Του Κώστα Κεφαλογιάννη
H δολοφονία του Μιχάλη το βράδυ της περασμένης Δευτέρας ήρθε ως το φυσιολογικό αποτέλεσμα της παταγώδους, εγκληματικής ανικανότητας της ΕΛΑΣ να κάνει τα στοιχειώδη: να προστατέψει δηλαδή την ασφάλεια των πολιτών της χώρας από την επιδρομή μιας εισαγόμενης φασιστικής/νεοναζιστικής οργάνωσης για την οποία είχε όλες τις πληροφορίες στα χέρια της ώστε να δράσει άμεσα και αποτελεσματικά. Δεν το έπραξε προφανώς. Και δεν γνωρίζω αν το συγκλονιστικό αυτό φιάσκο οφείλεται σε έλλειψη επιχειρησιακού σχεδίου, ή σε αδυναμία εκτέλεσής του, στην λάθος στόχευση της ΕΛΑΣ έτσι κι αλλιώς ή στην ελληνική και άκρως αυγουστιάτικη νοοτροπία του «έλα μωρέ, τι θα γίνει, το πολύ – πολύ να σπάσουν μερικές βιτρίνες, μην ασχολείσαι κι έχει και ζέστη».
Γνωρίζω όμως ότι το γεγονός πως 100 νεοναζί μπορούν να ξεκινήσουν από την χώρα τους και μέσα σε μια ημέρα, παρά τις προειδοποιήσεις προς την Ελλάδα από όλες τις εμπλεκόμενες αρχές του εξωτερικού, να φτάσουν ανενόχλητοι στην Αθήνα και να δείρουν, τραμπουκίσουν, δολοφονήσουν ανυποψιάστους ανθρώπους αποτελεί ένα συνταρακτικό χαστούκι στο κυρίαρχο κυβερνητικό αφήγημα περί «νόμου και τάξης, που δεν κρύβεται με κανένα μιντιακό μακιγιάζ.
Και για να προλάβω τους ξυπνιτζήδες, η απάντηση στα παραπάνω δεν είναι και δεν επιτρέπεται να είναι ακόμα περισσότερος «νόμος και τάξη», αυταρχισμός δηλαδή. Δεν μας ενδιαφέρουν οι στρατόκαυλοι που την βρίσκουν όταν η αστυνομία πλακώνει στον ξύλο όποιον βρει μπροστά της, αν και φοβάμαι ότι ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την κυβέρνηση.
Η απάντηση μπορεί και πρέπει να είναι λιγότερα λόγια και συνθήματα, περισσότερη και καλύτερη οργάνωση, επιχειρησιακή ετοιμότητα, πρόληψη με τον μικρότερο δυνατό θόρυβο. Ουσία όχι εντυπώσεις.
Η προτροπή για λιγότερα λόγια δεν αφορά μονάχα στους πολιτικούς προϊσταμένους της συγκεκριμένης περίστασης. Αφορά τη δεδομένη στιγμή πρωτίστως σε εκείνους. Αλλά διαχρονικά και σε πολλούς ακόμα.
Η γενικευμένη υποκρισία που κυριαρχεί συνήθως μετά από τα αιματηρά περιστατικά οπαδικής βίας (παρότι όπως σωστά διάβασα στα social και συγκεκριμένα από τον κ. Γρηγόρη Φαρμάκη τα επεισόδια στην Νέα Φιλαδέλφεια είναι λιγότερο οπαδικό θέμα και περισσότερο μια εθνικιστική – νεοναζιστική οργάνωση που δρα με όχημα το ποδόσφαιρο), βγήκε εκ νέου από το καβούκι της και πλημμύρισε οθόνες και πληκτρολόγια.
Πόσες φορές οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν έχουν γράψει ωραία κείμενα για τις αδελφοποιήσεις οπαδών; Για την ατμόσφαιρα π.χ. στα Ολυμπιακός – Ερυθρός Αστέρας ή Ερυθρός Αστέρας – Ολυμπιακός (και όχι μόνο); Για τη σχέση του ΠΑΟΚ με την Παρτιζάν, της ΑΕΚ με την Μαρσείγ; Για κάποια ψυχοπονιάρικα πανό συμπαράστασης σε οπαδικά πέταλα του εξωτερικού; Πολλές.
Τώρα έρχεται στο προσκήνιο η προβληματική αδελφοποίηση των Παναθηναϊκών με τους νεοναζί της Ντινάμο Ζάγκρεμπ. Ορθώς έρχεται. Ο μόνος λόγος που δεν συζητήθηκαν νωρίτερα οι αδελφοποιήσεις ως αγκάθι είναι ότι στο Μαρσέιγ – ΠΑΟΚ του 2022 δεν είχαμε νεκρούς. Καθαρά από τύχη.
Ουδεμία τέτοια (αδελφοποίηση) στηρίζεται επί της ουσίας σε κοινές αρχές και αξίες, στην αγάπη για την ομάδα και άλλα τέτοια φαιδρά. Στο μίσος στηρίζονται κατά κανόνα, μίσος και φασισμό εισάγουν και εξάγουν.
Υποκρισία λοιπόν. Και μια ελεεινή οπαδοποίηση της οπαδικής βίας που υποβόσκει σε πολλά από τα προβλέψιμα κείμενα θλίψης των ημερών ή και αντίστοιχων περασμένων (όποιος διαβάσει προσεκτικά θα δει το «εμείς και οι άλλοι» να ξεχωρίζει πίσω από ωραίες λέξεις και φράσεις που θεωρητικά λένε το αντίθετο , «δεν βάζουμε οπαδικό πρόσημο στην ανθρώπινη ζωή», πρακτικά περιγράφουν πώς «εμείς» είμαστε οι καλοί που δεν θα κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο και οι «άλλοι» οι κακοί δολοφόνοι επειδή έτσι είναι η νοοτροπία τους)
Υποκρισία και από τις ΠΑΕ που όχι απλώς ανέχονται, συχνά συνεργάζονται και όταν χρειάζεται υπερασπίζονται το χειρότερο κομμάτι των οπαδών τους.
Υποκρισία και από πολλά άκρως οπαδικά ΜΜΕ που πρώτα γεμίζουν με μίσος τα κεφάλια των αναγνωστών τους και μετά ζητάνε και τα ρέστα.
Ένας χορός υποκρισίας εκεί που θα έπρεπε να κυριαρχεί η σιωπή. Μόνο που το δάχτυλο πίσω από το οποίο κρυβόμαστε είναι εδώ και πολύ καιρό αιματοβαμμένο.
Θα ήθελα άπαντες να μιλάμε λιγότερο, να ζυγίζουμε όσα λέμε και γράφουμε καλύτερα, να μην διστάζουμε να τα βάλουμε και με τους δικούς μας όταν χρειαστεί, να μην περιχαρακωνόμαστε στην οπαδική οπτική μας ή στα επιχειρηματικά συμφέροντα που υπαγορεύουν την οπαδική οπτική μας.
Αλλά επειδή τα παραπάνω , αφενός ακούγονται σαν τις ευχές των υποψηφίων κοριτσιών στα καλλιστεία και δεν πρόκειται να συμβούν , αφετέρου συσκοτίζουν κάπως την σημερινή συζήτηση (δεν έχουμε όλοι την ευθύνη και σίγουρα δεν έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη), θα ήθελα πρωτίστως κάτι απλούστερο: να βρεθούν οι φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας και να μην περάσει αβρόχοις ποσί η τραγική, εγκληματική ανικανότητα της Πολιτείας.
Και επιτέλους όλοι οι εμπλεκόμενοι να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, ποινικά και πολιτικά.
Κι αυτό βέβαια, σαν ευχή στα καλλιστεία ακούγεται. Δυστυχώς.
Υ.Γ. Η συζήτηση κατά πόσον ευθύνονται οι ομάδες για την στάση των οπαδών τους εκτός γηπέδων έχει ενδιαφέρον και σίγουρα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Στην περίπτωση της Ντινάμο όμως , ακόμα κι αν είχε προειδοποιήσει την ΑΕΚ και τις ελληνικές αρχές όπως ισχυρίζεται με ανακοίνωσή της, οι ευθύνες για τον ακροδεξιό συρφετό των οπαδών της είναι δεδομένες και κανονικά δεν -θα έπρεπε να- επιτρέπουν καμία άλλη σκέψη πλην του αποκλεισμού του κλαμπ τουλάχιστον για φέτος.
Αλλά καθώς φαίνεται η ΟΥΕΦΑ δεν ιδρώνει ιδιαίτερα. Ας ελπίσουμε ειλικρινά, αν και εφόσον διεξαχθούν τα δυο παιχνίδια της ΑΕΚ με την Ντινάμο να μην έχουμε και χειρότερα.
Πηγή: Sport DNA
