Του Βασίλη Σαμπράκου
Εχει πολλές διαφορετικές οπτικές γωνίες η ανάγνωση του Παναθηναϊκός – ΑΕΚ. Αυτό το κείμενο επεξεργάζεται τα δεδομένα που δημιούργησαν στην ΑΕΚ η εικόνα και τα γεγονότα της Κυριακής.
Η ΑΕΚ βρήκε και αντιμετώπισε στο τερέν της Λεωφόρου μια αποδυναμωμένη έκδοση του Παναθηναϊκού συγκριτικά με αυτή που είχε παρουσιαστεί περίπου 25 ημέρες νωρίτερα απέναντι στον Ολυμπιακό στο ίδιο γήπεδο. Δεν είναι μόνο ότι ο Παναθηναϊκός έκανε λιγότερες τελικές προσπάθειες απέναντι στην ΑΕΚ συγκριτικά με αυτές που είχε απέναντι στον Ολυμπιακό ή ότι “έφαγε” περισσότερες τελικές προσπάθειες από την ΑΕΚ συγκριτικά με αυτές που “επέτρεψε” στον Ολυμπιακό. Ηταν και η συνολική εικόνα και η αγωνιστική συμπεριφορά του Παναθηναϊκού που έδειχνε πιο αδύναμη συγκριτικά με εκείνη που είχε απέναντι στον Ολυμπιακό. Είχε λιγότερη ένταση στο παιχνίδι του, ίσως επειδή η κερκίδα δεν του μετέδιδε το ίδιο πάθος, και είχε, για κάποιο λόγο που πρέπει να εντοπίσει ο Μαρίνος Ουζουνίδης, λιγότερη αυτοπεποίθηση, και μικρότερη θέληση να δημιουργήσει ποδόσφαιρο. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε φοβικά, ή δεν έπαιξε· όπως θέλει το βλέπει κανείς.
Η ΑΕΚ μπορεί να επιλέξει ανάμεσα στο να νιώθει ικανοποιημένη ή και ανακουφισμένη που δεν έχασε και έσωσε στις καθυστερήσεις μια ήττα που θα της δημιουργούσε μεγάλο εκνευρισμό και στο να νιώθει προβληματισμένη που δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την αγωνιστική και εδαφική υπεροχή της στο σύνολο του παιχνιδιού και να φύγει νικήτρια από τη Λεωφόρο. Η κύρια ανησυχία της όμως δεν θα έπρεπε να είναι αυτή, ούτε η σκέψη σχετικά με το πώς θα καταφέρει ο Μανόλο Χιμένεθ να διαχειριστεί μια τόσο ειδική κατάσταση, όπως είναι αυτή της συμμετοχής της ΑΕΚ σε τρεις διοργανώσεις σε μια εποχή που έχασε για καιρό τον Μάνταλο και τον Γιόχανσον. Το κύριο πρόβλημα της ΑΕΚ είναι η τόσο μεγάλη ανασφάλεια που νιώθει ο προπονητής της.
Ο Χιμένεθ είχε “προειδοποιήσει” αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό. Εδειχνε ότι για κάποιο, φαινομενικά σοβαρό, λόγο είναι πιο ευερέθιστος συγκριτικά με πριν, βγαίνει εύκολα από την ισορροπία του, παραφέρεται, χάνει τη συγκέντρωσή του και, κατά συνέπεια, δεν καταφέρνει να μεταδώσει στην ομάδα του την απαιτούμενη ηρεμία και δεν καταφέρνει να την βοηθήσει και να επηρεάσει το παιχνίδι της όσο χρειάζεται και μπορεί προκειμένου να συνεισφέρει σε νίκες. Και δεν είναι μακριά η ημέρα που εξήγησε, δημοσίως έως έναν βαθμό, τον λόγο της ανασφάλειάς του. Περίπου έναν μήνα πίσω στήθηκε μπροστά στην κάμερα της NOVA και χαρακτήρισε κατευθυνόμενη την έντονη κριτική που δεχόταν, με τον ισχυρισμό ότι γνωρίζει ποιος την κατευθύνει, τον οποίο δεν κατονόμασε.
Είτε βλέπει φαντάσματα είτε έχει δικαιολογημένο παράπονο, ο Χιμένεθ δεν νιώθει ασφαλής στην ΑΕΚ. Και επειδή όταν δεν νιώθει ασφαλής έχει συμπεριφορές σαν την χθεσινή, αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την ΑΕΚ, το οποίο θα βρει μπροστά της μεγεθυμένο αν δεν καταφέρει να το λύσει.
Ο Ισπανός ανεβάζει εύκολα θερμοκρασία, και αυτό το είχε κάνει σαφές από την πρώτη του θητεία στην ΑΕΚ. Στην δεύτερη φορά του ο Χιμένεθ έδωσε σε πολύ σύντομο χρόνο την εντύπωση ότι έχει ωριμάσει και εξελιχθεί στην προπονητική, δηλαδή ότι επέστρεψε θεαματικά καλύτερος συγκριτικά με το προηγούμενο ελληνικό παρελθόν του. Εδειξε όμως πιο ανασφαλής, πιο ανήσυχος, πιο πιεσμένος, πιο “απελπισμένος” να πετύχει συγκριτικά με την προηγούμενη φορά. Κι όλη αυτή η ανησυχία, που είναι η πηγή του εκνευρισμού του, δεν του έφυγε το περασμένο καλοκαίρι, όταν υπέγραψε το νέο, μονοετές, συμβόλαιο. Η εκτός ορίων συμπεριφορά του την Κυριακή και η απαράδεκτη και ντροπιαστική για την ΑΕΚ συμπεριφορά του στη στιγμή της αποβολής του, η οποία ήρθε ως συνέχεια της αποβολής του από τον πάγκο στο ματς με τον ΠΑΟΚ προ 15θημέρου και ενώ εκ των υστέρων είχε ζητήσει συγγνώμη από τους ποδοσφαιριστές του προδίδει άνθρωπο που βγαίνει πολύ εύκολα από την ισορροπία του, που τα χάνει. Και είναι πρόβλημα της ΑΕΚ αυτό, διότι η ιστορία του τελευταίου μήνα δείχνει ότι όσοι τον περιβάλλουν, και λειτουργούν για λογαριασμό της ΑΕΚ, δεν τον πείθουν με την συμπεριφορά τους και δεν καταφέρνουν να τον κάνουν να νιώσει ασφαλής.
Με όρους ποδοσφαιρικούς είναι άδικο να μην αισθάνεται ασφαλής ένας προπονητής που έχει την ΑΕΚ ένα βήμα από την πρόκρισή της στην φάση των 32 του Europa League και την κρατά εντός εγχώριων στόχων. Αν μάλιστα κανείς συγκρίνει την εικόνα που παρουσίαζε η ΑΕΚ τέτοια εποχή περίπου έναν χρόνο πριν, δηλαδή περίπου δύο μήνες προτού την πάρει στα χέρια της ο Ισπανός, δεν έχει λόγο να αμφισβητήσει, στην μεγάλη εικόνα, την αποτελεσματικότητα της δουλειάς του Χιμένεθ. Ο προπονητής όμως, είναι ολοφάνερο, ζει σε καθεστώς διαρκούς και έντονης αμφισβήτησης. Και η ΑΕΚ πρέπει να τον βγάλει από αυτό, διότι διαφορετικά είναι δεδομένο, όπως διδάσκει η ιστορία του, ότι θα τον βλέπει όλο και πιο συχνά θολωμένο κατά τη διάρκεια των αγώνων, ότι θα τον ξαναδεί να ξεφεύγει και να της κάνει ζημιά είτε με τις επιλογές του στη διαχείριση των αγώνων είτε με απαράδεκτες συμπεριφορές σαν αυτή που είχε στη Λεωφόρο.
Η ΑΕΚ έχασε στη Λεωφόρο μια μεγάλη ευκαιρία για “διπλό” που της έδωσε η αγωνιστική και ψυχολογική κατάσταση του Παναθηναϊκού. Και έχει χάσει και νωρίτερα βαθμούς, νίκες, και ευκαιρίες να δημιουργήσει βαθμολογική απόσταση λόγω λαθών του προπονητή της. Στην μεγάλη εικόνα όμως είναι μια ομάδα που εξελίσσεται, ξαναμεγαλώνει ευρωπαϊκά και προοδεύει αγωνιστικά, κι όλα αυτά τα πετυχαίνει με σημαντική συνεισφορά του προπονητή της. Και επειδή η ΑΕΚ βγαίνει χαμένη ποικιλοτρόπως κάθε φορά που ο προπονητής της “τα χάνει”, πρέπει κάτι να κάνει για να τον βγάλει από αυτή την δύσκολη θέση και να τον βοηθήσει να διαχειρίζεται τον εκνευρισμό του και να κρατά καθαρό το κεφάλι του. Διαφορετικά κάθε φορά που ο Χιμένεθ τα χάνει, θα χάνει. Ολο και περισσότερα.
Πηγή: Gazzetta
