Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Οι δηλώσεις του Βαγγέλη Μαρινάκη μετά την οριστική διακοπή του ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού ήταν αποστομωτικές. Με την έννοια ότι σε άφηναν άφωνο, δεν είχες τι να πεις. Πραγματικά δικαιολογώ τους συναδέλφους που βρισκόταν στο σημείο και το μόνο που βρήκαν να τον ρωτήσουν ήταν τι είπε στους ποδοσφαιριστές των Ερυθρολεύκων (έτσι κι αλλιώς θα τους δικαιολογούσα δηλαδή, για πολλούς και διάφορους λόγους).
Προσπερνώ το σκέλος των δηλώσεων που θα μπορούσε να σταθεί αυτούσιο ως κομμάτι σε παράσταση stand up comedy, και πάω στην ουσία (ειδικά η φράση για το κολάρο και τα παραμύθια προκάλεσε πολλά, οδυνηρά γέλια σε χιλιάδες ΠΑΟΚτσήδες).
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού και της Σούπερ Λίγκας, αυτό που δημιουργεί κακό προηγούμενο και πάει το ελληνικό ποδόσφαιρο πολλά χρόνια πίσω, είναι η αποχώρηση του Χουάνκαρ και εν συνεχεία του Παναθηναϊκού. Δεν είναι η ρίψη των κροτίδων, προς την μεριά των παικτών. Δεν είναι ότι τίθεται έτσι κι αλλιώς σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα των πρωταγωνιστών του αγώνα. Όχι. Αυτά θεωρούνται περίπου αναμενόμενα, σε στιλ «έλα μωρέ, πώς κάνετε έτσι», άλλωστε συμβαίνουν παντού.
Και στην Λεωφόρο όπως είπε ο κ. Μαρινάκης, αλλά η ομάδα του δεν αποχωρεί. Παρεκτός από εκείνη την περίπτωση που κάηκε το πόδι του Φινμπόγκασον. Υπάρχει ασφαλώς και μια αποχώρηση, η οποία μάλλον του διέφυγε μέσα στην πίεση της βραδιάς. Αυτή ντε, που ο κ. Όσκαρ Γκαρθία δέχτηκε ένα ρολό ταμειακής μηχανής στο πρόσωπο και αποχώρησε από την Τούμπα, τι ειρωνεία, με κολάρο.
Δύο νίκες στα χαρτιά για τον Ολυμπιακό άνευ αγώνων, για ρίψη αντικειμένων τα τελευταία χρόνια. Και ουδεμία ήττα στα χαρτιά για τον Ολυμπιακό άνευ αγώνος για ρίψη αντικειμένων ή άλλα έκτροπα. Μιλάμε βέβαια για το γήπεδο όπου πέφτουν κροτίδες, παίκτες γίνονται στόχοι για …αεροβόλα, πόρτες σπάνε, κάμερες χαλάνε κ.λπ. Καμία πραγματική τιμωρία. Ούτε τώρα θα τιμωρηθεί, σας βάζω και στοίχημα.
Εντούτοις, έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Μαρινάκης. Πράγματι συμβαίνουν παντού. Όχι με την ίδια ένταση και με την ίδια συχνότητα, πάντως συμβαίνουν. Και όντως είναι αναμενόμενα στα ελληνικά ντέρμπι. Μα εκεί ακριβώς έγκειται το πρόβλημα. Όχι στο αν τραυματίστηκε στα αλήθεια ο Χουάνκαρ. Αλλά στο γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας, δεν βρίσκει σε μια τέτοια βραδιά, ούτε λέξη να πει για τον εγκληματία που πέταξε την κροτίδα, για τους κάφρους που μετατρέπουν το γήπεδο σε Γάζα (και εκτός όλων των άλλων διακόπτουν και τον ρυθμό της ομάδας τους, διότι επί της ουσίας την γράφουν στα παλιά τους παπούτσια, αυτοί θέλουν να κάνουν επίδειξη για πάρτη τους), για τις θλιβερές, άθλιες, αντιποδοσφαιρικές συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγονται, πολλά, αν όχι τα περισσότερα μεγάλα παιχνίδια του ελληνικού ποδοσφαίρου, έστω για την αμέλεια της αστυνομίας ή όπου είχε την ευθύνη για τον σωματικό έλεγχο των θεατών (ας γελάσουμε για να μην κλάψουμε).
Σε έναν κανονικό κόσμο, ο Ολυμπιακός θα είχε βρει ήδη τον «ρίπτη» της κροτίδας ή θα είχε φέρει τον κόσμο ανάποδα για να τον βρει. Και ο κ. Μαρινάκης θα ξεκινούσε το διάγγελμά του, ζητώντας συγγνώμη από την αποστολή του Παναθηναϊκού και καταδικάζοντας την ρίψη και τους ανεγκέφαλους που κάνουν κακό στον Ολυμπιακό. Θα έδειχνε ως Πρόεδρος του συνεταιρισμού να αντιλαμβάνεται ως βασικό του καθήκον την προστασία του προϊόντος και άρα των ποδοσφαιριστών. Ως εκ τούτου θα αντιλαμβανόταν επίσης ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να παίζεται μπάλα όταν αυτοί νιώθουν βάσιμα πώς κινδυνεύουν.
Στον δικό μας κόσμο ο κ. Μαρινάκης ειρωνεύτηκε τον Χουάνκαρ και μίλησε για κακό προηγούμενο που πάει να δημιουργηθεί εξαιτίας του Ισπανού.
Κακό προηγούμενο κ. Πρόεδρε δεν είναι η αποχώρηση. Κακό προηγούμενο είναι όλα τα παιχνίδια που διεξήχθησαν σε παρόμοιες συνθήκες. Και θα συνεχίσουν να διεξάγονται μέχρι να σκοτωθεί κάποιος ποδοσφαιριστής, εφόσον αντί να τους προστατεύουμε, τους ειρωνευόμαστε κιόλας.
Και για να μην πει κάποιος ότι υπεκφεύγω: όταν είχε φύγει ο ΠΑΟΚ από την Λεωφόρο, μετά την ρίψη της μπύρας στο κεφάλι του Ίβιτς, είχα ενοχληθεί ως οπαδός, ως δημοσιογράφος όμως είχα γράψει ότι έπραξε σωστά. Όταν έφυγε ο Ολυμπιακός από την Τούμπα, μετά την ρίψη χαρτιού στον Όσκαρ Γκαρσία, είχα ενοχληθεί και ως οπαδός και ως δημοσιογράφος από κάτι που μου έμοιαζε με κακή, προσχεδιασμένη κωμωδία. Αλλά πώς μπορώ να μην παραδεχτώ ότι την αφορμή την έδωσε ο ανεγκέφαλος που πέταξε το ρολό;
Η δύσκολη και άβολη αλήθεια λοιπόν, είναι ότι όσο δεν έχουμε κοινή στάση απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, όσο αλλάζουμε άποψη και οπτική ανάλογα με το ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, τόσο περισσότερο μοιάζουμε με τον Βαγγέλη Μαρινάκη.
Και αυτό βέβαια, δεν μπορεί να είναι καλό.
