόλας (προτού έλθει, καν, στην Ελλάδα) γνωρίζαμε, ένα στοιχείο…φθοροποιό για τον αντίπαλο και δημιουργικό για την ομάδα. Εδώ η πρώτη προπονητική προτεραιότητα, δεν μπορεί παρά να είναι ένα δουλεμένο σχέδιο ποιος/πού/πότε/πώς γεμίζει την περιοχή όταν ο Σαμάτα λείπει έξω και “κάνει δουλειά”. Οπως το σχέδιο-Χάιντουκ, όταν ο Λιβάια παίζει φορ-δεκάρι. Λείπει ο Λιβάια έξω, πάντοτε τουλάχιστον τρεις έρχονταν και πατούσαν, οργανωμένα και στοχευμένα, μέσα.
Παρένθεση. Αυτή την εβδομάδα είδαμε Ντίναμο, είδαμε και Χάιντουκ. Δικαιολογήθηκε στο κεφάλι μας, πώς πριν σχεδόν ένα μήνα στην πρεμιέρα του κροατικού πρωταθλήματος η Χάιντουκ πήγε στο Ζάγκρεμπ και νίκησε τη Ντίναμο με copy paste ανατροπή ΑΕΚ, 1-2 από 1-0. Εκανε, μια κάποια εντύπωση. Δεν έπρεπε. Είναι απλό. Το παιγνίδι της Χάιντουκ είναι καλύτερο από το παιγνίδι της Ντίναμο, τελεία. Αν πρέπει να διαλέξεις ποια από τις δύο ομάδες θέλεις να βλέπεις, σίγουρα παίρνεις Χάιντουκ.
Τρία, για να επιστρέψουμε στους σέντερ-φορ, Ελ Κααμπί. Να τον (ξανα)δούμε, και σε συνθήκη κυριαρχίας του Ολυμπιακού. Ετσι κι αλλιώς, θα συμβεί άμεσα. Με τον Πανσερραϊκό, με την Τσούκαριτσκι. Αυτό που είδαμε, ήταν σε συνθήκη κυριαρχίας της Γενκ. Τι θέλεις από τον φορ, όταν η ομάδα πιέζεται; Τι εκτιμά ο συμπαίκτης που πιέζεται, στον φορ;
Οποτε φτάνει η μπάλα σε αυτόν, πρώτον να μη τη χάνει για κανένα λόγο, δεύτερον κάτι να κερδίζει, ας είναι και ένα πλάγιο άουτ, τρίτον να δίνει έτσι χρόνο στους υπόλοιπους να πάρουν ανάσα και να ανεβούν στο γήπεδο. Να του ακουμπάς τη μπάλα, που λένε. Και να νιώθεις ασφάλεια.
Ο Ελ Κααμπί, εν πρώτοις δεν έδειξε να είναι ακριβώς αυτό. Αν ισχύει ότι το σκέπτονται στον Ολυμπιακό να χωρίσουν με τον ακριβό Ελ Αραμπί, ενδεχομένως θα ωφελούσε να μη βιαστούν τόσο! Αν και, παρένθεση νούμερο-δύο εδώ, ο Ελ Κάτι που έκανε τον θεατή στο Βέλγιο να χαζεύει, δεν ήταν ούτε ο Κααμπί ούτε ο Αραμπί. Ηταν ο (Ελ) Κανούς. Για την παράδοση της Γενκ στο να μας δίνει μελλοντικά αστέρια, αυτός μοιάζει να είναι κατηγορίας Ντε Μπράουνε.
Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, αυτή τη στιγμή (ενόσω, δηλαδή, υπολείπονται σε σχέση με την αντικειμενική δυνατότητα της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού) τους συνδέει ένα κοινό. Το ποδόσφαιρο, τους κάνει πιο πολλά χατίρια απ’ όσα αντιστοιχούν στην απόδοσή τους. Εχω αναφέρει επανειλημμένως, πόσο πιστεύω στη θετικότητα. Στη θετική ενέργεια, μέσα. Ας βρέχει αρνητισμό, έξω. Αμα το γκρουπ είναι καλά μέσα, δεν πα’ να βουρλίζεται όλο το υπόλοιπο οικοσύστημα, αυτά που τα λέμε χατίρια έρχονται στους αγώνες πιο εύκολα. Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ έκαναν προκρίσεις εις βάρος ομάδων κάθε άλλο παρά υποδεέστερων, θα ‘λεγε κανείς ανώτερων σε ορισμένους τομείς, και με ρόστερ τσίμα-τσίμα. Αλλά, καλύτερα τσίμα-τσίμα και καλά μεταξύ τους, παρά άπλα με πολλή φύρα ή με ακυβέρνητο χάος.
Χατίρια, τα αυτογκόλ, τα δοκάρια, όποια άλλη λεπτομέρεια θέλετε, είναι μια κουβέντα βέβαια. Στο Βέλγιο ας πούμε, ολόκληρη η φορά του ανέμου άλλαξε στην αποβολή. Ενα τυχαίο γεγονός. Ή, ίσως όχι. Αυτός ο απλώς decent Ισπανός δεξιός μπακ που στον Ολυμπιακό παίζει αριστερός…δεν θέλεις να σε μαρκάρει. Ενοχλεί, εκνευριστικά. Ενας στενός κορσές. Ο Πέιντσιλ, δεν (τον) ήθελε. Και τον κλώτσησε! Υστερα, 10 v 11, το ένα-ένα “ερχόταν” ίσαμε δέκα-δεκαπέντε-είκοσι λεπτά πριν έλθει. Στο τέλος της ημέρας, ισχύει η αλήθεια ζωής που αποτυπώνεται σε ένα τατού στο πόδι του Εκονγκ. Earned, not given. Τίποτα δεν χαρίζεται, αν δεν το κερδίσεις.
Αν μιλήσουμε για τσίμα-τσίμα ρόστερ, το πιο ταιριαστό είναι να πάμε στον Αρη. Το ευρωπαϊκό καλοκαίρι του Αρη ξεκίνησε και τελείωσε με ένα σέντερ-μπακ, τον Αγιο Φαμπιάνο. Ξεκίνησε με σέντερ-φορ στην Αρμενία τον ξεγραμμένο Γκρέι, τελείωσε με σέντερ-φορ στη Ρουμανία κατ’ ανάγκην τον Χριστοδουλόπουλο. Κατέληξε, σε ένα δεύτερο μέρος παράτασης που ο Αρης το αντιμετώπισε με δέκα ποδοσφαιριστές. Και με δίδυμο στα εξάρια, ένα οκτώ/δέκα κι ένα αριστερό μπακ. Στο οποίο δεύτερο μέρος παράτασης, είχαν πια αποσυρθεί και οι έξι “πρώτης επιλογής” παίκτες μπροστά από τον γκολκίπερ και την τετράδα της οπισθοφυλακής. Downgrade!
Παρά ταύτα το management της παράτασης, μία απολύτως in extremis κατάσταση, είναι άξιο εύσημο του προπονητή. Ο κύριος Τερζής καθοδήγησε τον Αρη, κοντά 13 χρόνια μετά την Ατλέτικο, σε αυτό που για το κλαμπ θα ήταν, μία πρόκριση επί της Ντινάμο Κιέβου, το (έκτοτε) πλέον παραπλήσιο. Οχι εφάμιλλο, εννοείται. Παραπλήσιο, όμως. Διότι σε αυτά τα σχεδόν 13 χρόνια, όποιον freak αποκλεισμό μπορεί ένας εχθρός να “ευχηθεί”, ο Αρης τον βίωσε. Δεν είχε βιώσει μόνον, αποκλεισμό σε πέναλτι. Εξαιτίας ενός ουρανοκατέβατου γκολ (διότι, μη γελιόμαστε, εκεί κρίθηκε το έργο) από δεξιό μπακ που είχε μπει αλλαγή!
Τελευταίες δύο εβδομάδες του Αυγούστου, είναι η πανήγυρις των πλέι-οφ. Τέσσερις ομάδες Σούπερ Λιγκ, καμία άουτσαϊντερ (όπως θα ήταν, φερ’ ειπείν, ο Αρης έναντι της Μπεσίκτας). Η μίνιμουμ βάση πιθανοτήτων εδώ, είναι το φίφτι-φίφτι. Καμία σχέση, με τον περσινό ανείπωτο καταποντισμό. Γεννάται προοπτική, και για το πρωτάθλημα. Αν μη τι άλλο, για τις top ομάδες της χώρας η σεζόν στον ανταγωνισμό θα είναι πολύ πιο απαιτητική. Το upgrade δεν επαφίεται στον πατριωτισμό. Επιβάλλεται.
Πηγή: Sport DNA
