Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Ο Σαμπαόλι είναι τύπος με χρόνια συναισθηματική αστάθεια, ένας πρωτοετής της ψυχολογίας μπορεί να το διαγνώσει…ακόμη κι απ’ την τηλεόραση. Στην άλλη άκρη του φάσματος, ο Λουτσέσκου είναι τύπος που διαχέει σταθερότητα και ασφάλεια στους πολύ κοντινούς του. Αλλο, τελείως άλλο, τι κάνει απέναντι στον έξω κόσμο. Οι ομάδες στο ποδόσφαιρο, είναι οι καθρέφτες των προπονητών τους.
Οι συγκεκριμένοι προπονητές, όχι η γνώση περί το αντικείμενο, βασικά η ιδιοσυγκρασία τους, είναι η διττή εξήγηση. Γιατί, όταν στράβωσαν τα πράγματα στην ΟΜ, χάθηκε η συγκρότηση και η αγωνιστική πειθαρχία με κατάληξη-απόδειξη (του αποσυντονισμού) πρωτίστως όλες εκείνες τις κάρτες στο φινάλε. Γιατί, όταν είχαν στραβώσει τα πράγματα στον ΠΑΟΚ, βγήκε αυτή η κόντρα-αντίδραση στο πρώτο εικοσάλεπτο του β’ ημιχρόνου.
Από την τριβή με τον Ρέχαγκελ, μένει το…κουσούρι να παρομοιάζει συχνά κανείς καταστάσεις σε αγώνες ποδοσφαίρου με καταστάσεις σε αγώνες πυγμαχίας, κάτι σύνηθες στη Γερμανία όπου λατρεύουν το μποξ, προ καιρού και ο εκ Γερμανίας κύριος Μεταξάς, ο κόουτς του ΠΑΣ, χρησιμοποίησε μία τέτοια παραβολή. Στο ρινγκ του Βελοντρόμ λοιπόν, ο ΠΑΟΚ έτρωγε αλύπητο ξύλο, έπεφτε και ξαναέπεφτε σε νοκ-ντάουν, η ΟΜ ένιωθε πως ήταν ζήτημα χρόνου να τον αποτελειώσει οριστικά, ώσπου ο μελανιασμένος αντίπαλος κάπως συνήλθε, σηκώθηκε, ανταπέδωσε, αιφνιδίασε, χάλασε το μυαλό του άλλου, και το νοκ-άουτ δεν συνέβη ποτέ.
Στο άσχημο ημίχρονό του, ο ΠΑΟΚ έπαιζε κακό ποδόσφαιρο, δεν ήταν κακή ομάδα. Εχει διαφορά. Αποτύγχανε στις αλλαγές πλευράς, επανειλημμένως. Οι αποστάσεις του, άνοιξαν με το πρώτο. Οι παίκτες, έπαιρναν εσφαλμένες αποφάσεις. ‘Η, σωστές αποφάσεις με βεβιασμένες εκτελέσεις. Εδειχναν αδύναμοι να δημιουργήσουν ο,τιδήποτε θα μπορούσε να μοιάζει με μομέντουμ επιθετικότητας. Ο Πασχαλάκης δεν ήταν σίγουρος, καθόλου σίγουρος, με τα πόδια. Ο Κούρτιτς (έκανε διεκδικούμενη και εν τέλει) πούλησε την πρώτη καθαρή κατοχή, ευκαιρία η ΟΜ στα 50 δευτερόλεπτα. Τουλάχιστον δύο φορές ο Ντάγκλας Αουγκούστο, έβαλε την ομάδα σε παντελώς αχρείαστη πίεση ή σε εξαιρετικά σοβαρό κίνδυνο. Ιδρωσε, μέχρι και το κεφάλι του Iceman Ινγκασον! Παρέμεινε ωστόσο ο ΠΑΟΚ, μέσα σε όλο αυτό, ομάδα. Πελαγωμένη ομάδα, αλλά ομάδα.
Η μεγάλη εικόνα, παραείναι καθαρή για να σηκώνει στρεβλώσεις. Τρία μέρη. Πρώτο ημίχρονο, πρώτο εικοσάλεπτο δεύτερου ημιχρόνου, τελική ευθεία. Πρώτο ημίχρονο, η ΟΜ έκανε ό,τι ήθελε με τη μπάλα, την κυκλοφορούσε πέρα-δώθε άνετα, κινούσε όλα τα νήματα και ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να κόψει κανένα από αυτά, είχαν πεποίθηση ότι είναι οι καλύτεροι, είχαν και τον καλύτερο παίκτη, τον παίκτη που κάνει ό,τι κανείς άλλος μες στο ματς δεν μπορεί να κάνει. Ο Παγέτ, με κυριολεκτικά ολόκληρη την ενδεκάδα του ΠΑΟΚ μπροστά του, είδε (και κατάφερε να περάσει) την ασίστ στο 1-0, σαν να μη πατούσε στο ίδιο χορτάρι με τους υπόλοιπους, σαν να ήταν ανεβασμένος σε κάποιο βάθρο και να είχε την αφ’ υψηλού εικόνα, ή σαν να έβλεπε την εικόνα από την spider cam, την κάμερα-αράχνη, της τηλεοπτικής παραγωγής. Το 2-0, δεν υπάρχουν οι λέξεις.
Πρώτο εικοσάλεπτο δεύτερου ημιχρόνου, ο ΠΑΟΚ ήταν ο βρεγμένος που μόνον ένα πράγμα δεν έχει να φοβηθεί. Τη βροχή. Ανέβασε τις γραμμές, βρήκε τη διάθεση να παίξει, έφτιαξε τη δυνατότητά του να δοκιμάσει τα δύσκολα, η ισορροπία με τον Ελ Καντουρί στο δέκα και τον Ντάγκλας Αουγκούστο στο έξι λειτούργησε, πήγαιναν πρώτοι στις μπάλες, θυμηθείτε το κλέψιμο του Λύρατζη που παρέτεινε την επιθετική ενέργεια του 2-1. Η ΟΜ έφερνε τον Ζέρσον, από αριστερό οκτάρι, αριστερό μπακ σε 5-4-1 και περίμενε τον ΠΑΟΚ. Αλλά τον περίμενε, στατική. Παθητική. Κι ο Παγέτ, έδειχνε σαν να είχε παραδώσει τη μπαγκέτα στον Τούρκο, τον Τζενγκίζ. Η φάση του Ακπομ για το 2-2, ήταν “ακόμη πιο ΠΑΟΚ” απ’ όσο η φάση του 2-1. Η κυριαρχία, θορύβησε τον Σαμπαόλι. Ο Σαμπαόλι επίσπευσε τις αλλαγές.
Τελική ευθεία, η ΟΜ ανέκτησε το κοντρόλ. Πλέον όμως, εναντίον ανταγωνιστικού (καμία σχέση με τον μη-ανταγωνιστικό στο α’ μέρος) ΠΑΟΚ. Η αναμέτρηση έκλεισε με 18-4 τελειώματα, 10-1 κόρνερ, 1-8 αποκρούσεις τερματοφυλάκων. Είπαμε, “δεν σηκώνει στρεβλώσεις”. Επίσης, δεν είναι για…πανηγυρισμούς οι απώλειες της ΟΜ ενόψει της ερχόμενης Πέμπτης. Ο ΠΑΟΚ δεν έπαθε κάτι στη Γάνδη δίχως τον Κούρτιτς και τον Ζίβκοβιτς, η ΟΜ δεν θα πάθει κάτι δίχως αυτούς που θα λείψουν τώρα, σίγουρα…με έντεκα θα παίξει πάλι. Πιθανότατα η νύχτα στην Τούμπα θα είναι μεγάλη, σε διάρκεια και σε αγωνία. Και με τη Βασιλεία στον αμέσως προηγούμενο γύρο, 2-1 (από 2-0 καλή ώρα) ήρθε το πρώτο ματς της ΟΜ. Υστερα, στο Ζανκτ Γιάκομπ, επί 90 λεπτά η παρτίδα κύλησε στο να είναι για παράταση, ή στο ένα γκολ από το να είναι για παράταση. Κρίθηκε τελειωτικά, μετά το 90′.
Ο ΠΑΟΚ την άλλη Πέμπτη, έχει δουλειά. Πολλή δουλειά, το γκρουπ. Πάρα πολλή δουλειά, το κλαμπ. Το γκρουπ δεν το φοβάμαι, πολύ περισσότερο που διατίθεται η σπάνια πολυτέλεια χρόνου (δίχως παιγνίδι την Κυριακή) να ετοιμάσουν τη δουλειά με τον πιο άρτιο τρόπο. Το κλαμπ, δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν το φοβάμαι. Η συζήτηση για τη Μασσαλία, το μόνο που ωφελεί…είναι να τελειώσει χθες. Δεν αντέχει ο ΠΑΟΚ, να περάσει τις ημέρες ως τη ρεβάνς με εξαντλητικές αφηγήσεις τι συνέβη στη Μασσαλία. Με το να ξύνεται και να ερεθίζεται το ρεβανσιστικό συναίσθημα. Τα “ελάτε στην Τούμπα”, θερμή ικεσία, κομμένα. Εγινε ό,τι έγινε. Το πλάνο-μονόδρομος, είναι τι δεν θα συμβεί στη Θεσσαλονίκη, τελεία. Κι ο κόσμος στην κερκίδα, μία δουλειά θα έχει να κάνει. Οχι να συντρίψει την ΟΜ, όχι να εκδικηθεί, μόνο να στηρίξει το γκρουπ-ΠΑΟΚ στη μεγάλη νύχτα.
Ναι, η ελαφρότητα της UEFA υπήρξε απερίγραπτη. Κιόλας από την ημέρα της κλήρωσης, καν την επόμενη ημέρα της κλήρωσης, έπρεπε να απαγορεύσουν το να ταξιδέψουν οπαδοί, ήταν τόσο μα τόσο απλό. Ναι, η Μασσαλία είναι “κάτι άλλο”. Οποιος δει στο Netflix τη σειρά Marseille, με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ να υποδύεται τον δήμαρχο της πόλης, έχει στα μάτια ό,τι πιο ανάγλυφο σε ανθρωπογεωγραφικό χάρτη της πόλης. Ο,τι πιο παραστατικό, στην ταύτιση της πόλης με την ΟΜ και της ΟΜ με την πόλη. Εκεί καταλαβαίνεις και τους αστυνομικούς, και τους αντιδήμαρχους, και τους μαφιόζους, και τις συμμορίες των δρόμων, τις μοναδικές ιδιαιτερότητες, τα πάντα. Αλλ’ εδώ το ζήτημά μας, δεν είναι η κοινωνιολογική κατανόηση της Μασσαλίας, δεν είναι οι θορυβώδεις καταγγελίες, δεν είναι να αναβιώσει το UEFA-mafia ή άλλες παρόμοιες φαιδρότητες.
Το ζήτημά μας, είναι ένα και κρυστάλλινο. Αν ο ΠΑΟΚ αποκλειστεί σε ευρωπαϊκό προημιτελικό, δεν είναι καταστροφή. Αν ο ΠΑΟΚ αποκλειστεί από την Ευρώπη εξαιτίας ενός προημιτελικού, αυτό θα είναι πολλαπλά ολέθριο. Με συνέπειες πολυεπίπεδες και, το κυριότερο, τούτη τη στιγμή ανυπολόγιστες. Σε ένα εφιαλτικό σενάριο που αν είσαι τυφλωμένος για εκδίκηση δεν μπορείς να το διαβλέψεις, ενδέχεται οι συνέπειες να φτάσουν ως την ενασχόληση του κυρίου Σαββίδη με το ποδόσφαιρο. Κινδυνολογία; Ακόμη και την κινδυνολογία τώρα, ένα σκιάχτρο για να το φοβάται κανείς, τη βρίσκω πιο χρήσιμη από την καλλιέργεια ρεβανσισμού. Είτε προκριθεί ο ΠΑΟΚ είτε αποκλειστεί, πάση θυσία ο ΠΑΟΚ (τώρα μάλιστα που…αγαπήθηκε με την Ευρώπη εκ νέου!) πρέπει να επιστρέψει στην Ευρώπη, και να είναι η Τούμπα ανοιχτή στον κόσμο όποτε επιστρέψει.
Πηγή: Sport DNA
