Του Αλέξανδρου Σόμογλου
Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον ΠΑΟΚ επειδή… δάγκωνε! Το Σάββατο, είναι δεδομένο ότι θα βρει απέναντι του παίκτες που θα… δαγκώνουν! Και ο Λεμονής έχει μπροστά του ένα εξαιρετικά δύσκολο στοίχημα, να πείσει τους παίκτες του ότι ο αγώνας που θα δώσουν σε περίπου 24 ώρες θα είναι πιο δύσκολος από εκείνον της περασμένης Κυριακή
Αίσθηση μου είναι ότι το ντέρμπι που θα δούμε στη Λεωφόρο θα εξελιχτεί σε… μονομαχία δρόμου. Και στο δρόμο επιβιώνει και επικρατεί συνήθως, αυτός που «πεινάει» περισσότερο. Κι αυτός που το έχει περισσότερο ανάγκη…»
Με αυτές τις γραμμές ολοκλήρωνα το blog μου πριν από το ντέρμπι της Λεωφόρου, ένα από τα πλέον προβλέψιμα – τουλάχιστον στα δικά μου μάτια – των τελευταίων ετών ανάμεσα στους «αιώνιους» αντιπάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Με την ποδοσφαιρική μετριότητα να αποτελεί σημείο κατατεθέν όλων των μεγάλων από το ξεκίνημα της σεζόν, μοιραία τα περισσότερα ντέρμπι θα κρίνονται στη δύναμη και τη θέληση. Όταν έχεις μέτριες ομάδες να μονομαχούν, το ποδόσφαιρο συνήθως έρχεται σε δεύτερη μοίρα…
Προτού, όμως, αναφερθώ πιο εκτενώς στα αίτια της θλιβερής εμφάνισης του Ολυμπιακού, οφείλω να ξεκινήσω το κείμενό μου με ένα τεράστιο respect στον Μαρίνο Ουζουνίδη. Όχι μόνο για την τιτάνια προσπάθεια που καταβάλλει για να κρατήσει μόνος μια ομάδα παρατημένη στο έλεος του Θεού, αλλά γιατί η παρουσία του αποτελεί το μοναδικό ουσιαστικό φάρο έμπνευσης και ελπίδας για εκατομμύρια φίλους του «τριφυλλιού» που αγωνιούν για το μέλλον της αγαπημένης τους ομάδας. Και δεν το πράττει καταφεύγοντας σε εύκολους λαϊκισμούς, αλλά βασιζόμενος πάντα στην ευπρέπεια και το ήθος που τον χαρακτηρίζει ως άνθρωπο. Ρίξτε μια ματιά στις δηλώσεις του μετά το τέλος του ντέρμπι και θα καταλάβετε τι εννοώ…
Τον Παναθηναϊκό οφείλεις να τον σέβεσαι…
Τί είδαμε, λοιπόν, το βράδυ του Σαββάτου στο χορτάρι της Λεωφόρου; Μια μονομαχία δρόμου, στην οποία κυριάρχησε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό ο πιο πεινασμένος! Σαν να έβλεπες από τη μια πλευρά σκυλιά του πολέμου κι από την άλλη… κανίς που είχαν βγει για την απογευματινή τους βολτίτσα στο πάρκο και πρόσεχαν να μην λερώσουν στη λάσπη το περιποιημένο τους τρίχωμα…
Για τον Ολυμπιακό το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό δεν κρίθηκε στην έλλειψη ατομικής ποιότητας, αλλά στην έλλειψη διάθεσης. Αν και αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι θα με πουν υπερβολικό, η όλη… μπλαζέ νοοτροπία με την οποία αντιμετώπισαν οι παίκτες του Ολυμπιακού το παιχνίδι της Λεωφόρου, αποτελεί προσβολή στο τεράστιο ειδικό βάρος ενός συλλόγου όπως ο Παναθηναϊκός. Γιατί τον Παναθηναϊκό οφείλεις να τον σέβεσαι, όποια προβλήματα κι αν αντιμετωπίζει…
Όταν θεωρείς υπέρβαση μια νίκη επί του ΠΑΟΚ…
Μην το… ψειρίζουμε, όμως. Είναι προφανές ότι ο τωρινός Ολυμπιακός είναι μια εξαιρετικά μέτρια ομάδα. Και οι πρώτοι που το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα είναι οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές του. Αυτός ήταν και ο λόγος που πριν από μία εβδομάδα πανηγύρισαν μια αγχωτική (και σε μεγάλο βαθμό συμπτωματική) νίκη επί του ΠΑΟΚ με «όλε» και… γύρους θριάμβου, θαρρείς και είχαν εξασφαλίσει κάποιον τίτλο, ή μια πρόκριση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Με «όλε» οι ποδοσφαιριστές πανηγυρίζουν νίκες που στα δικά τους μάτια συνιστούν υπέρβαση. Φυσιολογικό να πανηγυρίζουν με αυτόν τον τρόπο κάθε νίκη τους στη Λεωφόρο οι παίκτες του Παναθηναϊκού, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει για το επαγγελματικό τους μέλλον.
Μόνο φυσιολογικό, δεν ήταν όμως να πανηγυρίζουν με «όλε» οι παίκτες του Ολυμπιακού μια νίκη σε ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ και μάλιστα μετά από μια μετριότατη απόδοση. Το είχαν ανάγκη, όμως. Ακριβώς, επειδή, στα δικά τους μάτια η νίκη της περασμένης εβδομάδας συνιστούσε ένα είδος υπέρβασης.
Άλλο ποδοσφαιρική ομάδα, άλλο ποδοσφαιρική επιχείρηση
Γιατί είναι, όμως, ο Ολυμπιακός μια μέτρια ομάδα; Δεν έχει καλούς παίκτες; Δεν έχει καλό προπονητή; Η δική απάντηση είναι γιατί δεν έχει ποδοσφαιρικό προσανατολισμό.
Ο Ολυμπιακός εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια, λειτουργεί περισσότερο ως ποδοσφαιρική επιχείρηση και λιγότερο ως ποδοσφαιρική ομάδα. Όροι όπως «πουλάω», «αγοράζω», «εξασφαλίζω έσοδα», έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία από όρους όπως «φτιάχνω καλή ομάδα», «χτίζω σταθερό κορμό», «στηρίζω έναν προπονητή»…
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού επιμένω ότι οι «ερυθρόλευκοι» κινήθηκαν με λογική στο μεταγραφικό παζάρι. Άλλες κινήσεις τους βγήκαν, άλλες όχι. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα…
Πως μπορείς, αλήθεια, να φτιάξεις ποιοτική ομάδα, όταν κάθε μήνα διαφοροποιείς τους στόχους σου; Τον Αύγουστο θέλεις προπονητή να σε βάλει στους ομίλους, τον Οκτώβριο να πάρει το πρωτάθλημα, τον Δεκέμβριο να κερδίζει τα ντέρμπι και τον Απρίλιο να κατακτήσει το κύπελλο…
Πως μπορείς, αλήθεια, να φτιάξεις ποιοτική ομάδα, όταν κάθε καλοκαίρι αλλάζεις το μισό και πλέον σου ρόστερ; Τι είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα; Μακαρονάδα που ρίχνεις στο βραστό νερό και ετοιμάζεται σε δέκα λεπτά;
Ποιος προπονητής, αλήθεια, θα έρθει να υπηρετήσει ένα υγιές αγωνιστικό πλάνο και να δουλέψει πάνω στο μακροπρόθεσμο χτίσιμο μιας πραγματικά καλής ομάδας, όταν γνωρίζει ότι οι απομακρύνσεις προπονητών στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του κλαμπ;
Ειλικρινά, δεν ξέρω αν ο Ολυμπιακός θα κατακτήσει ή όχι το φετινό πρωτάθλημα. Σε ένα μαραθώνιο… τυφλών, δεν αποκλείεται να είναι τελικά ο μονόφθαλμος που θα κόψει πρώτος το νήμα. Άλλωστε, το πρόγραμμα που έχει μπροστά του, σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ, του επιτρέπουν να ελπίζει ότι η κορυφή δεν είναι τόσο μακρινή όσο φαντάζει μετά την αποκαρδιωτική εμφάνιση της Λεωφόρου.
Μόνο που δεν είναι αυτό το πρόβλημα του Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός καλείται όσο πιο άμεσα γίνεται να αγαπήσει ξανά ως οργανισμός το ίδιο το ποδόσφαιρο. Να μην ορίζει τη μοίρα του, θέτοντας μόνο βραχυπρόθεσμους στόχους, αλλά να υπηρετήσει ένα μακροπρόθεσμο πλάνο που θα έχει ως μοναδικό γνώμονα την ποιότητα του θεάματος που θα προσφέρει στον κόσμο του.
Υ.Γ. Αν ξέραμε ότι ο Παναθηναϊκός θα διατηρούσε το υπάρχον ρόστερ του μέχρι το τέλος της σεζόν, φυσικά και θα ήταν ισότιμος διεκδικητής του τίτλου. Μόνο που πιθανότατα μετά τον Ιανουάριο θα βλέπουμε μια ομάδα αποδεκατισμένη και θυσιασμένη στο βωμό της σωτηρίας της ΠΑΕ. Και το πιο σημαντικό για τους «πράσινους» δεν είναι ο τίτλος, αλλά η επιβίωση τους…
Πηγή: Sport DNA
