Του Δημοσθένη Γεωργακόπουλου
Το ορεκτικό τελείωσε και τώρα έρχεται το κυρίως πιάτο. Και όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, η πραγματική διοργάνωση ξεκινάει στα νοκ-αουτ. Πόσο μάλλον σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο 48 ομάδων, όπου οι λεγόμενοι αδύναμοι κρίκοι γύρισαν νωρίς σπίτι τους, μετά από ένα πρώτο… ξεσκαρτάρισμα. Κατάρ, Αϊτή, Κουρασάο, Νέα Ζηλανδία, Ιορδανία, Ουζμπεκιστάν, Παναμάς και λοιπές… ποδοσφαιρομάνες αποκλείστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, προκειμένου να συνεχίσουν οι 32 που προκρίθηκαν. Όσες ομάδες, δηλαδή, συμμετείχαν συνολικά σε ένα Μουντιάλ, μέχρι και πριν από τέσσερα χρόνια.
Ναι, υπάρχει και η ιστορία του Πράσινου Ακρωτηρίου, όμως αυτή η περίπτωση αποτελεί την εξαίρεση, που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ή μπορεί και όχι, αν σκεφτεί κανείς ότι το ποσοστό πρόκρισης των αφρικανικών ομάδων στα νοκ-άουτ του φετινού τουρνουά ανέρχεται στο 90%. Ναι, από τις δέκα ομάδες που συμμετείχαν στο Μουντιάλ, μόνο η Τυνησία αποκλείστηκε στους ομίλους. Οι άλλες εννέα βρίσκονται στη φάση των «32». Στα χαρτιά, ωστόσο, καμία από αυτές δε συγκαταλέγεται στα φαβορί για να πάει πολύ μακριά, όπως έκανε πριν από τέσσερα χρόνια το Μαρόκο, φτάνοντας μέχρι τα ημιτελικά.
Από τις παραδοσιακές υπερδυνάμεις του παγκοσμίου ποδοσφαίρου καμία δεν έπεσε θύμα έκπληξης – όπως η Γερμανία το 2022 και το 2018, η Ισπανία και η Αγγλία το 2014, η Γαλλία και η Ιταλία το 2010 – και μάλιστα όλες τους προκρίθηκαν σχετικά εύκολα στην επόμενη φάση. Κάτι που σημαίνει πως τα ντέρμπι θα ξεκινήσουν από τους «16» και μετά. Τι έδειξε, λοιπόν, αυτό το… ζέσταμα που έκαναν οι «μεγάλοι» στους ομίλους; Ότι θα φτάσουν μέχρι εκεί που θα τους οδηγήσουν τα μεγάλα τους ονόματα. Γιατί το φετινό Μουντιάλ δεν είναι η διοργάνωση – όπως συνέβαινε παλαιότερα – που κάποιο νέο ταλέντο έκανε την εμφάνισή του και τρέλαινε τον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Και συνήθως, έπαιρνε μια τεράστια μεταγραφή στη συνέχεια. Όπως ο Χάμες Ροντρίγκες το 2014 και ο 19χρονος Εμπαπέ το 2018.
Πλέον, ο Εμπαπέ δεν είναι ταλέντο, αλλά είναι 27 ετών και αρχηγός της εθνικής Γαλλίας. Μαζί με τον Ντεμπελέ οδηγούν τους «τρικολόρ», έχοντας πετύχει από τέσσερα τέρματα, όσα έχουν σημειώσει ο Βινίσιους με τη Βραζιλία και ο Χάαλαντ με τη Νορβηγία. Και φυσικά, πιο πάνω από όλους, είναι ο «βασιλιάς» Μέσι με έξι γκολ με την εθνική Αργεντινής. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Είναι τα μεγάλα ονόματα, οι κορυφαίες προσωπικότητες που διαθέτει η καθεμία εθνική από τις παραπάνω. Είναι τα «βαριά χαρτιά» που το έχουν πάρει πάνω τους και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Το ίδιο χαρακτηριστικό έχει και η Αγγλία με τον Κέιν και η Πορτογαλία με τον Ρονάλντο. Μόνο που οι συγκεκριμένοι αστέρες δείχνουν πως αυτή τη στιγμή βρίσκονται ένα βήμα πιο πίσω από τους πρώτους σκόρερ της διοργάνωσης.
Αντίθετα, λοιπόν, με την Αργεντινή, τη Βραζιλία και τη Γαλλία που έχουν τις «σταθερές» τους, δεν ισχύει το ίδιο με την Ισπανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία. Ναι, οι «ρόχας» διαθέτουν τον σούπερ σταρ Λαμίν Γιαμάλ, όμως άσος της Μπαρτσελόνα δεν έχει βρει ακόμα τα πατήματά του, ενώ οι Ούνταβ και Μπρόμπεϊ ξεχωρίζουν μέχρι τώρα σε «πάντσερ» και «οράνιε», αλλά δεν αποτελούν καν τα μεγάλα ονόματα των ίδιων των ομάδων τους. Οι τρεις αυτές ομάδες στηρίζονται περισσότερο στο σύνολο, με την Ολλανδία να δείχνει κάπως πιο πειστική στον αγωνιστικό χώρο, όμως τόσο η Ισπανία όσο και η Γερμανία διαθέτουν και ταλέντο και φανέλα. Οπότε, καλό θα είναι να μην τους υποτιμήσει κανείς.
Όπως δε θα πρέπει να υποτιμήσει κανείς τις τρεις διοργανώτριες χώρες. Σε αγωνιστικό επίπεδο, ο Καναδάς μπορεί να είναι λίγο πιο πίσω, όμως οι ΗΠΑ και το Μεξικό έχουν δείξει εξαιρετικά δείγματα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Μαουρίτσιο Ποκετίνο έχουν γεμάτο ρόστερ και όλα τα παιχνίδια στη χώρα τους, ενώ οι Μεξικανοί έκαναν το απόλυτο στη φάση των ομίλων (μαζί μόνο με Γαλλία και Αργεντινή) και το μονοπάτι τους μέχρι τα προημιτελικά περνάει αποκλειστικά μέσα από το «καυτό» Αζτέκα. Και πάντα, φυσικά, υπάρχει η σκληροτράχηλη Κροατία, που ξανά έχει να διανύσει ένα δύσβατο μονοπάτι. Κυρίες και κύριοι, τα πρώτα νοκ-αουτ είναι στη σέντρα και το πραγματικό Παγκόσμιο Κύπελλο μόλις ξεκινά…
Πηγή: Gazzetta
