Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Ολυμπιακός δεν δικαιούται να κερδίσει την παρτίδα, τρία-μηδέν. Ο Παναθηναϊκός δεν δικαιούται να κερδίσει την παρτίδα, μηδέν-τρία. Πολύ περισσότερο, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός “δεν χρωστάνε” (εκτός από το να χάσουν τρία-μηδέν μία παρτίδα που, τη στιγμή της διακοπής, ήταν ένα-ένα, από πάνω) να τους αφαιρεθούν και βαθμός ή βαθμοί. Αλλά πάλι, μείζον θέμα δεν είναι τι θέλουν, ή τι μέσω των συνηγόρων θα επιδιώξουν για τον εαυτό τους και για τον αντίπαλο, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Το μοναδικό θέμα είναι, ή θα έπρεπε να είναι, τι “θέλει” το Ποδόσφαιρο. Το Ποδόσφαιρο, το μόνο που θέλει είναι τα χαμένα 41+ λεπτά πραγματικής, όχι χάρτινης, δράσης.
Η βαθμολογία στο πρωτάθλημα υπάρχει, για να αποτυπώνει ένα πράγμα. Πάντοτε, το αγωνιστικό αποτέλεσμα. Ποτέ, το δικηγορικό αποτέλεσμα. Ποτέ, το ιατρικό αποτέλεσμα. Ποτέ, το πολιτικό αποτέλεσμα. Το ντέρμπι, “να μη μακρηγορούμε” που λέει κι ο πρόεδρος της Σούπερ Λιγκ, καλώς διακόπηκε. Ομως δεν παύει να είναι ζωτική ανάγκη του ελληνικού πρωταθλήματος, πάση θυσία ο αγώνας Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός να παράγει τελικό αγωνιστικό αποτέλεσμα. Να παιχτούν no matter what, αυτά τα 41+ λεπτά. Σε γεμάτο γήπεδο; Σε εκκενωμένο γήπεδο; Σε μερικώς εκκενωμένο γήπεδο; Με τον ίδιον ρέφερι; Με άλλον ρέφερι; Ας τα αφήσουμε αυτά, να “τα βρει η υπηρεσία”. Πάντως, να παιχτούν. Οπως συμβαίνει, παντού στον ταραγμένο κόσμο. Και ταυτόχρονα φυσικά, για την υπαιτιότητα οι δικαστές να επιβάλουν τη γκάμα των λοιπών κυρώσεων.
Οι τακτικοί δικαστές είναι μεγάλοι άνθρωποι, με όση κοινή πείρα ζωής χρειάζεται για να ξέρουν πως στον πόλεμο το πρώτο θύμα, πριν τα θύματα, είναι η αλήθεια. Δεν εννοεί κανείς, να μη λάβουν υπ’ όψιν τα κόκκινα και τα πράσινα κομμάτια της δικογραφίας. Εννοώ, να δικάσουν συνεκτιμώντας τα πάντα. Φιλτράροντάς τα, μέσα από την κοινή πείρα ζωής. Κυρίως, ενόσω δικάζουν, να μη χάσουν ούτε για μια στιγμή τον μπούσουλα βάσει του οποίου “το Ποδόσφαιρο είναι το πρώτο”. Να δικάσουν, πώς να το πω, όχι υπηρεσιακά. Δικάζοντας, να κάνουν κάτι που θα μοιάζει μια δική τους, καθ’ υπερβολήν γράφω τη λέξη, επανάσταση. Μια υπέρβαση, για το γενικό καλό του σπορ. Δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος, επ’ αυτού. Εχουμε πειστήρια, ότι το επιστημονικό+πολιτικό προσωπικό της χώρας κατά βάθος μισεί τα σπορ. Αμάχητο πειστήριο, μία κηλίδα εσαεί, παραμένει η 7η Οκτωβρίου 2020. Επιστήμονες+πολιτικοί έκλεισαν τον outdoor (ερασιτεχνικό) αθλητισμό, μία κατ’ εξοχήν δραστηριότητα υγείας, για λόγους…υγείας του πληθυσμού!
Ευθύς εξαρχής στο ματς, το οποίο ματς δεν χάνει την αξία και τη σημασία του μόνο και μόνο επειδή διακόπηκε, ο Παναθηναϊκός μπήκε με όλες τις “ανέσεις” που πλέον το ρόστερ παρέχει. Ανέσεις, σε ιδέες δημιουργίας. Φάνηκε…στα γυρίσματα που λένε, πώς ήταν και πώς ένιωθαν οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Ηταν και ένιωθαν ισορροπημένοι, κυρίαρχοι, συγκεντρωμένοι, ήρεμοι. Περνούσαν όπως ήθελαν, τη μπάλα στην περιοχή του Ολυμπιακού. Πατούσαν όπως ήθελαν, με τη μπάλα μέσα στην περιοχή του Ολυμπιακού. Η νοοτροπία, η πεποίθηση, να παίζουν στο Καραϊσκάκη σαν να ήταν αυτοί οι γηπεδούχοι. Ανεκτίμητο. Αν δεν ήξερες, δύσκολα θα πήγαινε το μυαλό ότι εκείνοι με τα άσπρα-κόκκινα είναι οι πρώτοι στη βαθμολογία.
Το νούμερο-ένα στη λίστα των στοιχείων του παιγνιδιού του Παναθηναϊκού, το πιο αξιοπρόσεκτο, ήταν η άνεση της κίνησης. Στην κορυφαία στιγμή η αντιδιαστολή, το ψυχρό έως άνιωθο τελείωμα του Βαγιαννίδη απέναντι στην “κρίση πανικού” των αμυνόμενων, περιγράφει (και περικλείει όλη) την ατμόσφαιρα. Ενας Φορτούνης με το απίθανο touch…στα κουμπιά, σαν να έπαιζε PlayStation ενώ έπαιζε ρεαλιστικό ποδόσφαιρο, ωστόσο πρακτικά ήταν ανέφικτο να αναποδογυρίσει ένα ολόκληρο μομέντουμ. Από ένα σημείο και μετά, ανά δεύτερη ή τρίτη φάση οι παίκτες του Ολυμπιακού απεγνωσμένα έψαχναν στον διαιτητή, ξανά και ξανά, ένα σωσίβιο. Εν τέλει βρήκαν το σωσίβιο που αρμόζει, στον Καμαρά. Αρχή και τέλος ο Μαντί, πατέρας και μάνα μαζί, του γκολ της ισοφάρισης. Και μετά; Κενό. Μαύρο, στην οθόνη. Βίαιο. Σαν εκείνο το μαύρο στην οθόνη της δημόσιας τηλεόρασης, δέκα χρόνια πίσω.
Θα καβαλούσε επάνω στη στιγμή και θα γινόταν ο Ολυμπιακός κυρίαρχος, οπότε στο φινάλε θα μιλούσαμε για μία κλασική αναμέτρηση “δύο διαφορετικών ημιχρόνων”; Θα κατάφερνε ο Παναθηναϊκός, να επαναφέρει τη συνθήκη του πρώτου μέρους; Ο Ολυμπιακός, και στη Νέα Φιλαδέλφεια ήπιε θάλασσα αλλά κάπως επιβίωσε. Και με τον Αρη στον Πειραιά όταν πήγε να πνιγεί σε μια κουταλιά νερό, αντέδρασε με μία κούρσα “παρατεταμένης ταχύτητας”, σαν ακμαίος τετρακοσάρης δρομέας, στο τελευταίο ημίωρο. Ο Παναθηναϊκός στο δικό του σπίτι, και με την ΑΕΚ (όταν ισοφαρίστηκε, εν συνεχεία) ηττήθηκε, και με τον ΠΑΟΚ γλίτωσε την ήττα από ένα σουρεαλιστικό μπάζερ-μπίτερ του Γερεμέιεφ. Μία κροτίδα, καταδίκασε να μη μάθουμε ποτέ το μετά.
Αλλά, με κάθε κόστος πρέπει να μάθουμε. Το πρωτάθλημα δεν θα αντέξει, μία βαθμολογία γιατρών/δικηγόρων/δικαστών. Δεν βγαίνουν πέρα έτσι, ως τον Μάιο άλλα πέντε (εκτός των 41+ λεπτών…) Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Οι ξένοι διαιτητές, θα είναι το λιγότερο. Τα καθέκαστα ενός Σαββατοκύριακου και μόνο, πείθουν ότι επίσης χρειαζόμαστε ξένους, ει δυνατόν elite, γιατρούς. Ξένους, μηχανικούς σταδίων. Ξένους, αστυνομικούς. Ξένο, νομοθέτη του Παιγνιδιού. Ξένη, διοίκηση και στελέχωση στη λίγκα.
Πηγή: Sport DNA
