Του Αλέξη Σπυρόπουλου
Οταν ευθύς εξαρχής όλα μπαίνουν σε μία σειρά λογικής, και λειτουργούν εσωτερικά τα πράγματα έτσι (με τις όποιες αστοχίες ή παραλείψεις) από τη day one της περιόδου, είναι κάτι διαφορετικό.
Η Γενκ είναι εμφανέστατα πιο άνετη με τη μπάλα, πολύ πιο προχωρημένη σε βασικούς αυτοματισμούς, πιο αθλητική. Και πολύ…ελαφριά, αν θέλετε σε κύρος. Την είδα πριν μερικές εβδομάδες, σε φιλικό με τον ΠΑΟΚ στην Ολλανδία, από απόσταση αναπνοής. Επειτα, κατάλαβα γιατί αποκλείστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ από τη Σερβέτ. Τώρα, ήξερα ότι στον Πειραιά θα χάσει!
Ο Ολυμπιακός ευρίσκεται στο πολύ πρώιμο στάδιο, μιας πολύ πιο μετρημένης σεζόν. Είναι σωτήριο, ότι υπάρχει (και διακρίνεται) γραμμή. Αυτός είναι ο αθλητικός διευθυντής, αυτός είναι ο προπονητής, κάνουμε αυτό με αυτόν τον τρόπο, όλοι/όλα κρίθηκαν από μηδενική βάση και αντίστοιχα αξιολογήθηκαν, όσοι είναι εδώ και παίζουν σημαίνει πως έχουν την εμπιστοσύνη, τέλος.
Πρώτο επίσημο παιγνίδι με βασικούς Ρέτσο, Καμαρά, Ζοάο Καρβάλιο, αυτό προ μηνών ήταν ανέκδοτο φαντασίας. Η μεγάλη διαφορά καλοκαίρι 2022 με καλοκαίρι 2023, είναι τα ήρεμα κεφάλια των ποδοσφαιριστών. Το κλαμπ εφέτος, δεν τους έχει τρελάνει. Ο,τι γίνεται, ξεκινά για να γίνει με θετικότητα. Ενα χρόνο πίσω, δεν σταματήσαμε ποτέ να μιλάμε για τις γκάφες από τις οποίες δεν γλίτωσε κανείς. Είδαμε την Πέμπτη, κάποια γκάφα; Ούτε μία, να σας πληροφορήσω εάν δεν παρακολουθήσατε την αναμέτρηση.
Ρέτσος δίχως εμπιστοσύνη, είναι πουλί που τρέμει παραδομένο (στη δίκη ευθυνών) σαν βορά. Ρέτσος με εμπιστοσύνη, νομίζεις πως είναι Σέρχιο Ράμος. Εναντίον της Γενκ ο κόσμος είδε ένα γκρουπ το οποίο ήξερε, είχε τη συνείδηση και την αυτογνωσία, τι δεν μπορεί να κάνει αυτή τη στιγμή. Οσα δεν μπορούν, τα έκρυψαν στον βαθμό που γινόταν. Ολοι μαζί. Ως ομάδα. Οχι καθένας ξεχωριστά, για να σώσει τον εαυτό του.
Φυσικά, προς το φινάλε ο Ολυμπιακός γαντζώθηκε για να κρατηθεί. Δεν είναι ντροπή. Το ακούω, ότι τα +11 λεπτά μετά το 90′ τους φάνηκαν σαν έντεκα ημίχρονα. Δεν ακούω, γιατί είναι η ασύμβατη εικόνα που περνά το άκυρο μήνυμα, τη γλώσσα του σώματος του προπονητή. Στο 90′, να τρελαίνεται για τα “συν εννέα”. Στο 90’+11′, να δείχνει το ρολόι. Προπονητής Ολυμπιακού, είναι ικανοποιημένος να έχει χρόνο για να βρει η ομάδα δεύτερο γκολ. Εδώ είδαμε όμως, προπονητή Γρανάδα στο Μπερναμπέου. Θέλει λίγη προσοχή.
Η Πέμπτη ωστόσο, δεν ήταν του Ολυμπιακού ούτε του ΠΑΟΚ. Ηταν του Αρη. Εδωσε σε κοινό απίθανης αφοσίωσης, κάτι που αυτό το κοινό αξίζει να βλέπει. Ο κύριος Τερζής “κάτι βρήκε” σε ισορροπία λειτουργίας με αυτό το ένα “έξι” (Μ’Βόντο) και με αυτά τα δύο “οκτώ” (δεξιά Ντάριντα, αριστερά Τζούρασεκ). Χαμηλά, η μπάλα κινήθηκε καλά και βγήκε “από πίσω” σωστά. Ψηλά, τα οκτάρια έφτιαξαν ενδιαφέροντα τρίγωνα με τον μπακ και με τον εξτρέμ. Επιπλέον, οι ανακτήσεις ήταν σε ανταγωνιστικό επίπεδο.
Ο Πάλμα αυτή τη φορά, διακρίθηκε επειδή…δεν έκανε κάτι. Εννοώ, δεν το παράκανε. Ούτε τις στατικές φάσεις πήρε εργολαβία, άλλωστε το πέναλτι το κέρδισε ο υπερπολύτιμος Φαμπιάνο σε φάση που ο Πάλμα άφησε τη σέντρα στον Φεράρι. Ούτε επεδίωκε, ο Πάλμα, να κάνει τη φιγούρα του με το να βάλει το goal of the year. Μονάχα σε μία περίπτωση, πολύ νωρίς, μπήκε ο ιός μέσα του. Σουτ στο 7′, από του διαόλου τη μάνα. Εστειλε τη μπάλα, στου διαόλου τη μάνα. Τρεις συμπαίκτες, σε υποσχόμενες τοποθετήσεις μέσα στην ουκρανική περιοχή, υποψιάζομαι πως βλαστήμησαν. Δεν επαναλήφθηκε.
Η νίκη του Αρη, είχε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά “νίκης Παναθηναϊκού με Ολεμπίκ”. Αν η Ντινάμο δεν έχει κάπου κρυμμένο άλλον σέντερ-φορ για να τον βάλει στη ρεβάνς, ο Αρης στο Βουκουρέστι θα προκριθεί. Στην πραγματικότητα, αυτός που έπαιξε σέντερ-φορ στη Θεσσαλονίκη είναι ένας δεξιός εξτρέμ που για κάποιον λόγο τον έκαναν σέντερ-φορ. Αν δεν είδατε, πρόκειται (σε αυτή τη θέση) για ανθυποΜπράντον. Ο Γιαρμολένκο δε, δύσκαμπτος, κάνει στη Ντινάμο όση διαφορά κάνει στην ΟΜ ο Ομπαμεγιάνγκ. Καμία.
Από τους δύο Λουτσέσκου, μόνον ένας υπάρχει λόγος να συνεχίζει στο επάγγελμα. Για τον Λουτσέσκου τζούνιορ, στο Σπλιτ το αποτέλεσμα είναι πιο όμορφο από την εικόνα. Η εικόνα συνοψίζεται στην αντιδιαστολή, τακτικοί μεν άκαπνοι δε. Ολοι προσκύνησαν το πλάνο. Ο άξονας, δούλεψε. Οι πτέρυγες, δημιουργικά ήταν να κλαις. Ο γκολκίπερ της Χάιντουκ, δεν θορυβήθηκε ποτέ. Η φρόντλαϊν του ΠΑΟΚ “εξασφάλιζε” το μηδέν της Χάιντουκ πίσω.
Σενάριο νίκης συνεπώς, αποκλείστηκε. Οπότε, η “μη ήττα” ήταν το μάξιμουμ. Εννοείται, δεν σημαίνει τίποτα. Μηδέν-μηδέν εκτός έδρας, είχε πάρει και η Μπεϊτάρ στην Τούμπα. Νόμος στο ποδόσφαιρο είναι πως ό,τι γλιτώνεις στο ένα ματς θα σου ‘ρθει στο επόμενο.
Πηγή: Sport DNA
