Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Μία ομάδα που το καλοκαίρι βρίσκει μπροστά της και «δεν βλέπει» τη Βίκτορια Πλζεν, τη Μπασάκσεχιρ, την Κρασναντάρ, αυτή η ομάδα δεν αφήνει κανένα περιθώριο να τη βρουν μπροστά τους το φθινόπωρο μία Μπάγερν ή μία Τότεναμ και… να μη τη δουν, τελεία. Ο Ερυθρός Αστέρας είναι ένα άλλο κομμάτι, κατά την εκτίμησή μου το πιο δύσκολο του εγχειρήματος.
Ο Ολυμπιακός έφερε τον εαυτό του σε θέση που, πλέον, του επιτρέπεται το δικαίωμα να αισθάνεται ότι δεν υπάρχει ούτε ένας αγώνας Τσάμπιονς Λιγκ, από τους έξι στο πρόγραμμά του ως τον Δεκέμβριο, ξεγραμμένος. Τελεία, πάλι. Σε όλους μπορεί να εμφανιστεί ανταγωνιστικός, σε όλους μπορεί να γίνει διεκδικητικός, από όλους μπορεί κάτι να πάρει.
Το δικαίωμα να αισθάνεται έτσι, και με αυτό το σκεπτικό να προσέλθει στα παιγνίδια, προκύπτει από την αμιγώς ποδοσφαιρική βάση του. Είναι στέρεη, τελεία ξανά. Ακόμη και δίχως τον πιο ακριβό παίκτη της ελληνικής Σούπερ Λιγκ, σε τούτη την προσπάθεια. Τον Κώστα Φορτούνη. Η βάση ποδοσφαίρου, παντού είναι πιο σημαντική κι απ’ το πιο σημαντικό άτομο.
Δεν ήταν μια τέτοια βάση, την αμέσως προηγούμενη φορά. Τότε, πρόπερσι, ο Τάκης Λεμονής το αντιλαμβανόταν. Ότι επρόκειτο για μια υπόθεση που, απλώς, δεν παλεύεται. Και η τακτική μέριμνά του, ήταν η εξής μία. Να χάσει λίγο. Να προστατεύσει το κλαμπ, από σκορ που τα γράφει η ιστορία και τα μνημονεύουν οι γενεές. Περίπου όπως πέρυσι με την ΑΕΚ, ο Ουζουνίδης.
Νιώθει κανείς ότι εφέτος ο όμιλος έχει χαρακτηριστικά 2015-16. Η ίδια Μπάγερν, η Τότεναμ τώρα αντί της Αρσεναλ, ο Ερυθρός Αστέρας αντί της Ντίναμο Ζάγκρεμπ. Θυμόμαστε τη νίκη του Ολυμπιακού, στο Λονδίνο. Ακόμη περισσότερο θυμόμαστε ότι ως το τελευταίο ματς ο Ολυμπιακός διεκδικούσε τη δεύτερη θέση στην κατάταξη του γκρουπ. Την έχασε, εκείνη τη νύχτα στον Πειραιά με το χατ-τρικ του Ζιρού.
Ο Μάρκο Σίλβα του 2015, είναι ο Πέντρο Μαρτίνς του 2019. Σήμερα ο Μάρκο Σίλβα προπονεί την Εβερτον, εκτοξευόμενος (από την Ελλάδα) σε σταθερά ανοδική τροχιά μέσα στο νούμερο-ένα σύμπαν, το σύμπαν του αγγλικού πρωταθλήματος. Σε τρία-τέσσερα χρόνια από τώρα, και ο Πέντρο Μαρτίνς νομιμοποιείται να βλέπει τη διαδρομή του… κάπου εκεί κοντά.
Ο Μάρκο Σίλβα ακούμπησε στον Ρομπέρτο, στον Σιόβα, στον Μιλιβόεβιτς, στον Καμπιάσο, στον Τσόρι. Πυλώνες. Τέσσερα χρόνια έκτοτε, ο Ολυμπιακός αναστήλωσε πυλώνες. Περιττεύει να τους ονομάσουμε, τους γνωρίζουν όλοι, άλλωστε τους είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σημείωμα. Η υποτιμημένη Ελλάδα είναι καλό εκτοξευτήριο, για καριέρες.
Πράγμα που μας οδηγεί κατευθείαν… στον αγαπημένο Βλάνταν Μιλόεβιτς. Δύο καλοκαίρια στον Ερυθρό Αστέρα, οκτώ προκριματικοί γύροι Τσάμπιονς Λιγκ, τέσσερις πέρυσι, τέσσερις εφέτος, οκτώ προκρίσεις, καμία σύμπτωση. Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι σχολείο, κι ας μη του φαίνεται! Πώς κατεβάζεις τον ανώτερο, στα μέτρα σου. Και τον μάχεσαι ύστερα, στα ίσα.
Αυτό το καλοκαίρι, μετά τα πρώτα δύο εμπόδια, τα επόμενα δύο ο Ερυθρός Αστέρας τα προσπέρασε… με τέσσερις ισοπαλίες (Κοπεγχάγη και Γιανγκ Μπόις). Πέρυσι το εμπόδιο στα πλέι-οφ, την Ζάλτσμπουργκ, την προσπέρασε με δύο ισοπαλίες. Να το επαναλάβουμε. Καμία σύμπτωση. Μόνον η τέχνη να τα καταφέρνεις ενώ έχεις χαμηλότερη κατά κεφαλήν χρηματιστηριακή αξία.
Πέρυσι στον όμιλο ο Ερυθρός Αστέρας έδειξε ότι μπορεί να υπάρξει στη ζωή τους η μία νύχτα που θα σπάσουν τα κεφάλια της Λίβερπουλ του Κλοπ ή μία άλλη νύχτα που θα ναρκώσουν τους Ναπολιτάνους του Αντσελότι. Εφέτος στον όμιλο, μετά και την εμπειρία πέρυσι, τα ατίθασα γιουγκοσλαβάκια θα είναι ακόμη καλύτερα. Αμα μπορούν, με όσα πήραν μονάχα από τον Γιόβελιτς (στην Αϊντραχτ), να προσηλυτίζουν στο Βελιγράδι ένα Κάνιας, ένα Ματέο Γαρσία, ή ένα Τομανέ που στον Παναιτωλικό πέρασε απαρατήρητος αλλά είναι ποδοσφαιριστής σοβαρής αξίας, και στο τέλος να τους μένουν και λεφτά στην άκρη, σημαίνει ότι οι τύποι κάτι κάνουν καλά. Πολύ καλά…
Πηγή: Sport DNA
