Του Νίκου Παπαδογιάννη
O Παναθηναϊκός των χαμένων ημιχρόνων και των αλλοπρόσαλλων ανατροπών που ολοκληρώνονται μόνο όταν απέναντί του έχει ατσαλάκωτα Αρμάνι χτύπησε ξανά, σαν να ήθελε να αποχαιρετήσει με το κεφάλι ψηλά το κοινό που ουδέποτε συνάντησε.
Εάν δεν με προδίδουν οι πρόχειροι μεσονύκτιοι υπολογισμοί μου, ο Παναθηναϊκός θα ήταν ομάδα πλέι-οφ και ίσως εξάδας, αν μετρούσαν μόνο τα δεύτερα ημίχρονα! Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό, αλλά αυτό είναι άλλης βραδιάς ευαγγέλιο.
Το βέβαιο είναι ότι οι δύο «αιώνιοι» ολοκληρώνουν τη σεζόν με ένα διαρκές «What If», κεφαλαίο το «W», κεφαλαίο το «Ι», κεφαλαία και όλα τα ενδιάμεσα γράμματα ει δυνατόν.
Πού θα τερμάτιζαν αν κατόρθωναν να κλειδώσουν στα αποδυτήρια τον κακομούτσουνο δόκτωρα Τζέκυλ των πρώτων ημιχρόνων; Ασφαλώς όχι στην υπόγα της βαθμολογίας, ούτε στον ακατοίκητο ημιόροφο…
Η εύκολη ερμηνεία της ανατροπής (86-83 από 22-42) απαιτεί να μιλήσουμε για υπερηφάνεια, ειδικό βάρος, προσωπικότητα και για ψυχή. Επειδή όμως δεν μου πολυαρέσουν αυτά τα μεταφυσικά, θα προτιμήσω να αποδώσω εύσημα (για τον μίστερ Χάιντ της επανάληψης) στους παίκτες, στον προπονητή και στο σχέδιο που εφαρμόστηκε.
Η ρουτινιάρικη άμυνα «με αλλαγές» εγκαταλείφθηκε μόλις έγινε παιχνιδάκι στα χέρια του Μεσίνα και έδωσε τη θέση της σε περίπλοκες ζώνες, με κλειδιά πάντοτε τους ψηλούς και τον πανταχού παρόντα Παπαπέτρου.
Η Αρμάνι, νερόβραστη ακόμα και στις καλύτερες μέρες της, κατακρημνίστηκε ανυποψίαστη από τους 46 πόντους του πρώτου μέρους στους 24 του δεύτερου.
Ο Όντεντ Κάτας έδωσε εντολή να τροφοδοτηθούν ανελέητα οι ψηλοί στο ποστ, όπου η υπεροχή του Παναθηναϊκού ήταν εξαρχής κραυγαλέα, αλλά μέχρι την ανάπαυλα ανεκμετάλλευτη.
Ο θαρραλέος Μπεντίλ έδειξε τον δρόμο με 8 γρήγορους πόντους στο ξεκίνημα της γ’ περιόδου και ο τυραννόσαυρος Παπαγιάννης επιστρατεύτηκε αμέσως μετά για να κρύψει τους ουρανούς.
Ο Έλληνας σέντερ μπορεί να έκλεισε το ματς με 0/5 βολές, αλλά το ξεκίνησε με πατέντες Νοβίτσκι και το τελείωσε μοιράζοντας καρφώματα, τάπες και (αμέτρητα) deflections, που λέει και μια ψυχή.
Ο πληθωρικός Παπαπέτρου υπενθύμισε ότι αυτός είναι ο αληθινά αναντικατάστατος παίκτης του «τριφυλλιού» όποιος και αν πηγαίνει, όποιος και αν έρχεται.
Ο Σέλβιν Μακ είχε τα κότσια να πάρει πάνω του μία κρίσιμη επίθεση στο τέλος του κανονικού αγώνα και εξιλεώθηκε για την αστοχία του στην παράταση, όταν η αόρατη κερκίδα τον καθύβριζε πατόκορφα.
Ο Ουάιτ επέστρεψε από τη λησμονιά για να παίξει τον γνώριμο τις τελευταίες εβδομάδες κομβικό ρόλο, ενώ ο Χέζονια ήταν …ο Χέζονια.
Ζεστό και κρύο σε απόσταση λίγων δευτερολέπτων (από το βαρύ τρίποντο στο ξεκίνημα της παράτασης στο ανόητο πέμπτο φάουλ που έδινε και βολές αμέσως μετά), αλλά και πολύ σημαντικά καλάθια, ανάμεσά τους και εκείνο που έφερε το ματσάκι στα ίσα: 70-70.
Μπορεί ο Κροάτης να υστέρησε σε πολλά διαφορετικά πράγματα, αλλά όταν παίζει μελωδικά το βιολί του σολίστ στην επίθεση είναι απολαυστικός.
Βεβαίως, η απόφαση του Κάτας να ρίξει στο παρκέ πεντάδα όπου ο Χέζονια συνυπήρχε με τον ανέτοιμο Νέντοβιτς ήταν βούτυρο στο πανετόνε των Ιταλών και βοήθησε την Αρμάνι να φτάσει στο +20.
Αλλά οι γκάφες διορθώθηκαν, η προπονητικά ανεπίτρεπτη εικόνα του πρώτου ημιχρόνου εξωραΐστηκε σε βαθμό αστρονομικό και ο Παναθηναϊκός χαντάκωσε για δεύτερη φορά μία ομάδα που ίσως φτάσει ακόμα και στο final-4 της Κολωνίας.
Κάπως αλλιώς θα φανταζόταν ο Έτορε Μεσίνα το εορταστικό σουαρέ για την ένταξή του στο Hall Of Fame της FIBA!
Στο παλιό σπίτι του Παναγιώτη Γιαννάκη, βέβαια, ισχύει ακόμα και εν έτει 2021 αυτό που έγραφαν οι παλιοί χάρτες, για να προειδοποιήσουν τους ναυτικούς: «Από δω και πέρα έχει δράκους».
Πηγή: Gazzetta
