Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Και ξαφνικά… ζούμε στον αστερισμό των Ελλήνων τερματοφυλάκων! Και όχι άδικα… Η φετινή χρονιά εξελίχθηκε σε σεζόν εκτόξευσης της μετοχής που λέγεται «Έλληνας τερματοφύλακας» στα μάτια του μέσου φιλάθλου. Ο Πασχαλάκης στον ΠΑΟΚ, ο Βλαχοδήμος στον Παναθηναϊκό, ο Μπάρκας στην ΑΕΚ, ο Γιαννιώτης στον Ατρόμητο, ο Αθανασιάδης στον Αστέρα Τρίπολης. Και δεν είναι οι μόνοι. Όλοι τους με το παράσημο της καταπληκτικής σεζόν που πραγματοποίησαν στο πέτο τους!
Είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο η συγκεκριμένη πραγματικότητα. Και αποτελεί την κορυφή της διαρκούς εξέλιξης της «σχολής Ελλήνων τερματοφυλάκων» που αρχίζει δειλά – δειλά να παίρνει σάρκα και οστά, με την παρουσία εξαιρετικών γυμναστών τερματοφυλάκων στις περισσότερες ομάδες της χώρας μας. Προπονητών που έχουν μάθει να ζουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά που δικαιούνται τεράστιο μερίδιο στη διαρκή ανάπτυξη της «εγχώριας βιομηχανίας των γκολπόστ». Όσοι δεν διαβάσατε την εξαιρετική συνέντευξη του Νίκου Κωνσταντινίδη (του προπονητή τερματοφυλάκων του Αστέρας Τρίπολης) στον Μάριο Σταμπουλή, αξίζει να της ρίξετε μια ματιά για να έρθετε πιο κοντά στον δύσκολο, απαιτητικό και τις περισσότερες φορές μοναχικό κόσμο όσων υπηρετούν την πιο… ψυχοφθόρα (αλλά και πιο γοητευτική) θέση σε όλα τα ομαδικά σπορ!
Πάμε, όμως, και στο κεντρικό πρόσωπο του σημερινού blog: Τον Ανδρέα Γιαννιώτη. Πρέπει ή δεν πρέπει να είναι ο βασικός τερματοφύλακας του Ολυμπιακού τη νέα σεζόν; Η απάντηση μου είναι… κατηγορηματική: Επιβάλλεται να είναι! Ή για να το θέσω διαφορετικά, επιβάλλεται να είναι το νούμερο ένα στο σχεδιασμό των «ερυθρόλευκων» για τη χρονιά που έρχεται. Και θα εξηγήσω γιατί…
Όταν πριν από δύο καλοκαίρια οι «ερυθρόλευκοι» εμφάνιζαν τον Στέφανο Καπίνο ως διάδοχο του Ρομπέρτο είχα διαχωρίσει τη θέση μου από το γενικό κλίμα… αποθέωσης του Έλληνα κίπερ, καταθέτοντας δημόσια την άποψη μου και εκφράζοντας τις ενστάσεις μου για τη συγκεκριμένη επιλογή. Ούτε προσωπικά είχα, φυσικά, με τον άνθρωπο, ούτε κάποια εμπάθεια. Απλά, έβλεπα έναν τερματοφύλακα με σοβαρές ατέλειες στο παιχνίδι του, με την καριέρα του να βρίσκεται σε… ελεύθερη πτώση και με μηδαμινή βελτίωση σε τομείς του παιχνιδιού του που διορθώνονται μόνο μέσα από σκληρή δουλειά (με ό,τι συνεπάγεται αυτό)…
Οι προδιαγραφές του Ανδρέα Γιαννιώτη είναι ακριβώς… αντίθετες! Στα 26 του χρόνια ο διαρκώς ανερχόμενος τερματοφύλακας, μοιάζει να έχει ολοκληρώσει το αγροτικό του και να είναι απολύτως έτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά!
Δουλευταράς, συνεσταλμένος, προσγειωμένος και με μια καριέρα που χαρακτηρίζεται από δύο σημαντικά στοιχεία: Κάθε του χρονιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη και κάθε σεζόν – μέσα από σκληρή δουλειά – εμφανίζει ο ίδιος σημαντική βελτίωση σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού του.
Στα δικά μου μάτια του project Καπίνο, έμοιαζε εξαρχής με… καμένο χαρτί για τον Ολυμπιακό. Αντίθετα το project Γιαννιώτης, μοιάζει να βρίσκεται στην απόλυτη ωρίμανσή του για να πάρει σάρκα και οστά. Τι χρειάζεται;
Εμπιστοσύνη, στήριξη και θωράκιση με έναν έμπειρο τερματοφύλακα στο πλευρό του. Η παραμονή του Προτό στο λιμάνι θα ήταν ευλογία. Η παραμονή του Βέλγου, όμως, φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη και έτσι ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να στραφεί σε μια δεύτερη λύση, η οποία θα πρέπει να πληροί τις προδιαγραφές ενός εκ των ελάχιστων «ερυθρόλευκων» ποδοσφαιριστών που διασώθηκαν από το φετινό ναυάγιο.
Νομίζω, όμως, ότι έφτασε η ώρα ο οργανισμός που λέγεται Ολυμπιακός να στηρίξει απόλυτα τον Ανδρέα Γιαννιώτη ως υπ’ αριθμόν ένα επιλογή στα «ερυθρόλευκα» γκολπόστ. Ο ίδιος φρόντισε να κερδίσει με το σπαθί του τη συγκεκριμένη ευκαιρία!
Υ.Γ. Το κεφάλαιο Καπίνο δεν έχει κλείσει για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κάθε άλλο. Και ενδεχομένως η μετακόμισή του στο εξωτερικό να βοηθήσει και τον ίδιο να επανέλθει στις σωστές… ράγες. Αυτές που χαρακτήριζαν την εξέλιξή του στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Γιατί στην πορεία ο Στέφανος… εκτροχιάστηκε. Ποτέ δεν είναι, όμως, αργά για να επανέλθει ένα τρένο στη σωστή του πορεία. Αρκεί να θέλει να επανέλθει…
Πηγή: Sport DNA
