Ακόμη και το καλύτερο υποκατάστατο, όποιο μπορεί κανείς να σκεφτεί για “καλύτερο υποκατάστατο νίκης”, είναι πολύ υποδεέστερο. Αν ο Πέντρο Μαρτίνς, τέταρτη χρονιά στην ίδια ομάδα, δικαιούται να βάζει στη ρητορική του το αποτέλεσμα μπροστά από την απόδοση και την εν γένει εικόνα, τότε νομιμοποιούνται να το κάνουν όλοι.
Πράγματι, οι δέκα διαδοχικές νίκες του Ολυμπιακού σε αυτές τις έντεκα εβδομάδες μετά το 0-0 με τον Παναθηναϊκό, αφοπλίζουν/παραλύουν κάθε άλλη συζήτηση. Πιθανότατα δε, τις πρώτες μέρες του 2022 με το καλό, οι διαδοχικές νίκες του Ολυμπιακού θα γίνουν περισσότερες από δέκα. Είναι μία αμάχητη αλήθεια, ότι η νίκη φέρνει την (επόμενη) νίκη. Η συνήθεια της νίκης. Κάνει τον αντίπαλο να έχει ηττηθεί μες στο μυαλό του, προτού τον νικήσεις εσύ.
Το βράδι που ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε (και) από τον Ιωνικό, και με την Τούμπα ήδη τιμωρημένη, εκεί και τότε θα ακουγόταν έως υπεραισιόδοξο να σκεφτούν στον ΠΑΟΚ αυτό που, κι όμως, έκτοτε συνέβη. Οτι τα επόμενα τέσσερα παιγνίδια τους, θα ήταν τέσσερις νίκες. Νίκησαν τη Λίνκολν, αλλά “σιγά το πράγμα”. Μόνο που η σιγά-το-πράγμα-Λίνκολν, έφερε τη σιγά-το-πράγμα-Λαμία. Και η σιγά-το-πράγμα-Λαμία, τον ΠΑΣ. Και ο ΠΑΣ, τον Αστέρα. Η δε κλειστή Τούμπα, είναι μάλλον ευλογία όταν ο Αραμπούλι ανοίγει το σκορ στο 7′ ή ο Σόνι στο 12′. Σε κάθε νίκη λοιπόν, φτάνεις ν’ αναρωτιέσαι το ίδιο πράγμα. Θα ερχόταν, εάν δεν είχε έλθει η αμέσως προηγούμενη;
Πολύ σωστά προ καιρού, ο Ηρακλής Μεταξάς το είχε πει. Θέλω να πάμε στην επόμενη πίστα, να μη λένε μόνο πόσο καλά παίζουμε, να κερδίζουμε κιόλας. Καμιά φορά βέβαια, εκεί που τα θέλεις όλα, παίρνεις ένα ρίσκο να καταλήξεις στο τίποτα. Ο ΠΑΣ, σημείωσα εδώ πόσο μου άρεσε στο 0-4 με τον ΠΑΟΚ. Γι’ αυτό και είχα περιέργεια, πώς θα συμπεριφέρονταν στη Λεωφόρο αμέσως μετά. Θα επέμεναν, παρά το 0-4, στη γραμμή τους; Θα τρόμαζαν από το 0-4 και θα πισωγύριζαν; Εγινε, το δεύτερο. Ηττήθηκαν, αλλά τουλάχιστον τώρα, αν αυτό παρηγορεί, κανείς δεν τους είπε πόσο καλά έπαιξαν. Τους είπαν, πόσο επεδίωξαν να χαλάσουν το παιγνίδι.
Πολύ σωστά επίσης, προ καιρού στη Ριζούπολη ο προηγούμενος προπονητής του ΠΑΣ, ο Αργύρης Γιαννίκης, είχε πει το απλούστατο στον πρωταθλητισμό. Στο ένα-μηδέν, ή βάζεις δεύτερο γκολ ή δεν τρως γκολ. Είναι άξιο της προσοχής μας, ότι αυτό εν συνεχεία η ΑΕΚ το μεθερμήνευσε στα δύο 1-0 στα οποία δεν ήταν καλή, με τον Παναθηναϊκό και με τον Ιωνικό. Οπως Ολυμπιακός με τη Λαμία, όπως Ολυμπιακός πριν τη Λαμία με τον Αρη, όπως Ολυμπιακός πριν τον Αρη με τον Ιωνικό, και πάει λέγοντας.
Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα της όχι παράλογης αποτελεσματοθηρίας, αυτή την εποχή ο καλύτερος στο να τα συνδυάζει και τα δύο, εικόνα+νίκη, έχει εξελιχθεί ο Παναθηναϊκός. Οι νίκες του Παναθηναϊκού είναι στέρεες. Εγώ, τις λέω υγιείς. Διότι βγαίνουν, μέσα από πλάνο. Ακουμπάνε, σε βάση ασφάλειας. Δεν προκύπτουν, από κάποια τυχαία αλληλουχία στα γεγονότα του εκάστοτε αγώνα. Οπως κατά κόρον ακούμπησαν εκείνες με τα μεγάλα σκορ, τον πρώτο καιρό. Πλέον ο Παναθηναϊκός φτάνει στο δικό του ένα-μηδέν κι ύστερα, για να θυμηθούμε την ατάκα του Γιαννίκη, και δεύτερο βάζει…και δεν τρώει.
Μιλώντας για ΠΑΣ, για ΟΦΗ, για Αστέρα, για Βόλο, δηλαδή για τις καλές ομάδες της “δεύτερης ταχύτητας” του πρωταθλήματος, οι αποστάσεις τους είναι πολύ πιο κοντινές απ’ όσο ενδεχομένως φαίνεται στον πίνακα. Η διεκδίκηση έχει, αναμφισβήτητα, ενδιαφέρον. Και είναι ακριβώς, το σημείο στο οποίο το φορμάτ της Σούπερ Λιγκ αναδεικνύει ένα “δομικό” ζήτημα που πρέπει να το δούμε. Τέσσερις καλές ομάδες, η μεσαία τάξη του πρωταθλήματος, σκοτώνονται για μία (την έκτη) θέση. Κι όποιος την πάρει στο φινάλε, συνειδητοποιεί πως πηγαίνει πάνω από τις δυνάμεις του ύστερα, το να τα βγάλει πέρα σε δέκα σερί αναμετρήσεις με το big-5. Ενας σάκος του μποξ. Για μία εύφημο μνεία. Πρέπει να το δούμε, γιατί δεν είναι αυτό που θέλουμε να βλέπουμε.
Κατεβαίνοντας στην κατώτερη τάξη. Επισήμως ο Ατρόμητος, σε τρεις μήνες και κάτι, ψάχνει τρίτο προπονητή. Ο Απόλλωνας στους ίδιους αυτούς τρεις-και-κάτι μήνες, είναι βέβαιον ότι επίσης θα είχε περάσει στον τρίτο προπονητή…εάν έπαιζε. Δεκέμβριο μήνα τον Φέστα τον σώζει, ό,τι σώζει τους προπονητές το καλοκαίρι. Οτι δεν παίζουν. Οσο δεν παίζουν, είναι ασφαλείς. Εάν ο Απόλλωνας είχε παίξει με ΟΦΗ/Παναθηναϊκό/Βόλο, ο Φέστα θα είχε προλάβει τον Παράσχο.
Οι άλλοι τρεις εμπλεκόμενοι, δίνουν τη μάχη της επιβίωσης από αισθητά καλύτερη θέση. Διόλου τυχαία, είναι οι τρεις που κρατάνε σταθερή τη σειρά στα πράγματά τους. Από το καλοκαίρι, ο Παναιτωλικός με τον Αναστασίου. Από πέρυσι, η Λαμία με τον Γρηγορίου ή/και ο Ιωνικός με τον Σπανό. Το ποδόσφαιρό τους, εννοείται, δεν συγκρίνεται με το ποδόσφαιρο του Ατρόμητου. Και ο Ατρόμητος πάλι, είναι τυχερός…που υπάρχει ο Απόλλωνας. Οσο τυχερός ήταν πέρυσι ο ΟΦΗ, που υπήρχε η ΑΕΛ.
Στην απόγνωση, η ελπίδα είναι στο τελευταίο αποκούμπι. Στα ψώνια του Ιανουαρίου. Δεν τυγχάνω θιασώτης! Τελευταίο αποκούμπι κατά την εκτίμησή μου, είναι να βρεις στο κομμάτι-προπονητής την ενδοοικογενειακή, πλέον, λύση. Και να ελπίζεις πως, γνωρίζοντας την ομάδα από μέσα, ένας Κορακάκης ας πούμε, θα τη σώσει βήμα-βήμα με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο. Οπως Νιόπλιας, πέρυσι στον ΟΦΗ.
Πηγή: sdna
