Του Αντώνη Καρπετόπουλου
Ομολογώ ότι δεν βλέπω τα φιλικά ματς των ομάδων: δεν το κάνω για πολλούς και διάφορους λόγους. Κάποτε είχε αξία να βλέπεις το τελευταίο μιας ομάδας πριν την έναρξη των καλοκαιρινών της προκριματικών: ήταν κάτι σαν πρόβα τζενεράλε πριν το πρώτο επίσημο – οι προπονητές δοκίμαζαν την ομάδα που είχαν στο μυαλό τους. Τώρα σπανίως κάνουν ακόμα κι αυτό: ψάχνουν απλά αυτή την εποχή τους πιο φορμαρισμένους. Η φασαρία ωστόσο που γίνεται στα social, αλλά και στα ραδιόφωνα από οπαδούς του Ολυμπιακού για τις εμφανίσεις της ομάδας και οι συνεχόμενες απορίες (το λέω κομψά…) που εκφράζονται για τις μεταγραφές της ομάδας με ανάγκασαν να ρίξω μια ματιά στα τελευταία φιλικά που ο Ολυμπιακός έδωσε με την Αντβέρπ και την Αλμααρ και τα οποία τα έχασε. Και πάλι καλά. Διότι στον Ολυμπιακό ακόμα και ήττες στα φιλικά κινητοποιούν. Και μπορεί κάτι να περιμένεις. Τι όμως;
Χωρίς πρέσινγκ δεν υπάρχει άμυνα
Για να μείνω στο αγωνιστικό πρέπει να πω πως ότι είδα δεν μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση: σε γενικές γραμμές είναι ότι περίμενα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει ένα νέο προπονητή για να εντυπωσιαστείς ή να προβληματιστείς από τις δοκιμές του: ο Μεντιλίμπαρ κάνει και φέτος ό,τι έκανε κάθε προηγούμενο χρόνο – για παράδειγμα δίνει πολλές ευκαιρίες σε νέα παιδιά (Στουρνάρα, Φίλη, Κουτσίδη, Μπακούλα κτλ). Το έκανε και πέρυσι όταν ο Πνευμονίδης κι ο Λιατσικούρας αγωνίστηκαν ως βασικοί σε ένα σωρό παιγνίδια. Επίσης ρίχνει στα ματς αμέσως παίκτες που μόλις αποκτήθηκαν για να τους δει: ο Σάλιακας πχ έπαιξε βασικός μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο. Θέλει επίσης να τρίξει τα δόντια σε νεοφερμένους – ειδικά σε αυτούς που αποκτήθηκαν με εισηγήσεις του όπως πχ ο Μαφέο: στο ματς με την Αλκμααρ τον έκανε αλλαγή στην αλλαγή. Τέλος, σε ότι αφορά το αγωνιστικό, θέλω να επισημάνω κάτι απλό: το ποδόσφαιρο του Βάσκου στηρίζεται πάντα στην αγωνιστική ένταση. Αν αυτή δεν υπάρχει γιατί ένα ματς είναι φιλικό (όπως έγινε στο δεύτερο ημίχρονο των παιγνιδιών με την Αντβέρπ και την Αλκμααρ), προφανώς ο Ολυμπιακός θα δεχτεί του κόσμου τις φάσεις: αν δεν λειτουργεί ως μηχανισμός δεν τον σώνουν οι μονάδες του. Αλλά όλα αυτά είναι τόσο δεδομένα που απορώ γιατί γίνονται συζητήσεις. Η μάλλον δεν απορώ. Το ξέρω.
Ο Ολυμπιακός αυτό που εισπράττει φέτος το καλοκαίρι είναι την δυσθυμία μιας μεγάλης μερίδας των οπαδών του για την απώλεια του περσινού πρωταθλήματος. Πέρσι συνέβη κάτι πολύ απλό: ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έβλεπε πολλά που δεν του άρεσαν και δεν μιλούσε. Δεν μιλούσαν ούτε οι ρεπόρτερ, ούτε οι σχολιαστές, ούτε κανένας ενώ συνέβαιναν πράγματα πρωτοφανή όπως πχ να έχει ο Ολυμπιακός χειρότερη επίθεση από τον Λεβαδειακό. Ο λόγος που αυτό συνέβαινε ήταν η εμπιστοσύνη στον προπονητή, οι αξιοπρεπείς εμφανίσεις στο Τσάμπιονς λιγκ και η ελπίδα ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα γιατί η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ είχαν κι αυτοί τα προβλήματά τους: ο ΠΑΟ δεν διεκδίκησε ποτέ τίποτα. Η περσινή καταπιεστική σιωπή, έχει οδηγήσει στις εφετινές κραυγές. Το πρόβλημα είναι ότι ήταν λάθος και τα δυο. Μια ομάδα δεν μπορεί να κρίνεται για την αγωνιστική της απόδοση με βάση τα όσα έχει κάνει τα προηγούμενα χρόνια: δεν είναι αχαριστία να επισημαίνεις προβλήματα – κριτική είναι κι όταν η κριτική είναι δίκαιη είναι πάντα χρήσιμη. Και φυσικά κανένα σχέδιο προπονητή δεν μπορεί να θεωρείται αποτυχημένο ή καταστροφικό για ήττες σε φιλικά προετοιμασίας. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπλεγμένος ανάμεσα σε δυο υπερβολές: την υπερβολική περσινή σιωπή και την υπερβολική τωρινή φασαρία. Και οι υπερβολές είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Ο τρόπος του Βάσκου
Υπάρχει ένα κομμάτι οπαδών που λέει ότι στηρίζει τον Μεντιλίμπαρ (και τα βάζει με τις επιλογές της διοίκησης κτλ), που πιστεύει πραγματικά ότι ο Βάσκος ζητάει κάποιους καταπληκτικούς παίκτες και δεν τους παίρνουνε. Είναι άνθρωποι που αγαπάνε τον Μεντιλίμπαρ αλλά αρνούνται πεισματικά να δεχτούν τον τρόπο που δουλεύει κι αυτό είναι παράξενο με δεδομένο ότι ο Βάσκος δουλεύει με τον ίδιο τρόπο είκοσι χρόνια τώρα!
Ποιος να το ρίξει στον προπονητή;
Κυκλοφορεί επίσης πολύ η άποψη ότι «θέλουν να τα ρίξουν όλα στον προπονητή». Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω ποιοι είναι αυτοί που οργανώνουν ένα τέτοιο σχέδιο και με ποιο σκοπό. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης την ανανέωση του συμβολαίου του Μεντιλίμπαρ την έκανε προσωπικά, με δική του πρωτοβουλία, χωρίς ο κόουτς να του ζητήσει τίποτα. Ήθελε να του δείξει τον περασμένο Μάρτιο ότι τον πιστεύει και το έκανε με τον τρόπο που ένας προπονητής καταλαβαίνει. Δεν του έχει δώσει απλά λόγο στις μεταγραφές, αλλά λόγο για όλα: στον Ολυμπιακό Β πχ το προπονητικό τημ είναι δικό του. Όσοι μάνατζερ, τεχνικοί διευθυντές κτλ ο Μαρινάκης προσθέτει στον διοικητικό μηχανισμό θέλουν να πάνε όλα καλά γιατί, αν τα πράγματα δεν πάνε, το πρώτο που μαθαίνουν όταν πιάνουν δουλειά είναι ότι στον Ολυμπιακό οι απολύσεις δεν περιορίζονται στους προπονητές.
Θα σας και πω και την γνώμη μου για όσα συμβαίνουν με τα μεταγραφικά. Κανείς δεν θέλει να φορτώσει τίποτα στον Μεντιλίμπαρ κυρίως γιατί όλοι καταλαβαίνουν πως η ομάδα όπως είναι αυτή την στιγμή μπορεί να έχει προπονητή μόνο τον Βάσκο: αν τον άλλαζαν κι έφερναν ένα άλλο προπονητή, αν αυτός δεν ήταν κάποιος διαχειριστής, πιθανότατα θα ζητούσε χρόνο και ένα σωρό διαφορετικούς παίκτες – σε κάθε περίπτωση η σεζόν θα γινόταν αμέσως ένας Γολγοθάς.
Ο Ολυμπιακός κινείται με την λογική ότι ως ομάδα χρειάζεται λίγες προσθήκες γιατί έχει 8-9 βασικούς που έχουν την φανέλα σπίτι: είναι παίκτες τους οποίους ο προπονητής θα στηρίζει σε κάθε περίπτωση. Οι πρώτοι που ήρθαν (ο Κάρμο και ο Φορτούνης) είναι παίκτες χωρίς πρόβλημα προσαρμογής. Αναζητούνται επίσης φανερά Ελληνες: είναι αναγκαίοι και για τις λίστες. Η μεγάλη ελπίδα είναι κάποιοι που είναι στην ομάδα από πέρυσι (ο Σιπιόνι πχ) φέτος να είναι καλύτεροι. Κι όσοι θα ρθουν κάπως να βοηθήσουν – δεν είναι βέβαιο γιατί δεν είναι δεδομένο ότι θα έχουν πολλές ευκαιρίες.
Προφανώς κι εμένα μου φαίνεται παράξενο ότι μετά από όσα έβλεπα (κι εγώ τουλάχιστον έλεγα) πέρυσι, ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τις μεταγραφές του με δυο αξιόλογα στόπερ – σίγουρα περίμενα να δω ένα σπουδαίο χαφ, κάποιο καλύτερο εξτρέμ κάποιους καλύτερους ακραίους μπακ, εννοώ παίκτες με σοβαρή συμμετοχή στο επιθετικό παιγνίδι. Αλλά ξεχνάω κι εγώ ότι προπονητής είναι ο Μεντιλίμπαρ που θέλει άλλα πράγματα, δηλαδή πίεση στην μεσαία γραμμή, αμυντικούς που να είναι αμυντικοί, και γρήγορη μεταφορά της μπάλας στην αντίπαλη περιοχή. Αυτά θα ζητάει όποιοι κι αν είναι οι παίκτες που έχει και δεν θα αλλάξει γιατί καλοκαιριάτικα κάποιοι ονειρεύονται Τζιοβάνιδες και Ριβάλντους που με τον Μεντιλίμπαρ δεν θα συνυπήρχαν ποτέ.
Ακούω επίσης ότι ο Μεντιλίμπαρ θα κριθεί λέει με την Ναϊμέγκεν: το θεωρώ κουταμάρα και να λέγεται. Αν τον θες, τον στηρίζεις όπως και πέρυσι: αν είσαι οπαδός κάνεις πως τα παράξενά του δεν τα βλέπεις γιατί εκτιμάς τα καλά του. Αν δεν τον θες, γιατί θέλεις ο Ολυμπιακός να παίζει άλλη μπάλα, έπρεπε να του χεις πει σε ευχαριστώ και χαίρεται. Σε κάθε περίπτωση κανένα ματς με την οποιαδήποτε Ναϊμέγκεν δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο για κάποιον που όλοι ξέρουν πολύ καλά. Ακόμα κι αυτοί που νομίζουν ότι θέλει τους σούπερ παικταράδες και δεν του τους παίρνουν, κατά βάθος ξέρουν ποιος είναι και κυρίως τι ποδόσφαιρο παίζουν οι ομάδες του. Μπορεί καμιά φορά να κλείνουν τα μάτια, αλλά το έχουν δει…
Πηγή: Gazzetta
