Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Έχει την… πλάκα του το φετινό πρωτάθλημα, εκτός από το δεδομένο σασπένς του, αρκεί να… απέχεις από την παραγωγή «σανού» που προσφέρεται απλόχερα πλέον στον μέσο Έλληνα φίλαθλο από πολλές και διαφορετικές «βιομηχανίες».
Έχει την πλάκα του να βλέπεις ρητορικές ετών να αλλάζουν, ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται κάθε ομάδα στο βαθμολογικό πίνακα, έχει πλάκα να βλέπεις Κυριακή με Κυριακή τους ίδιους ανθρώπους να χαρακτηρίζουν τις ίδιες ακριβώς φάσεις ως «ξεδιάντροπη αλλοίωση αποτελέσματος» και ως «ρεσιτάλ διαιτησίας», ανάλογα με την οπτική που τους βολεύει.
Σε ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον που υποτιμά τόσο βάρβαρα τη νοημοσύνη όλων των φιλάθλων που δεν φορούν «οπαδικές παρωπίδες», οι δρόμοι που έχεις να ακολουθήσεις είναι δύο: Είτε να μην ασχοληθείς, είτε να το… διασκεδάσεις!
Είχε πλάκα, για παράδειγμα, η εβδομάδα που πέρασε. Μια εβδομάδα στην οποία είχαμε όλοι μας σχεδόν πειστεί ότι ο ΠΑΟΚ είχε εξασφαλισμένο το διπλό στη Νέα Σμύρνη. Όπως ακριβώς είχαμε σχεδόν πειστεί πέρσι τον Φεβρουάριο ότι ο Πανιώνιος δεν θα χτυπούσε το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκη».
Ακόμη περιμένω να ζητήσει κάποιος συγνώμη από τους Νεοσμυρνιώτες που ξεφτίλισαν κάθε είδους υπόνοιες πέρσι με το διπλό στο Φάληρο, και πιθανότατα θα χρειαστεί να περιμένω πολύ για να δω αν θα υπάρξει έστω και ένας (οπαδός ή… «δημοσιογράφος») που «φωτογράφιζε» ως στημένο τον κυριακάτικο αγώνα της Νέας Σμύρνης, που θα αποδείξει ότι διαθέτει… καρύδια να ζητήσει έστω ένα «τυπικό» συγνώμη από τον Γρηγορίου και τους παίκτες του για όσα ξεδιάντροπα τους χρέωνε με… παρασκηνιακά ανυπόγραφα κείμενα στα ΜΜΕ ή με… καυστικές αναρτήσεις στα social media.
Ας αφήσουμε, όμως, τους λάτρεις των παρασκηνίων και όσων βλέπουν τους ποδοσφαιριστές ως… μαριονέτες σε ένα θέατρο σκιών, κι ας μείνουμε στο ίδιο το ποδόσφαιρο.
Το… σκωτσέζικο ντους στο οποίο επιβάλλουν τον κόσμο τους και οι τρεις διεκδικητές του τίτλου (ΑΕΚ, Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ) συνεχίστηκε και αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι… άχρηστοι έγιναν ξανά παικταράδες, τα αστέρια έγιναν ξανά… περηπατητές και η ζωή συνεχίζεται.
Ανεξαρτήτως τι θα συμβεί απόψε στο ΟΑΚΑ, δύο είναι τα δεδομένα που δύσκολα αμφισβητούνται έχοντας πλέον διανύσει το 1/3 της σεζόν.
1. Ο Ολυμπιακός είναι ένας από τους χειρότερους Ολυμπιακούς που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Στο Champions League, κινδυνεύει να στιγματιστεί με τη χειρότερη σεζόν της ιστορίας του, στο δε πρωτάθλημα έχει γκρεμίσει κάθε αρνητικό ρεκόρ της τελευταίας εικοσαετίας. Κι όμως, αυτός ο Ολυμπιακός βρίσκεται – προσωρινά ή όχι θα το ξέρουμε σε λίγες ώρες – ξανά στην κορυφή της βαθμολογίας. Το πόσο θα βελτιωθεί στη συνέχεια της σεζόν, θα πρέπει να κάνουμε υπομονή για να το διαπιστώσουμε. Δυσκολεύομαι να πιστέψω απλά ότι μπορεί να γίνει… χειρότερος.
2. Τόσο η ΑΕΚ, όσο και ΠΑΟΚ δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν το τραγικό ξεκίνημα των «ερυθρόλευκων» το πρώτο τρίμηνο της σεζόν, και δεν απέκτησαν κάποιο σημαντικό προβάδισμα στη μάχη του τίτλου. Κι αν για την «Ένωση» υπάρχει η σοβαρή δικαιολογία της, μετά από πολλά χρόνια, ταυτόχρονης παρουσίας και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, για τους Θεσσαλονικείς, δεν υπάρχει κανένα απολύτως άλλοθι. Πόσο μάλλον όταν αναφερόμαστε σε μια ομάδα που έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την ποινή των κεκλεισμένων των θυρών χωρίς την παραμικρή βαθμολογική απώλεια στο γήπεδό της, αλλά παράλληλα συμπεριφέρεται στα εκτός έδρας παιχνίδια λες και πρόκειται για ομάδα που παλεύει να… αποφύγει τον υποβιβασμό.
Και όσο ο Ολυμπιακός θα βρίσκεται είτε στην κορυφή, είτε σε απόσταση βολής από αυτή, θα έχει πάντα ένα μικρό ψυχολογικό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων του, καθώς είναι πιο εξοικειωμένος με τις ανάγκες του πρωταθλητισμού. Προσοχή, δεν υποστηρίζω ότι ο Ολυμπιακός είναι φαβορί για το πρωτάθλημα. Απλά υπογραμμίζω ότι τόσο η ΑΕΚ, όσο και ο ΠΑΟΚ έχουν σπαταλήσει μέχρι στιγμής ουκ ολίγες ευκαιρίες για να πάρουν σημαντικό προβάδισμα στη μάχη του τίτλου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνέχεια της σεζόν… (κάτι που θα διαπιστώσουμε τους επόμενους μήνες).
Το σίγουρο είναι ότι Κυριακή με Κυριακή, εβδομάδα με εβδομάδα επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο ότι ο τίτλος διεκδικείται από τρεις μέτριες ομάδες.
Έναν πρωταθλητή (τον Ολυμπιακό) που πληρώνει ακριβά την πολιτική του… ράβε – ξήλωνε της τελευταίας διετίας και δυο διεκδικητές (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ) που δυσκολεύονται να διαχειριστούν αφενός τα προβλήματα του αντιπάλου τους και αφετέρου τον τίτλο του φαβορί που οι «ερυθρόλευκοι» προσφέρουν απλόχερα… στο πιάτο τους. Κι απ’ ότι φαίνεται το πρωτάθλημα δεν θα το κατακτήσει η πιο καλή, αλλά η… λιγότερο κακή!
Αυτή είναι η ποδοσφαιρική πραγματικότητα του φετινού ελληνικού πρωταθλήματος. Αν θέλετε να καταφύγετε σε… εικονικές πραγματικότητες, οι επιλογές που σας προσφέρονται είναι αμέτρητες. Διαλέξτε όποια θέλετε!
Υ.Γ. Μέχρι σήμερα παρά το δικαιολογημένο κράξιμο στον Χάσι άπαντες αναγνώριζαν τη συμβολή του στην επιστροφή του Ολυμπιακού στους ομίλους του Champions League. Ας του αναγνωρίσουν όλοι επίσης – έστω και ετεροχρονισμένα – την… μανιώδη καλοκαιρινή του επιθυμία για απόκτηση έμπειρου ξένου τερματοφύλακα. Ο Προτό αποτελεί τη δεύτερη σημαντική δικαίωση του. Και ξέρετε, αλήθεια, τι με εντυπωσιάζει περισσότερο στον Βέλγο; Το… κέφι που έχει για μπάλα! Το πόσο αγαπάει αυτό που κάνει! Δείτε τον πως πανηγυρίζει μετά από κάθε απόκρουσή του, είτε παίζει στο Καμπ Νου, είτε στην Κέρκυρα. Και το σημειώνω, γιατί βλέπω πολλούς νεότερους σε ηλικία Έλληνες ποδοσφαιριστές (όχι μόνο στον Ολυμπιακό) να μην έχουν το δικό του κέφι, το δικό του πάθος, το δικό του μεράκι. Κι ας κουβαλούν καμιά δεκαριά λιγότερα χρόνια στις πλάτες τους…
Πηγή: Sport DNA
