Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Οι ξανάστροφες που έφαγε η ΑΕΚ, ήταν επαγγελματικές. Κυνικά χτυπήματα. Θανάσιμα, υπό φυσιολογικές συνθήκες. Από εκείνα που καταπνίγουν την αυτοπεποίθηση, σκοτώνουν την αισιοδοξία, αφαιρούν τον αέρα απ’ τα πανιά. Σκίζουν όλα τα σκριπτ, το a, το b, το c. Βάζεις Λιβάια, σε 17 δευτερόλεπτα το 0-1 γίνεται 0-2. Φτύνεις δόντια. Η άσκηση προσμετρώντας και τη διακοπή, εκεί με τα δακρυγόνα, πήρε διάσταση mission impossible. Κι όμως, την έλυσαν. Ένα άλμα, στην εξέλιξη του κόνσεπτ.
Ο Ολυμπιακός έχει παίκτες που, στη στιγμή τους, θα σε ρίξουν νοκ-ντάουν. Με την οξυδέρκειά τους, με την τεχνική πληρότητα, με το κίλερ ένστικτο. Αλλά δεν έχει την ομάδα που, στη ροή του παιγνιδιού, θα σε βγάλει νοκ-άουτ. Διότι είναι γκρουπ το οποίο δουλεύτηκε για τις στιγμές (του Ιουλίου και του Αυγούστου) που φέρνουν τα λεφτά, δεν δουλεύτηκε για τον φόρτο ολόκληρης σεζόν. Ετσι, Ιούλιο είσαι ο στρατηγός του Βελιγραδίου, Αύγουστο της Ριέκα, Σεπτέμβριο σου ξηλώνουν τα γαλόνια.
Περσινός Στραματσόνι (καλοκαιρινός στρατηγός Στοκχόλμης και Κοπεγχάγης…), εφετινός Χάσι. Ποια σχολή διδάσκει και παράγει προπονητές…σπεσιαλίστες θερινών προκριματικών; Τέτοιοι, υπάρχουν μόνο στη φαντασία αστοιχείωτων, ποδοσφαιρικά αστοιχείωτων, ιδιοκτητών. Δεν βάζεις ποτέ σε προπονητή, οικονομικό στόχο. Και δη, τόσο βραχυπρόθεσμο οικονομικό στόχο. Το ίδιο όπως δεν βάζεις στον οικονομικό διευθυντή του κλαμπ, αγωνιστικό στόχο. Εάν τον βάλεις, κι ο προπονητής τον αποδεχθεί, τότε προσέλαβες ένα σίγουρο αριβίστα.
Οι φρεσκαδούρες του Ιουλίου και οι ιπτάμενοι του Αυγούστου, είναι οι μπουκωμένοι του Σεπτεμβρίου κι οι φρακαρισμένοι του Οκτωβρίου. Τα βαριά σαρκία, βαριά σέρνονται. Χάνουν αίμα, κάνουν όλο και πιο…συρτή άμυνα, ώσπου καταρρέουν. Σοβαρός προπονητής, με επαγγελματικό αυτοσεβασμό, δεν έχει ταλέντο θερινών προκριματικών! Συνήθως ο σοβαρός προπονητής, αυτός που δουλεύει την ομάδα (όχι για μήνα) για χρονιά, έχει τρομερό πρόβλημα με τους θερινούς ευρω-προκριματικούς.
Στο σημείωμα της 7ης Ιουνίου εδώ, την ημέρα της πρόσληψης του αναλώσιμου Χάσι, η ευχή ήταν για «καλή τύχη» στη βέβαιη αναζήτηση του επόμενου. Ο οποίος επόμενος, Πόγετ διαρρέουν…ανερυθρίαστα αν και ερυθρόλευκοι, είναι ακόμη ένας αριβίστας. Στο μεταξύ, από Ιούνιο 2016 σε Σεπτέμβριο 2017, ο Νικοπολίδης στο Τορίνο θα ‘ναι ο 7ος σε 15 μήνες. Και η καταμέτρηση συνεχίζεται. Η καταμέτρηση δεν κάνει καλό, ούτε μέσα ούτε έξω. Η ομάδα ταλανίζεται, το κλαμπ ταλανίζει τη φήμη του.
Χριστοδουλόπουλος/Μάνταλος/Λιβάια/Αραούχο είναι συμμορία επιδρομέων. Ξέρουν, επίσης, να δίνουν ψυχρά χτυπήματα. Η διαφορά του νοκ-ντάουν απ’ το νοκ-άουτ έγκειται στο ότι αυτοί, λειτουργούν ενταγμένοι σε συνολικό μηχανισμό. Ενας μηχανισμός που ο προορισμός του είναι, να βρίσκει πώς (θα μεταφέρει από πίσω και) θα τους ακουμπήσει τη μπάλα για τα περαιτέρω. Είναι πράγματι εντυπωσιακό να παρακολουθεί κανείς, με πόση ισχυρή πίστη ψάχνει ο συμπαίκτης να τους ακουμπήσει τη μπάλα.
Το ματς την Κυριακή ξεκίνησε με μια διαγώνια συνειδητή σαραντάρα του Τσόσιτς προς τον, καλά το μαντέψαμε, Λάζαρο. Δώσ’ του την, μετά ξέρει αυτός τι θα κάνει. Στη δεύτερη μπάλα που πήρε, μόλις στο 1’, αμέσως-αμέσως έφτιαξε καθαρή φάση για γκολ. Ανεκτίμητο, να έχει κατακτήσει κανείς την πεποίθηση του συμπαίκτη. Ολο αυτό, η ένταξη της ποιότητας σε μηχανισμό, επιτρέπει και υποστηρίζει τον υψηλό στόχο. Αλλ’ ο υψηλός στόχος θέλει και το σωστό μέτρημα. Η ΑΕΚ δεν ευρίσκεται σε κανένα +5. Μονάχα σ’ ένα ελάχιστο +2…
Πηγή: Sport DNA
