Περισσότερο κι από το τι αποτέλεσμα (δεν) πήρε στο βόρειο Λονδίνο, ο Ολυμπιακός στο καινούργιο σπίτι της Τότεναμ (απ)έδειξε ένα σημαντικό πράγμα.
Ότι δικαιούται να θεωρεί εαυτόν, κλαμπ του Τσάμπιονς Λιγκ. Σύμφωνοι, όχι για να παίζει στο Τσάμπιονς Λιγκ μετά τον Δεκέμβριο. Αυτό είναι για λίγους. Και με τα χρόνια, γίνεται…για πολύ λίγους. Τους ρυθμούς του ευρωπαϊκού ανταγωνισμού, υπάρχει όλο και μεγαλύτερη αντικειμενική αδυναμία να τους (παρ)ακολουθήσει κανείς.
Κλαμπ του Τσάμπιονς Λιγκ σημαίνει, όταν ταξιδεύω για να παίξω εννοώ να παίξω και νιώθω ευλογημένος ότι παίζω εδώ που παίζω. Κλαμπ που κατά λάθος βρέθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ σημαίνει, να βλέπει τέτοιους αγώνες σαν το αναπόφευκτο κακό που έρχεται στην ατζέντα πριν το ματς της Κυριακής. Ο Ολυμπιακός που εφέτος επέστρεψε στο Τσάμπιονς Λιγκ, ταξίδεψε στο Λονδίνο και μπήκε να παίξει σαν να ήταν το όλα-ή-τίποτα τελευταίο ματς της σεζόν. Είχε τη λογική ενδεκάδα γι’ αυτό. Σε αντίθεση με το Βελιγράδι. Είχε και τη σωστή προσέγγιση. Σε αντίθεση με το Μόναχο.
Η ενδεκάδα, είναι ο τρόπος του προπονητή να διαχύσει στο γκρουπ το μήνυμα ότι «παίζουμε για θάνατο». Το κλισέ πρώτος-στόχος-το-πρωτάθλημα δεν παύει να ισχύει, αλλά για μια βραδυά πήρε ένα ρεπό. Η ομάδα έλαβε το μήνυμα, και έκανε με θάρρος ό,τι φοβήθηκε να κάνει στη Βαυαρία. Επιτέθηκε. Με ενέργεια και αισιοδοξία. Δεν αντεπιτέθηκε. Επιτέθηκε, καρφί καταπάνω στην εύθραυστη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση του αντίπαλου. Τον σόκαρε. Αν θέλετε, προκάλεσε. Υποχρέωσε τον ταρακουνημένο αντίπαλο, να δουλέψει σκληρά για να βγει απ’ το τούνελ. Να ρισκάρει. Να αντιδράσει. Εν ολίγοις…να γίνει έργο!
Φτάσαμε ως το ημίωρο, για ν’ ανιχνευτεί ένα πρώτο σημάδι αγωνιστικού σφυγμού (με τον Ερικσεν) στην Τότεναμ ενόσω ο Ολυμπιακός ήδη αλώνιζε. Φτάσαμε ως το ξεκίνημα του β’ ημιχρόνου, για να καταλάβουμε πως η Τότεναμ είχε μπει «άλλη ομάδα» πλέον, οπότε τα δύο γκολ του Ολυμπιακού δεν επρόκειτο να είναι αρκετά. Οπωσδήποτε χρειαζόταν κι ένα τρίτο, για να τους σκοτώσει δεύτερη φορά! Φανταστήκαμε διάφορα…πιπεράτα να έχουν συμβεί στ’ αποδυτήρια της Τότεναμ, στην ανάπαυλα. Δεν προέκυψαν, με τις εκ των υστέρων μαρτυρίες. Αυτά που μεσολάβησαν, μονάχα ήταν τα εξής δύο. Ένα, το είπε ο Αλι, το είπε και ο Κέιν, η σκέψη τους, από το αρνητικό να βγάλουν κάτι θετικό, ότι (τόσο άσχημα που έπαιζαν) αποκλείεται να είχε και πιο κάτω. Δεύτερο, το αυτογκόλ του Μεριάχ.
Ενας γλυκός Ζοζέ, δεν είναι ο αληθινός Ζοζέ. Ο Μουρίνιο, τώρα στην αρχή, τους καλοπιάνει. Ολους. Τον Λίβι, τους ποδοσφαιριστές, τους φαν. Τα αποτελέσματα συμμαχούν. Ο ίδιος το ξέρει, αυτό το παιγνίδι. Με το μπολ-μπόι που έδωσε την αστραπιαία ασίστ της ισοφάρισης, με τον Ντάιερ στον οποίο σχεδόν…απολογήθηκε για την πρώιμη αλλαγή, με την εξέδρα που ακόμη αγαπά τον Ποκετίνο. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Μουρίνιο (πιθανότατα επαναπαύτηκε μετά την Ουέστ Χαμ, και από Σάββατο σε Τρίτη) δεν φρέσκαρε την ομάδα για τον Ολυμπιακό. Ο Ολυμπιακός έκανε την Τότεναμ, την ομάδα που έβλεπε ο Λίβι και απέλυσε τον Ποκετίνο. Κατ’ ουσίαν ο Ολυμπιακός βοήθησε τον Ζοζέ, πολύ περισσότερο απ’ όσο η Ουέστ Χαμ, να συνειδητοποιήσει την τρέχουσα κατάσταση. Μετά, ομολογουμένως, ο Ζοζέ βοήθησε την Τότεναμ να βγάλει στο χορτάρι, εκτός απ’ τα κακά, και τα καλά της.
Στο Μόναχο τις προάλλες, απλώς ο Ολυμπιακός…καθυστερούσε την ήττα του. Οντως, το κατάφερε. Τα γκολ της ήττας, ήλθαν στο δεύτερο μισό του β’ μέρους. Στο Λονδίνο, ίδιος σχηματισμός με το Μόναχο, πάνω-κάτω ίδιοι παίκτες, οι τρεις χαφ ολόιδιοι, όμως δεν καθυστέρησαν την ήττα, διεκδίκησαν τη νίκη σαν να έπαιζαν στον Πειραιά. Στα ίσα, για παραπάνω από ενάμισι ημίχρονο. Ο ΠΑΟΚ μπήκε στον λογαριασμό, μόνον όταν πια το ταμπλό κατέγραψε και το τέταρτο γκολ της Τότεναμ. Ετσι, χάσε!
πηγή: sdna.gr
