Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Παναθηναϊκός έφερε βόλτα τον Ολυμπιακό επειδή, ως συνήθως συμβαίνει στα ντέρμπι, «το ήθελε πιο πολύ». Νίκησαν, γιατί το αποζητούσαν και το επιζήτησαν. Το απαίτησαν από τον εαυτό τους. Με αισιοδοξία και φιλοδοξία. Οι άλλοι, το πιο πολύ που έψαξαν, ήταν μήπως κλέψουν μια ισοπαλία και φύγουν με κάτι στα χέρια. Μίζερο.
Οι ιδέες του Λεμονή σ’ εκείνο το τελευταίο κομμάτι, όσο εξελισσόταν η απόπειρα κλοπής, ήταν εύστοχες. Ο μεν Καρσελά στα δεξιά ήταν πιο επικίνδυνος, και από τον Πάρδο…και από τον Καρσελά όσο κινήθηκε (κατ’ αρχήν αντί του Ανδρούτσου) αριστερά. Ο δε Ανσαριφάρντ, δεύτερος φορ σε 4-4-2 δίπλα στον Εμενίκε, έκανε διαφορά ουσίας.
Αλλ’ ακριβώς τότε, όταν ο Ανσαριφάρντ πλησίασε ν’ αρπάξει το ποντάκι, πήρε την κατάσταση στα χέρια ο μοναδικός διεθνούς κλάσεως, αληθινά διεθνούς κλάσεως σ’ ένα ρόστερ με πολλούς μαχητές και ελάχιστους κίλερ, ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού. Ο Βλαχοδήμος. Φυσιολογικά, πηγαίνει εκεί που πηγαίνει. Φυσιολογικά θα παίξει κιόλας, εκεί που πηγαίνει.
Το πιο ενδιαφέρον σημείο του ματς ήταν η πνευματική υπεροχή, η αίσθηση ανωτερότητας πέρα από την υπέρτερη επιθυμία, που έβγαλε ο Παναθηναϊκός. Εντελώς αναντίστοιχο, όλο αυτό, με το τρέχον στάτους των κλαμπ. Με τα ρόστερ, με την οικονομική δυνατότητα, με όλα. Ο Παναθηναϊκός, με το όποιο οπλοστάσιό του, έδρασε. Καθόρισε το πλαίσιο. Ο Ολυμπιακός, μονάχα αντέδρασε.
Ο Παναθηναϊκός ήταν που, μες στο παιγνίδι, ευθύς εξαρχής αποφάσισε για τα πάντα. Σαν αφεντικό, κανονικά! Ποιος θα παίξει με τη μπάλα, ποιος θα επιβάλει τι θα γίνει, ποιος θα παρακολουθήσει αυτό που θα γίνει και θα προσπαθήσει να το αντιμετωπίσει. Οι εκπτώσεις στο δικό του ρόστερ, καταλαβαίνουμε γιατί συμβαίνουν. Στου Ολυμπιακού όμως, είναι θέμα.
Επί περίπου ενάμισι ημίχρονο, ο Ολυμπιακός ήταν…ο λήθαργος. Και ο Φορτούνης, ένας εναντίον όλων. Τόσο ένας, και τόσο μόνος, που (αντιλαμβανόμενος ότι αλλιώς ο μηχανισμός δεν θα λειτουργήσει ποτέ) «χαμήλωνε» και μασκαρευόταν εξάρι για να πάρει την πρώτη μπάλα. Ένα αδιέξοδο. Οσο ο Φορτούνης χαμήλωνε, τόσο ο Εμενίκε ξεμάκραινε κι απομονωνόταν.
Ο Φορτούνης χαμήλωνε, διότι υποχρεώθηκε να παίξει και για τον Οτζίτζα-Οφό. Άλλες φορές άξιος συμπολεμιστής, ο Βέλγος. Όχι αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά ο Οτζίτζα-Οφό φάνηκε σαν να κρατούσε τον εαυτό του για τη Μπαρσελόνα. Ο Φορτούνης φάνηκε, σαν να μη παίζει μεθαύριο με τη Μπαρσελόνα. Ο Φορτούνης θυσιάστηκε, γιατί έχει επίγνωση ποια ήταν, αυτόν τον καιρό, τα σημαντικά ματς.
Αυτός που δείχνει να του βγαίνει του Ολυμπιακού, μες απ’ τη ζύμωση των εννέα (ή κάπου τόσων) διαφορετικών διδύμων σέντερ-μπακ, είναι ο Σισέ. Ακόμη αρκετά ακατέργαστος, αλλά με τα χαρακτηριστικά που πάντοτε ερεθίζουν την αγορά. Ο μοναδικός λόγος στους 22, για να ερχόταν ένας σκάουτ απέξω να δει την αναμέτρηση. Ποιος άλλος;
Ο Ολυμπιακός δεν έλυσε τα προβλήματά του, επειδή νίκησε τον Πανιώνιο και τον ΠΑΟΚ. Εξακολουθεί να μη εμπνέει, και είναι βέβαιον πως θ’ αργήσει να εμπνεύσει ξανά, αγωνιστική ασφάλεια. Εμπιστοσύνη. Φόβο, στην ψυχή του αντίπαλου. Το καλό του νέο είναι ότι ήδη τελείωσε για τον πρώτο γύρο, ενώ ο Παναθηναϊκός μόλις τώρα άρχισε τη σειρά των παιγνιδιών, με τους άλλους του top-5.
Το αισθητό ίσιωμα του προγράμματος στο εξής, ως τα Χριστούγεννα, είναι ο καλύτερος φίλος του Λεμονή. Η καλύτερη πιθανότητα του Λεμονή να βγει αληθινός,
ότι τον Ιανουάριο ο Ολυμπιακός θα είναι 1ος. Το πρόγραμμα, και η όχι δα μπετόν-αρμέ αξιοπιστία του ανταγωνισμού…
Πηγή: Sport DNA
