Του Γιώργου Καραμάνου
Για τον Θουκυδίδη: «Ολα εκ φύσεων μειώνονται, φθείρονται, χειροτερεύουν». Για τον Μέγα Ναπολέοντα αντίστοιχα: «Μετά την κορυφή, η πορεία είναι πάντα κατηφορική». Κάπως έτσι λοιπόν και ο Ζινεντίν Ζιντάν τη στιγμή που έβαζε τα χείλη του μπροστά στο μικρόφωνο, στην αίθουσα τύπου της Ρεάλ, είχε την απόλυτη ψυχική-συναισθηματική αρμονία και την πλήρη συναίσθηση ότι η μεγάλη του μέρα ήρθε. Και πέρασε! Ποτέ ξανά δεν θα μπορούσε να είναι τόσο τέλεια. Εκεί, στη Μαδρίτη δεν θα γινόταν να του συμβεί κάτι πιο μεγαλειώδες, απ’ όσα έζησε σε αυτά τα μυθικά 2,5 χρόνια. Οι 14 τίτλοι σε αυτό το διάστημα, οι τρεις κούπες με τα μεγάλα αυτιά τον ανέβασαν εκεί όπου δεν θα ξαναβρεθεί μάλλον ποτέ.
Είναι απίστευτα δύσκολο να παίρνεις τέτοιες αποφάσεις καβάλα στ’ άλογο. Να τα παρατάς όλα τη στιγμή της υπέρτατης δόξας και ενώ είσαι ο βασιλιάς να απαρνείσαι τη γλύκα της στιγμής και να δείχνεις ότι διαθέτεις όλη εκείνη την εξυπνάδα, όλη τη σοφία του κόσμου για να δείξεις σε όλους ότι ήξερες ακριβώς ποια θα ήταν η κατάλληλη στιγμή να τους παρατήσεις όλους Και κάπως έτσι να ανεβαίνεις ακόμα περισσότερο στην εκτίμηση ακόμα και των αντιπάλων.
Ο Ζιζού δεν χρειάστηκε να κρυφτεί πίσω από τις λέξεις. Αισθάνεται πολύ δυνατός για να υπεκφεύγει. Το ξεστόμισε όσο πιο απλά γινόταν και με τη χαλαρή ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει το στιλ ομιλίας του, έβαλε εξ αρχής τέλος στα όποια σενάρια συνωμοσίας: «Το όλο ζήτημα είναι πιο απλό απ’ ό,τι μπορεί να φαίνεται. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που πρέπει να ξέρεις πότε να σταματάς. Το κάνω για το καλό της ομάδας (σ.σ.: αυτή ήταν η μισή αλήθεια). Μαζί μου θα ήταν περίπλοκο να νικήσουμε την επόμενη σεζόν. Πρέπει να ξέρεις πότε να είσαι σε ένα club. Η ομάδα έχει ανάγκη για αλλαγές, το ίδιο κι εγώ».
Γιατί όμως το έκανε με αυτόν τον τρόπο και έριξε τέτοια βόμβα; Ο ίδιος άφησε να εννοηθεί, ότι εάν το έχανε στο Κίεβο, ίσως να μην έφευγε. Θα είχε κίνητρο για να το σηκώσει ξανά. Τώρα όμως δεν έχει. Ο κύκλος του μύθου ολοκληρώθηκε. Γι’ αυτό κι ακύρωσε τον εαυτό του και τα όσα υποστήριξε τελευταία φορά πριν από δύο μήνες, όταν μετά το ματς με τη Λας Πάλμας έλεγε το εντελώς αντίθετο απ’ ό,τι τελικά έπραξε: «Για όσο εξαρτάται από εμένα, θα συνεχίζω στη Ρεάλ. Η ιδέα μου είναι να παραμείνω όσο περισσότερο γίνεται».
Ο Ζιντάν είχε απάντηση και σε αυτό. «Οταν έλεγα ότι θα παραμείνω, στο κεφάλι μου στην πραγματικότητα συνέβαιναν άλλα πράγματα. Ισως να κάνω λάθος, αλλά εγώ το βλέπω ξεκάθαρα ότι με εμένα αυτή η ομάδα δεν θα συνεχίσει να νικάει». Προφανώς εδώ κρύβεται και όλο το ζουμί. Ο Γάλλος γνωρίζει, έβλεπε στα ενδότερα της Ρεάλ. Κάτι τον χάλασε. Η ομάδα που γερνάει. Ισως ότι τα σήκωσαν όλα και χάθηκε η ορμή. Οτι χωρίς πιθανώς τον Κριστιάνο δεν θα είναι το ίδιο. Μπορεί λοιπόν και να ερμηνεύσεις την κίνησή του ότι… το βάζει στα πόδια, έχοντας κατανοήσει το τέλος του κύκλου. Και έτσι όμως να είναι, εννοείται ότι πράττει το σωστό: πρώτα για την υστεροφημία του και έπειτα για τους Μαδριλένους.
Ουσιαστικά ο Ζιντάν δεν κάνει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο οποίος το το 2012 δήλωνε «άδειος», ενώ πέρσι ο Λουίς Ενρίκε έλεγε στο αντίο του: «θέλω να ξεκουραστώ». Προφανώς είναι ακραία εξαντλητικό να καθοδηγείς ένα club, που σου απαγορεύει ακόμα και την ισοπαλία. Εχεις την αίσθηση ότι η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης είναι οι πιο δύσκολες ποδοσφαιρικές δουλείες του κόσμου εξαιτίας της νοοτροπίας διοίκησης, κοινού, κοινωνίας, που απαιτεί όχι μόνο τη νίκη, αλλά αυτή να έρχεται και με θέαμα, παρέα με πολλά και υπέροχα γκολ. Κάθε τι άλλο δεν γίνεται αποδεκτό.
Επίσης, υπάρχει και εκείνο που μία φορά κι έναν καιρό είχε εξηγήσει ο Τσόλο Σιμεόνε για την δική του ζωή στην Ατλέτικο: «Κάποια στιγμή οι παίκτες δεν μπορούν να ακούν τα ίδια και τα ίδια. Από ένα σημείο και έπειτα δεν αφομοιώνουν ή δεν αντέχουν να τους πιέζεις τόσο πολύ στα όρια τους. Αυτό, το καλό, μπορεί να διαρκέσει για 3-4 χρόνια. Μετά πρέπει είτε να αλλάξουν αυτοί στους οποίους μιλάς, είτε να φύγεις εσύ και να βρεις άλλα αυτιά που θα θέλουν να ακούσουν τα όσα έχεις να πεις». Κάπως έτσι λοιπόν ο Ζιντάν αποφάσισε να είναι εκείνος που φεύγει. Αλλωστε το είπε καθαρά στο αντίο του, εκφράζοντας τους άνωθεν προπονητικούς φόβους: «Δεν θέλω να τελειώσω άσχημα από εδώ. Θέλω να τελειώσω τώρα που όλα πήγαν καλά»!
Ο ίδιος προφανώς γνωρίζει ότι η φετινή Ρεάλ του -17 στη La Liga, του αποκλεισμού από τη Λεγανές στο Κύπελλο, ήταν κακή. Πως χρειάστηκε αντίπαλα λάθη, αλλά και διαιτητικά, ώστε να φτάσει στο τρίτο διαδοχικό. Ξέρει ότι η τύχη είναι γυαλί κι εκεί που λάμπει, θρυμματίζεται. Δεν υπάρχει λόγος να το ρισκάρει παραπάνω. Και ειδικά στη Ρεάλ όπου είναι απίστευτα μικρός ο δρόμος από το αλληλούια… στο γιούχα. Και έτσι γίνεται ο ανυπέρβλητος μάγκας. Επειδή πραγματικά τίποτε δεν δημιουργεί περισσότερο αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση από το να φεύγεις εσύ τη στιγμή που πρέπει…
ΥΓ.: Και τώρα αφού καθίσεις εκτός δουλειάς ένα χρόνο, ας αναλάβεις τη Γαλλία να σηκώσεις κι εκεί ό,τι είναι να σηκώσεις, να μην σε φτάσει κανείς, ποτέ!
Follow me: @jorgekaraman
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
