Το θερινό Φεστιβάλ Βαθιάς Μπαλιάς μεταφέρθηκε από τη Μπράγκα, για ένα δεύτερο μέρος στην Αθήνα. Ενα passing game με…κεφαλιές και “καντηλάκια” πέρα-δώθε, η χαρά των ματιών του Σκωτσέζου!
Παίχτηκαν 57 λεπτά, καθαρός χρόνος. Οι κατοχές ήταν, 233-228. Σημαίνει, ανά επτάμισι δευτερόλεπτα άλλαζε η ομάδα που είχε τη μπάλα. Οι μεγάλες πάσες ήταν, 84-64. Σημαίνει, δυόμισι βαθιές μπαλιές στο λεπτό. Από τις (84+64=) 148 μακρινές μεταβιβάσεις, συμπαίκτη βρήκαν οι 80. Οι άλλες 68, όχι. Οπότε, μονομαχία. Και κόντρα μονομαχία. Και ξανά μονομαχία.
Μια αριθμητική επιβεβαίωση, αυτού που συνηθίζουμε να λέμε μπάπα-μπούπα. Μπάπα ο ένας, μπούπα ο άλλος. Ανάγκασαν τον Ορσάτο, ένα διαιτητή που άφηνε σωρηδόν τις επαφές και έδινε τόσο πολύ “πλεονέκτημα” ώστε να μη σφυρίζει συνεχώς σαν πανικόβλητος τροχονόμος, κι όμως να καταλογίσει 15 φάουλ μόνο στο πρώτο ημίχρονο.
Σαν (προ)συνεννοημένοι, οι προπονητές. Απόψε, δεν παίζουμε. Απόψε, μονάχα κερδίζουμε. Απέσυραν από την ενδεκάδα τους στην Αθήνα, τους “κορυφαίους υστερήσαντες” στη Μπράγκα. Τον Πίζι ο δικός τους, τον Τζούριτσιτς ο δικός μας. Και, πάμε! Μια αλληλοδέσμευση στο μπάπα-μπούπα, τύπου…συμφωνία κυρίων. Μονάχα ένα λόγο μπορεί κανείς να σκεφτεί, γιατί ο Γιοβάνοβιτς λειτούργησε σαν να αποδέχθηκε και να προσχώρησε σε αυτό το, τόσο άμεσο, στιλ. Σηκώνουμε τη μπάλα για να πάρει παραμάζωμα ο Ιωαννίδης τους “αδύναμους κρίκους”, τους δύο σέντερ-μπακ, και ό,τι πέφτει κάτω έρχονται και το τελειώνουν οι ακραίοι επιθετικοί και οι κεντρικοί χαφ. Εχει, μία βάση λογικής.
Η αλήθεια είναι ότι από το 46′ η μπάλα, κάπως αρχίσαμε να χαμηλώνει. Να καταλαγιάζει, το κακό! Να γίνεται, πιο πολύ και πιο καλό παιγνίδι. Να συμβαίνουν πραγματάκια, με το καλό παιγνίδι. Ο Παναθηναϊκός τα σκάρωνε εδώ κι εκεί, τα πραγματάκια. Η Σπόρτιγκ, έτρεχε και τα έσβηνε. Αλλά μετά το 60′ ξεκίνησε να γίνεται αισθητό πως ούτε ο ακαταμάχητος κριός Βαγιαννίδης ούτε ο Ιωαννίδης που άνοιγε τον δρόμο σαν γκρέιντερ, θα μπορούσαν να παίζουν όλη νύχτα έτσι, “δίχως αύριο”.
Οσο η Σπόρτιγκ έτρεχε να σβήνει εστίες κινδύνου και να καλμάρει το μομέντουμ, τόσο φαινόταν ότι θα εύρισκε τη δική της golden moment σε μία μετάβαση με εκείνες τις κοντές πάσες στις οποίες έχουν έφεση και χάρισμα. Για κάθε Βαγιαννίδη στα πράσινα άλλωστε, υπήρχε μία αντιστοίχιση σε άσπρο+κόκκινο. Ο Ισπανός δεξιός μπακ της Σπόρτιγκ για παράδειγμα, τάξη 2000, δεν νιώθει (διότι δεν είναι) καθόλου υποδεέστερος.
Η είσοδος του Κανταλαπιέδρα δε, υποψιάζομαι πως διευκόλυνε τον καλό Ισπανό μπακ. Η γενικότερη υποψία μου, είναι ότι το σταφ του Παναθηναϊκού υπερεκτίμησε τη δυνατότητα να συνεισφέρουν από τον πάγκο ουσιωδώς εδώ+τώρα, και ο Ουίλιαν Αράο στην Πορτογαλία και ο Κανταλαπιέδρα σε Πορτογαλία και Ελλάδα. Δεν ήταν αυτά, με τη Σπόρτιγκ Μπράγκα, τα παιγνίδια για να έλθει ο ένας και να επανέλθει ο άλλος.
Σπανίως το ποδόσφαιρο είναι τόσο ευθύ και μονοσήμαντο για να λέμε εύκολα μετά “αυτοί άξιζαν” ή “αυτοί δεν άξιζαν”. Πολύ περισσότερο ένα ζευγάρι τόσης ισοδυναμίας, όση ισοδυναμία ανάβλυζε το ζευγάρι Παναθηναϊκός-Σπόρτιγκ. Στο τέλος της ημέρας, ύστερα από τόση ισοδυναμία, η Σπόρτιγκ κατέγραψε 2/2 νίκες. Δεν είναι απλό, να τους πάρεις το credit. Στην κανονική ανάλυση. Στην πατριωτική ανάλυση, ίσως. Αν ο Παναθηναϊκός είχε κάνει την παρτίδα δική του με 2/2 νίκες, τι θα λέγαμε; Κρίμα κι άδικο, για τη Σπόρτιγκ;
Ενα προηγούμενο στο οποίο θα μπορούσα να ανατρέξω για παραλληλισμό, το πιο πρόχειρο που μου έρχεται, είναι ΠΑΟΚ-Ολεμπίκ Μαρσέιγ πρόπερσι στον προημιτελικό του Κόνφερενς Λιγκ. Με πανομοιότυπη εξέλιξη και πανομοιότυπα σκορ, εκεί και εδώ. Στην κανονική ανάλυση λοιπόν, όχι στην πατριωτική, τότε ο ΠΑΟΚ ήταν όσο ανταγωνιστικός και ισάξιος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός τώρα. Αλλά, 2/2 νίκες η ΟΜ. Επειδή τότε ο Παγέτ βρήκε τον στόχο με “τηλεφωνημένα” τελειώματα, ποιότητας που άλλη τέτοια δεν κυκλοφορούσε την ίδια ώρα στο ίδιο χορτάρι. Ο Παναθηναϊκός τώρα, βρήκε τον στόχο (να στείλει, δηλαδή, κάπως τη μπάλα προς την εστία) μόνο δύο φορές. Τον ολόιδιο αριθμό, δύο, έγραψε και στη Μπράγκα. Κανένα από τα δύο στην Αθήνα δε, δεν ήταν Μπρούμα στο δικό του τελείωμα εδώ. ‘Η Γιάνσεν, την περασμένη εβδομάδα εναντίον της ΑΕΚ στην Αμβέρσα. Αχαστο. Αχαστα.
Ο Ορσάτο εν τέλει, κράτησε ένα τέτοιας μορφής αγώνα στα μόλις 27 φάουλ. Σφύριξε λήξη, και τον παραδέχτηκαν όλοι με πρώτο τον συμπατριώτη Μπρινιόλι που τον αγκάλιασε. Ο Ορσάτο είναι διαιτητής για να βάλουν ρεφενέ, από δύο εκατομμύρια ο καθένας, το top-4 μήπως και τον δελεάσουμε να τον πάρουμε δανεικό από τη Serie A στη Σούπερ Λιγκ για να διευθύνει όλα τα ντέρμπι της χρονιάς.
Ακόμη και να μη μας αρέσει σε ένα ματς, πάλι δίνει άλλη ευχαρίστηση να τραμπουκίζεις κοτζάμ Ορσάτο, και να του κλωτσάς μπάλες μέσα…
Πηγή: Sdna0
