Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ναι, δεν το κρύβω ότι τη στιγμή που η αγγλική τηλεόραση μετέφερε στις οθόνες μας το περίφημο γράφημα της goal line technology στην απίθανη φάση του ντέρμπι κορυφής της Premier League, αφενός… πήγα να σπάσω την τηλεόραση και αφετέρου σκέφτηκα «τι τη θέλουμε τη ριμάδα την τεχνολογία στο ποδόσφαιρο»…
Εννοείται, φυσικά, ότι κάνω πλάκα. Η συγκεκριμένη φάση μπορεί να… πόνεσε κάθε φίλο της Λίβερπουλ σε ολόκληρο τον πλανήτη, πλην όμως επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά πόσο αναγκαία είναι η χρήση της τεχνολογίας, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά στον αθλητισμό γενικότερα.
Το γυμνό μάτι πιθανότατα θα είχε κατακυρώσει το γκολ της Λίβερπουλ, οι «κόκκινοι» θα είχαν προηγηθεί, ενδεχομένως η ροή της αναμέτρησης να είχε διαφοροποιηθεί, αλλά θα ήταν άδικο! Θα είχε μετρήσει ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει. Τόσο απλό! Η αδικία δεν είναι… πλαστελίνη να τη μεταλλάσσουμε ανάλογα με το πως μας βολεύει. Κι αν θέλουμε να διώξουμε όσο περισσότερο μπορούμε την καχυποψία από το ποδόσφαιρο, θα πρέπει σε κάθε φάση να αποδίδεται δικαιοσύνη, ακόμη κι αν χρειαστεί κάποια στιγμή να διευθύνονται τα παιχνίδια από… ρομπότ!
Επί της ουσίας. Ειλικρινά απορώ με τον… αφορισμό που υφίστανται από χθες βράδυ παίκτες όπως ο Λόβρεν ή ο Άρνολντ επειδή – πράγματι – δεν βρέθηκαν σε καλή μέρα στο “Etihad”. Λες και η κακή απόδοση ενός ποδοσφαιριστή αποτελεί… ποινικό αδίκημα. Λες και η ποιότητα του αντιπάλου δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Τι κρατάω, προσωπικά, από το συγκεκριμένο παιχνίδι;
Πρώτο και κυριότερο ότι είδαμε μια ματσάρα. Και το γεγονός ότι η Λίβερπουλ αποτελεί – και αγωνιστικά – πλέον το αντίπαλο δέος της απίθανης Μάντσεστερ Σίτι που έχει δημιουργήσει ο Πεπ Γκουαρδιόλα, πιστοποιεί τα άλματα που έχει πραγματοποιήσει η ομάδα του λιμανιού την τελευταία τριετία στα χέρια του Γιούργκεν Κλοπ. Ξέρετε, μια ματσάρα δεν γίνεται… λιγότερο ματσάρα όταν χάνει η ομάδα που υποστηρίζουμε!
Το παιχνίδι κρίθηκε πραγματικά στη λεπτομέρεια, στο… εκατοστό! Ένα εκατοστό πιο μέσα και το γκολ της Λίβερπουλ θα μέτραγε, ένα εκατοστό πιο δίπλα και το σουτ του Σανέ θα σταμάταγε στο δοκάρι, όπως το αντίστοιχο του Μανέ στο πρώτο ημίχρονο. Με εξαίρεση το τελευταίο δεκάλεπτο στο οποίο η Σίτι εκμεταλλεύτηκε τους ανοιχτούς χώρους που βρήκε, σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια της αναμέτρησης οι δύο ομάδες βρίσκονταν στο απόλυτο 50-50% και σε μια ισορροπία του τρόμου.
Η Λίβερπουλ ούτε θα κέρδιζε, ούτε θα έχανε το βράδυ της Πέμπτης το πρωτάθλημα στο Μάντσεστερ. Θα το χάσει ή θα το κερδίσει στα εναπομείναντα 17 παιχνίδια μέχρι το τέλος της σεζόν. Η διάρκεια και η συνέπεια αποτελούσαν εδώ και πολλά χρόνια το μεγαλύτερο αντίπαλο των «κόκκινων» και αυτές είναι που θα κρίνουν την ιστορική επιστροφή της ομάδας του Κλοπ στο θρόνο της βασίλισσας του αγγλικού ποδοσφαίρου. Κανένα πρωτάθλημα δεν κρίνεται σε… 1,38 εκατοστά – ιδιαίτερα στην Premier League – αλλά σε βάθος 38 αγώνων.
Αν έλεγε κανείς αρχές Δεκεμβρίου ότι μετά το ντέρμπι Σίτι – Λίβερπουλ το φινάλε του ντέρμπι θα έβρισκε τους «κόκκινους» πρωτοπόρους στη βαθμολογία με τέσσερις βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο, θα του φόραγαν… ζουρλομανδύα. Η Λίβερπουλ πήρε άριστα (ή σχεδόν άριστα) στη διαχείριση του εξοντωτικού προγράμματος του Δεκεμβρίου και κέρδισε το πρώτο μεγάλο στοίχημα της χρονιάς στη μάχη του πρωταθλητισμού. Αφαίρεσε από τη Σίτι τον τίτλο του αδιαφιλονίκητου φαβορί και έφερε τη μάχη της κορυφής στα μέτρα του απόλυτου 50-50%. Κι απέναντι σε αυτή την ομαδάρα του Πεπ, το συγκεκριμένο δεδομένο αποτελεί επίτευγμα.
ΥΓ: Εκεί που η Λίβερπουλ είχε… συγκρουόμενα στο κέντρο της άμυνάς της, πλέον διαθέτει τον κορυφαίο κεντρικό αμυντικό του πλανήτη. Τον Φαν Ντάικ δεν τον απολαμβάνεις, απλά… τον χαζεύεις!
Πηγή: Sport DNA
