Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Μια ατμόσφαιρα συγκλονιστική που έκανε το γύρο της Ευρώπης! Ένα ερυθρόλευκο μωσαϊκό στις εξέδρες που έκανε ακόμη και παίκτες και δημοσιογράφους που ζουν καθημερινά τη μυσταγωγία του «Καμπ Νου» να χαζεύουν με επιφωνήματα θαυμασμού!
Μια ομάδα που τίμησε την ιστορία της, στο πρόσωπο ενός προπονητή με τον οποίο έζησε μαγικές στιγμές.
Μια έδρα που… έλιωνε σίδερα, χωρίς ακρότητες, χωρίς καπνογόνα, χωρίς επίδειξη ψευτομαγκιάς, χωρίς το παραμικρό έκτροπο (εντός γηπέδου, γιατί εκτός δυστυχώς κάποιοι ανεγκέφαλοι απέδειξαν ότι ακόμη και σε τέτοιες βραδιές η καφρίλα ψάχνει να βρει μανιωδώς τρόπους για να χωθεί – φαινόμενο δυστυχώς που δεν είναι μόνο ελληνικό).
Και μέσα στο γήπεδο ένα αουτσάιντερ να δίνει και την ψυχή του για να εμποδίσει το φαβορί να φτάσει στη νίκη. Και στο τέλος να το καταφέρνει. Πανάξια, αντρίκεια, περήφανα…
Ακόμη και η εισβολή δύο φιλάθλων από την εξέδρα για να… αγκαλιάσουν ένα ίνδαλμά τους (το οποίο μάλιστα αγωνιζόταν στην αντίπαλη ομάδα) έμοιαζε κομμάτι της όλης ποδοσφαιρικής μυσταγωγίας. Πόσες φορές δεν έχουμε δει αντίστοιχες εισβολές ακόμη και σε τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου;
Δεν νομίζω να υπήρξε Ολυμπιακός το βράδυ της Τετάρτης που να βρέθηκε στο Καραϊσκάκη και να μην επέστρεψε σπίτι του γεμάτος από τη βραδιά που έζησε. Να μην αισθάνθηκε γεμάτος από την ατμόσφαιρα, από τη θέληση και το πάθος των παικτών του να σταματήσουν ένα μεγαθήριο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ρε γαμώτο, όμως, θα είμαι ειλικρινής μαζί σας: Καμιά ώρα μετά το τέλος του αγώνα κάπου μελαγχόλησα (δεν ξέρω αν είναι το κατάλληλο ρήμα). Δεν ζήσαμε ένα παιχνίδι δύο ξένων ομάδων. Ζήσαμε έναν αγώνα ο οποίος διοργανώθηκε από μια ελληνική ομάδα, τον πρωταθλητή Ελλάδος. Και διοργανώθηκε άψογα…
Έστω και για δύο ώρες ζήσαμε μια… ξεχασμένη πλευρά του ελληνικού ποδοσφαίρου, για την οποία όλοι οφείλουμε να παλέψουμε, προκειμένου να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της εγχώριας καθημερινότητάς μας. Γιατί πρέπει να έρθει στην Ελλάδα η Μπάρτσα, η Άρσεναλ, η Γιουνάιτεντ, η Λίβερπουλ, η Ρεάλ, η Μίλαν για να φερόμαστε ως Ευρωπαίοι τζέντελμεν;
Δυστυχώς, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι οι Έλληνες είμαστε… περίεργη ράτσα. Βγάζουμε τον καλύτερό μας εαυτό, μόνο όταν συνυπάρχουμε με ξένους. Το φαινόμενο δεν είναι ποδοσφαιρικό, αλλά βαθιά κοινωνικό. Δείτε πόσο διαφορετικά συμπεριφέρονται οι Έλληνες όταν ζουν στο εξωτερικό. Πόσο διαφορετικά οδηγούν στους δρόμους, πως υπακούν τους νόμους. Πως σέβονται ο ένας τον άλλον…
Δείτε τη συμπεριφορά που είχαμε όλοι μας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Γιατί; Για να μη δώσουμε το δικαίωμα σε κάποιον ξένο να μας επικρίνει…
Κι όταν μένουμε μόνοι μας, το μόνο που μας νοιάζει είναι να βγάλουμε ο ένας το μάτι του άλλου. Να ξεκατινιαζόμαστε όλη μέρα και όλη νύχτα στα social media. Να βριζόμαστε στα φανάρια. Να γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας κάθε νόμο. Να βγάζουμε κακία, μίσος…
Αν αποδείχτηκε κάτι το βράδυ της Τετάρτης στο Καραϊσκάκη – και είμαι σίγουρος ότι θα επιβεβαιωθεί και αύριο στο ΟΑΚΑ στο παιχνίδι της ΑΕΚ με τη Μίλαν – είναι ότι υπάρχει καλύτερο ελληνικό ποδόσφαιρο από αυτό που ζούμε καθημερινά στη Μπανανία που οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει.
Ένα ποδόσφαιρο με σεβασμό στον αντίπαλο, σεβασμό στον φίλαθλο – πελάτη, σεβασμό στον τηλεθεατή, σεβασμό στο ίδιο το άθλημα.
Όλα, λοιπόν, είναι ζήτημα θέλησης, βούλησης και επιθυμίας των ίδιων των ομάδων και κυρίως των μεγάλων. Αν θέλουν, επιβάλλουν το ποδόσφαιρο του σεβασμού και της μυσταγωγίας που είδαμε στο Καραϊσκάκη. Αν δεν θέλουν θα ζούμε κάθε εβδομάδα το ποδόσφαιρο του μίσους, στο οποίο θα ρίχνουμε κατάρες και θα ευχόμαστε να πεθαίνουν παιδιά και οικογένειες…
ΥΓ. 1: Το να κρατάς την Μπαρτσελόνα στο μηδέν μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια στο Τσάμπιονς Λιγκ, είναι σίγουρα ένα σπουδαίο επίτευγμα. Νομίζω, όμως, ότι ο όρος «ιστορικό» αποτέλεσμα που διαβάζω από το πρωί αδικεί και υποτιμά τον ίδιο τον Ολυμπιακό. Γιατί για έναν φιλόδοξο Ολυμπιακό με συνεχή παρουσία σε ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ, κανένα μεμονωμένο αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποκαλείται ιστορικό, αν δεν συνοδεύεται από κάποια πρόκριση ή κάποια επίτευξη στόχου. Μπορεί να αποδειχτεί ιστορική η ισοπαλία με την Μπάρτσα, αν συνοδευτεί με διπλό στη Λισαβόνα και οδηγήσει τους «ερυθρόλευκους» σε συνέχιση του ευρωπαϊκού τους ταξιδιού.
ΥΓ. 2: Από τα παράδοξα της χρονιάς στον Ολυμπιακό: Σε μια χρονιά που η αμυντική λειτουργία εξελισσόταν σε γάγγραινα, ξαφνικά οι στόπερ του αναδεικνύονται πολυτιμότεροι παίκτες σε κάθε παιχνίδι. Το πρόβλημα, βέβαια, παραμένει, απλά δείχνει να έχει μεταλλαχτεί. Γιατί ναι μεν ο Λεμονής (και μαγκιά του) κατάφερε να μετατρέψει μία άμυνα – σκορποχώρι σε άμυνα με αρχή μέση και τέλος, μόνο που στην προσπάθειά του αυτή έχει θυσιάσει μεγάλο μέρος της επιθετικής λειτουργίας της ομάδας. Γιατί ο Ολυμπιακός του τελευταίου μήνα αμύνεται καλύτερα, αλλά παράγει πλέον φάσεις με το… σταγονόμετρο. Είτε είναι αντίπαλός του η Μπάρτσα, είτε ο ΠΑΟΚ, είτε ο Παναθηναϊκός. Και η λέξη κλειδί για τους Πειραιώτες είναι η «ισορροπία». Μια ισορροπία που θα πρέπει να βρουν ο Λεμονής και οι παίκτες του το δίμηνο που ακολουθεί, αν θέλουν να καλύψουν το χαμένο έδαφος στο ελληνικό πρωτάθλημα και φυσικά να διεκδικήσουν με αξιώσεις τη νίκη κόντρα στη Σπόρτινγκ.
ΥΓ. 3: Βλέποντας τον 34χρονο Προτό να επιβάλλεται στο Καραϊσκάκη με την προσωπικότητά του, θυμίζω και σήμερα αυτά που έγραφα το καλοκαίρι για τον Βέλγο, σε σχέση και με το μέλλον του Στέφανου Καπίνο…
Πηγή: Sport DNA
