Του Θάνου Σαρρή
Το περσινό καλοκαίρι, όταν ο Ιλκάι Γκουντογκάν έγινε η πρώτη μεταγραφή του Πεπ Γκουαρδιόλα στην Μάντσεστερ Σίτι, γράφαμε, προτού ακόμα ξεδιπλωθεί στο χορτάρι το μεγαλεπίβολο πρότζεκτ του Πεπ, για τον τρόπο που ο «Γερμανός Τσάβι», όπως τον είχε χαρακτηρίσει κάποτε το Kicker, μπορεί να προσαρμοστεί και να εξελιχθεί κάνοντας πρωταθλητισμό στην Premier League. Ο Γκουαρδιόλα δεν δίστασε καθόλου από τον τραυματισμό που κουβαλούσε στη μέση. Τον πήρε μάλιστα ενώ ταλαιπωρούταν από τραυματισμό στην επιγονατίδα, δαπανώντας τα πρώτα 20 εκατομμύρια από το μπάτζετ των Πολιτών για την απόκτησή του, σε ένα πραγματικό value for money. Με την προϋπόθεση ότι ο παίκτης βέβαια θα βρει σταθερότητα και θα μείνει μακριά από τραυματισμούς. Η τύχη δεν ήταν μαζί του.
Η εμπιστοσύνη του προπονητή προς το πρόσωπό του ήταν ξεκάθαρη, όμως στα μέσα του περσινού Δεκεμβρίου το γόνατό του έκανε έναν παράξενο θόρυβο μετά την σύγκρουση με τον Άμραμπατ, στο παιχνίδι με τη Γουότφορντ. Ήξερε τι είχε συμβεί. Το στάδιο της παραδοχής ήρθε με τον άτυχο μέσο να κλαίει στον ώμο του ανθρώπου που τον έφερε στο Etihad. «Θα μας λείψει για καιρό. Αυτά είναι τα χειρότερα νέα», είπε ο Καταλανός. Όταν το γόνατό του ξεπρήστηκε πήγε στη Βαρκελώνη για να χειρουργηθεί από τον Ραμόν Κουγκάτ. Τον γιατρό που ο Γκουαρδιόλα εμπιστεύεται από την δεκαετία του ’90, ο οποίος έχει χειρουργήσει επιτυχώς πολλούς ποδοσφαιριστές που έχουν επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο, μεταξύ ων οποίων και ο Τσάβι. Δύο μέρες πριν τα περσινά Χριστούγεννα, ο Γκουντογκάν μπήκε στο νοσοκομείο, με τον γιατρό να τον προτρέπει να παρακολουθεί από οθόνη όλη τη διαδικασία, δουλεύοντας έτσι στην συνειδητοποίηση. Ο Γερμανός έμεινε ένα μήνα στη Βαρκελώνη, απόλυτα συγκεντρωμένος στην αποκατάσταση και έχοντας τη στήριξη των δικών του. Έμεινε σε ένα κενό, σχεδόν, διαμέρισμα, έχοντας πολύ συγκεκριμένες ρουτίνες.
Επέστρεψε στο Μάντσεστερ στο τέλος του Ιανουαρίου, ξεκινώντας σιγά-σιγά να μετρά αντίστροφα, έχοντας στη διάθεσή του όλη την τεχνολογία και το εξειδικευμένο προσωπικό που διαθέτουν οι «Πολίτες». Στόχος, όπως έλεγε ο Τζέιμς Μπάντγουιν, φυσιοθεραπευτής της Σίτι, ήταν να επανέλθει η μηχανική της άρθρωσης του γονάτου στα εντελώς φυσιολογικά πλαίσια. Ο ευφυής μέσος είχε περάσει ξανά την διαδικασία. Ήξερε να υπομένει, να δουλεύει και να προσπαθεί, έχοντας τεράστιο κίνητρο την εμπιστοσύνη του Γκουαρδιόλα. Ένα πρόβλημα στις αμυγδαλές και ο πυρετός που εμφάνισε τον πήγε πίσω, με αποτέλεσμα να ολοκληρωθούν τα φιλικά της προετοιμασίας και να έχει παίξει μόνο σε ένα φιλικό με την Χιρόνα τον Δεκαπενταύγουστο. Περίμενε να δείξει πράγματα στην προετοιμασία, όμως και πάλι δεν άφησε την ανυπομονησία να τον κάμψει. Μπήκε αποστολή στα παιχνίδια με Λίβερπουλ και Φέγενορντ στην Ολλανδία, όμως έμεινε στον πάγκο. Και 276 μέρες μετά, με αντίπαλο ξανά την Γουότφορντ, ένιωσε και πάλι αυτό το συναίσθημα να τον κατακλύζει. Το συναίσθημα του να γυρίζει ο προπονητής προς το μέρος σου στον πάγκο και να σου γνέφει.
Πριν το παιχνίδι με την Τότεναμ, ο Γκουντογκάν είχε αγωνιστεί μόλις 1.900 λεπτά με την γαλάζια φανέλα. Ο Φερναντίνιο, για παράδειγμα, είχε παίξει το ίδιο μόνο φέτος. Αγωνίστηκε ενενηντάλεπτα στα τελευταία ματς του Champions League, ενώ με τη Σαουθάμπτον στα τέλη Νοεμβρίου είχε την τελευταία του γεμάτη συμμετοχή στην Premier League. Ο Πεπ ήταν απολύτως σίγουρος. Τον έριξε στην αναμέτρηση με τους Σπερς στη θέση του Σίλβα, ο οποίος μετρούσε τέσσερα γκολ στα τελευταία τρία ματς και σερί συμμετοχές στην Premier League.
Ελάχιστοι περίμεναν ότι θα μείνει εκτός και μάλλον ακόμα λιγότεροι ότι η Σίτι θα πιάσει ξανά τέτοια τρομακτικά επίπεδα απόδοσης. Ο Γερμανός έκλεισε τον κύκλο με γκολ και μια εξαιρετική συμμετοχή, απέναντι σε έναν αντίπαλο που οι περισσότεροι θεωρούσαν ως τον τελευταίο που θα μπορούσε να σταματήσει τη φετινή Σίτι. Και απέδειξε γιατί ήταν ο νούμερο ένας στόχος του Γκουαρδιόλα.
Fantastic whip from Sané, finished off by Gundogan to make it 1-0 pic.twitter.com/N5z6YHrSil
— City Lens (@MCFCLens) 16 Δεκεμβρίου 2017
Εξαιρετικός με τη μπάλα στα πόδια, ανταποκρίνεται απολύτως στο passing game που επιθυμεί ο προπονητής του, καταφέρνοντας να θωρακίσει την κυκλοφορία απέναντι στους καμικάζι του Ποκετίνο. Και εξαιρετικός χωρίς τη μπάλα, όταν η ομάδα του πρέπει να πιέσει, να κλείσει χώρους, να κερδίσει κατοχές σε ζώνες που μπορούν να οδηγήσουν σε άμεσες αντεπιθέσεις. Όπως δείχνει ο τρόπος που ανταποκρίθηκε, η διαχείριση που του έκανε η Σίτι μοιάζει τέλεια. Δεν βιάστηκε να τον ρίξει στην μάχη, δούλεψε εντατικά μαζί του ψυχολογικά και σωματικά και σε ένα από τα πιο physical παιχνίδια που θα μπορούσε να αγωνιστεί, ήταν σαν να μην έλειψε ποτέ. Όχι μόνο σε επίπεδο αντοχής. Ο τρόπος που περνούσε πάσες, που λάμβανε αποφάσεις, που κινούταν στον χώρο. Το έδειξε και η κίνησή του που δημιούργησε το γκολ απέναντι στη Λέστερ στο Κύπελλο.
Φυσικά ο φετινός Σίλβα είναι σε απίθανη κατάσταση, όμως η Σίτι καλείται να κάνει πρωταθλητισμό σε παραπάνω από μία διοργανώσεις, έχοντας ένα εξουθενωτικό στιλ που απαιτεί συνεχώς υψηλό ρυθμό. Οι εναλλακτικές επιλογές στον άξονα δεν είναι σε αντίστοιχο επίπεδο με τους βασικούς, εξού και τα εξουθενωτικά σερί ματς. Ο Γκουντογκάν δεν αποτελεί απλά εναλλακτική λύση που μπορεί να καλύψει διαφορετικές θέσεις στον άξονα, αλλά ανάλογα με τις συνθήκες του κάθε αγώνα είναι πιθανόν να έχει και προβάδισμα. Την πρώτη φορά που μπήκε στη θέση του Σίλβα, για παράδειγμα, ήταν στο ματς με τη Νάπολι, η οποία για 20 λεπτά έπνιξε τους Άγγλους. Η κίνηση λειτούργησε εξαιρετικά. Το ίδιο συνέβη και με την Τότεναμ, όπου και ξεκίνησε από την αρχή για να υπηρετήσει το σχέδιο ανταπόκρισης στα προτερήματα του αντιπάλου.
Bernardo Silva put #ManchesterCity up 1-0 #LEIMCI #CarabaoCup pic.twitter.com/ey7WvDktKf
— Jonah Takalua (@Destaquito2) 19 Δεκεμβρίου 2017
Ο Γκουντογκάν θα ήταν βασικός και αναντικατάστατος σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα της Premier League, όμως αποτελεί ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα του Πεπ. Μια μονάδα που διασφαλίζει ότι μέχρι στιγμής η Σίτι έχει μία λύση για κάθε πρόβλημα που μπορεί να της δημιουργήσουν οι αντίπαλοι. Όσον αφορά τον ίδιο τον παίκτη; Πέρυσι, τέτοια εποχή ήταν στο νοσοκομείο αγωνιώντας για το μέλλον του. Φέτος, κοιτάζει πίσω και χαμογελά ξανά…
Πηγή: Gazzetta – Four Four Two
